Καυτές οι τελευταίες μέρες φιλενάδα. Παρόλο που έπιασε αεράκι δροσερό, το καυτόν της υποθέσεως δείχνει να διατηρείται αυτούσιο, επαρκές κι αυτάρκες - ενώ έχω και μια μικρή υποψία ότι θα χειροτερέψει κι άλλο.
Εξηγούμαι.
Είναι που λες να ψηφιστεί εκείνο το έρμο το αντιρατσιστικό το νομοσχέδιο, το οποίο δεν έχω καταλάβει αν πρόκειται να δώσει το πράσινο φως στα gay ζευγάρια να νομιμοποιούν τη σχέση τους και να μπορούν να υιοθετήσουν παιδιά. Μάλλον όχι.
Πρώτος λοιπόν εξανέστη ένας παππούλης, δεν θυμάμαι πως τον λένε το γερο-τράγο, ο οποίος με επιστολή του στον πρωθυπουργό αποκαλεί τους ομοφυλόφιλους "κύνες" κι εκεί στηρίζει την ονομασία κύναιδος - πράγμα λανθασμένο, ένα λαθάκι έκανε ο γλυκός μου ο αγράμματος που είναι και καθηγητής Πανεπιστημίου. Εξανέστη λοιπόν ο άνθρωπος τούτος του Θεού, χρησιμοποιώντας διάφορα κυρήγματα μίσους των Αποστόλων Ιωάννη και Παύλου αν έχω συγκρατήσει καλά. Εξανέστη γιατί με το νομοσχέδιο δεν θα μπορεί να μας υβρίζει. Καμία έκπληξις, λογικόν.
Κατόπιν αυτού, ένα μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, ο κύριος Ξυδιάς, προτρέπει τους ομοφυλοφίλους να κάτσουν να περιμένουν να τελειώσει η κρίση, να σκίσουμε τα μνημόνια, να έρθει η ανάπτυξη, να λιώσουν οι πάγοι στην Ανταρκτική, και να γίνει θέρετρο όμοιο με εκείνο της Μυκόνου, να ξαναρχίσει χορό η Σάσα Ντάριο, να γράψει νέες μελωδίες ο Κατσαρός, να ανθίσει επιτέλους η φαιδρά πορτοκαλέα και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για τα δικαιώματά τους. Τι βιάζεστε βρε κουτά; Έχει ο Θεός. (Θεολόγος ο κύριος).
Την επομένη, ομάς 10-15 νεαρών λούζουν με απόνερα και χλωρίνη ένα gay ζευγάρι, τους σπάνε στο ξύλο και σπάνε τον αστράγαλο του ενός. Όχι στο ΙΡΑΝ, όχι στο ΙΡΑΚ, όχι στην έρημο Σαχάρα, αλλά στο Παγκράτι, στην πλατεία Βαρνάβα. Ενθουσιασμένοι οι περίοικοι και οι περαστικοί παρακολουθούν αμέτοχοι το θέαμα ενά η ΕΛ. ΑΣ. πίνει καφέ κάπου αλλού. Ορθόν.
Κατόπιν τούτου, ο αξιοσέβαστος κος Νικολόπουλος - βουλευτής Αχαϊας και Πασών Των Ρωσιών, θεώρησε προκλητική τη δήλωση αρρεβώνος του Πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου, όχι γιατί θα έπρεπε να πάρει ακριβό δώρο, όχι γιατί δεν τον καλέσανε στη φιέστα, αλλά γιατί ο Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου είναι ένας άντρας με κάτι αρχίδια ΝΑ, και δεν κρύβεται στην ντουλάπα. Και ναι, ο κύριος αυτός αρραβωνιάζεται τον καλό του. Έτσι λοιπόν, ο κύριος Νικολόπουλος τουιτάρει ένα υβριστικότατο τουίτ. Μετά προσπαθεί να το μαζέψει χρησιμοποιώντας ορθά τη λέξη κίναιδος και γινόμαστε διεθνώς ρεντίκολο και να μας κλαιν οι ρέγγες.
And last but not least, ο κος Κουτσούμπας, ΓΓ ΚΚΕ και νήσων, δηλώνει ότι ναι μεν δεν τον ενοχλούν οι ομοφυλόφιλοι, αλλά να κάτσουν σπίτια τους κρυμμένοι, διότι αυτός δικαιώματα δεν τους αναγνωρίζει.
Και είχα ρε φιλενάδα ένσταση για τον Κουτσούμπα εξ αρχής, θες αγάπησα τόσα χρόνια την Αλέκα, θες δεν μου κάνει η μούρη του, τι τα θες τι τα γυρεύεις.
Έχω λοιπόν τις εξείς ερωτήσεις.
1. Ποιος είναι χειρότερος απ όλους; Μήπως όλοι;
2. Η Λιάνα, που είναι βουλευτής ΚΚΕ θα λάβει θέση, θα διαφοροποιηθεί ή θα συνεχίσει να μας δείχνει το ραπισμένο της μάγουλο;
3. Αυτός ο ιεροκύρηξ της αγάπης είναι ακόμα όρθιος; Αν ναι, είναι απόδειξη ότι Θεός δεν υπάρχει.
4. Αλέκα ακούς; Αλέκα, μ' ακούς; Αλέκα σε χρειάζομαι, γύρνα πίσω, σ αγαπάω μ' ακούς;
ΥΓ. Θέλω να πιστεύω ότι όλα αυτά θα μας συσπειρώσουν και θα βγουν σε καλό. Θέλω να το ελπίζω. Σε φιλώ.
Παρασκευή 29 Αυγούστου 2014
Τετάρτη 27 Αυγούστου 2014
Ο πιο καλός ο μαθητής
Ρε συ φιλενάδα τα μαθες; Ο νεαρός συνεργός της δολοφονίας των δύο ντουκίων στην Καλαμάτα ήταν λέει καλός μαθητής. Τι καλός, το κάτι άλλο. Τι ξένες γλώσσες, τι βαθμολογίες, τι αριστεία, τι καλλιστεία, τι το ένα, τι το άλλο, τι και το παράλλο... Ήταν ντούκι νερντ το παιδί δεν ήταν κάνας τυχάρπαστος αναρχοάπλυτος που ληστεύει τράπεζες ή καμιά αδερφάρα που της ρίχνουμε απόνερα, χλωρίνες και της σπάμε και κάνα κόκαλο, έτσι, να ενισχύσουμε τον ΠΕΔΗ (έτσι δεν το λένε τώρα ή άλλαξε όσο ήμουν διακοπές και δεν το πήρα χαμπάρι;)
Καλής οικογένειας λέει, επιφανούς, με φιλίες με τον αγαστό πρωθυπουργό μας, με ντίνερ πάρτι και μπράντς κάτω από κοκοφοίνικες στις όμορφες Μασσήνιες παραλίες, τι ρούχα ακριβά, τι στολίδια, τι αίγλη, τι πλουμίδια.
Πολυταξιδεμένος, είχε πάει στα εσωτερικά του, στα εξωτερικά του, στα από δω του, στα από κει του, το κάτι άλλο, μπον βιβέρ στα 18 του χρόνια, μπον βιβέρ και α τουτ αλέρ.
Είναι κι όμορφος, ξανθός, γαλανομάτης και καλογυμνασμένος, με μια μικρή, διακριτική σβάστικα στο εσώτερον του υπερμεγέθους δικεφάλου (για την οποία τα κανάλια μας κουβέντα, μόνο το STAR έσπευσε να τη σβήσει κατά τη διάρκεια του δελτίου - θαύμα φιλενάδα θαύμα, σβήνει λάιβ το τατού αφ εαυτού του), έκτακτο στολίδι, καθαρή απόδειξη της αρχαιοελληνικής αισθητική και της αμετροεπούς ελληνικότητος.
Έκτακτος ο μικρός, με λευκό ποινικό μητρώο, καλλίπυγος και καλλιγέλαστος, αχ το παλιόπαιδο, κι έκανε ένα μικρό, να, να, τόσο δα μικρό σφάλμα. Συμμετείχε στη δολοφονία νεαρών ντουκίων δια παράβαση καθήκοντος, οίτοι μη παράδοσης αναβολικών.
Και τι είναι βρε φιλενάδα τα αναβολικά; Κακό πράμα είναι; Μην είναι παλιοχασίς; Παλιομαριχουάνα; όχι. Φάρμακα είναι φιλενάδα, που κάμουν το κορμί γερό και φουσκωμένο, να, σαν το κορμί του Πιρέλλεως, ξέρεις ποιον σου λέω. Εδώ σου λέει, κοτζαμάν Σβαρτσενέγκερ έχτισε καριέρα πάνω στα αναβολικά, κοτζαμάν κυβερνήτης Καλιφόρνιας και νήσων έγινε μετά, δεν θα πάρουν τα παιδιά να δουν στον ηλιο μοιρα; Μα θα πάρουν βεβαίως βεβαίως!
Τι κρίμα βρε φιλενάδα το παιδί, τι κρίμα, τέτοιος μαθητής, τι κρίμα να πάει φυλακή... Τι να μην πάει, ε, ας μην πάει το παλιόπαιδο, ένα σφάλμα έκανε, έχει έντιμο πρώτερο βίο, όχι σαν το γρηγορόπουλο που τρέχε το βρωμόπαιδο στα Εξάρχεια και τον πήρε η σφαίρα του άλλου του καλού του ανθρώπου με τον έντιμο πρώτερο βίο. Να τον κάνουμε και υπουργό μετά από καμιά δεκαετία, σαν τον άλλον, τον τσεκουράτο, έκτακτος μαθητής ήταν κι εκείνος. Δεν συμφωνείς;
ΥΓ. Κλείσε την τηλεόραση, ούτε διαφημίσεις ούτε τούρκικα μην βλέπεις πια, η σήψη μας προχωρά καθημερινά, προχωρά με βήμα ταχύ, απλώνεται σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά. Δεν έχουμε σωτηρία φιλενάδα, και για μας Κούγιας δεν υπάρχει...
Καλής οικογένειας λέει, επιφανούς, με φιλίες με τον αγαστό πρωθυπουργό μας, με ντίνερ πάρτι και μπράντς κάτω από κοκοφοίνικες στις όμορφες Μασσήνιες παραλίες, τι ρούχα ακριβά, τι στολίδια, τι αίγλη, τι πλουμίδια.
Πολυταξιδεμένος, είχε πάει στα εσωτερικά του, στα εξωτερικά του, στα από δω του, στα από κει του, το κάτι άλλο, μπον βιβέρ στα 18 του χρόνια, μπον βιβέρ και α τουτ αλέρ.
Είναι κι όμορφος, ξανθός, γαλανομάτης και καλογυμνασμένος, με μια μικρή, διακριτική σβάστικα στο εσώτερον του υπερμεγέθους δικεφάλου (για την οποία τα κανάλια μας κουβέντα, μόνο το STAR έσπευσε να τη σβήσει κατά τη διάρκεια του δελτίου - θαύμα φιλενάδα θαύμα, σβήνει λάιβ το τατού αφ εαυτού του), έκτακτο στολίδι, καθαρή απόδειξη της αρχαιοελληνικής αισθητική και της αμετροεπούς ελληνικότητος.
Έκτακτος ο μικρός, με λευκό ποινικό μητρώο, καλλίπυγος και καλλιγέλαστος, αχ το παλιόπαιδο, κι έκανε ένα μικρό, να, να, τόσο δα μικρό σφάλμα. Συμμετείχε στη δολοφονία νεαρών ντουκίων δια παράβαση καθήκοντος, οίτοι μη παράδοσης αναβολικών.
Και τι είναι βρε φιλενάδα τα αναβολικά; Κακό πράμα είναι; Μην είναι παλιοχασίς; Παλιομαριχουάνα; όχι. Φάρμακα είναι φιλενάδα, που κάμουν το κορμί γερό και φουσκωμένο, να, σαν το κορμί του Πιρέλλεως, ξέρεις ποιον σου λέω. Εδώ σου λέει, κοτζαμάν Σβαρτσενέγκερ έχτισε καριέρα πάνω στα αναβολικά, κοτζαμάν κυβερνήτης Καλιφόρνιας και νήσων έγινε μετά, δεν θα πάρουν τα παιδιά να δουν στον ηλιο μοιρα; Μα θα πάρουν βεβαίως βεβαίως!
Τι κρίμα βρε φιλενάδα το παιδί, τι κρίμα, τέτοιος μαθητής, τι κρίμα να πάει φυλακή... Τι να μην πάει, ε, ας μην πάει το παλιόπαιδο, ένα σφάλμα έκανε, έχει έντιμο πρώτερο βίο, όχι σαν το γρηγορόπουλο που τρέχε το βρωμόπαιδο στα Εξάρχεια και τον πήρε η σφαίρα του άλλου του καλού του ανθρώπου με τον έντιμο πρώτερο βίο. Να τον κάνουμε και υπουργό μετά από καμιά δεκαετία, σαν τον άλλον, τον τσεκουράτο, έκτακτος μαθητής ήταν κι εκείνος. Δεν συμφωνείς;
ΥΓ. Κλείσε την τηλεόραση, ούτε διαφημίσεις ούτε τούρκικα μην βλέπεις πια, η σήψη μας προχωρά καθημερινά, προχωρά με βήμα ταχύ, απλώνεται σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά. Δεν έχουμε σωτηρία φιλενάδα, και για μας Κούγιας δεν υπάρχει...
Τρίτη 26 Αυγούστου 2014
Η Ελεωνόρα και το κουνούπι
Τα μαθες φιλενάδα; Την Ελεωνόρα, τη Μελέτη, την αγαπημένη μου τηλεπερσόνα την ετσίμπησε κουνούπι κι εκείνη έλεγε το ρεπορτάζ μάτωσε και έσπευσε να το φωτογραφήσει και να το ανεβάσει στο ίνσταγκραμ (στο οποίο γράφτηκα σχεδόν κατά λάθος αλλά ούτε μια φωτογραφία δεν έχω τραβήξει).
Στην αρχή στενοχωρέθηκα - δεν σου κρύβω, η αιμορραγία μιας κομψής και ελεγκάντ κοπέλας όπως η - άνεργη πλέον - Ελεονώρα, δεν θα μπορούσε παρά να προκαλέσει τη βαθύτατη θλίψη μου, τόσο μεγάλης θλίψης ώστε να αρχίσω να σκέφτομαι τρόπους συλλογής χρημάτων για αγορά σουφλαμιδόσκονης και αιμοστατικών επιδέσμων για την αθώα καλλονή.
Σκέφτηκα λοιπόν ότι αυτοί εκεί με τον παγωμένο κουβά κάμουν κάτι ανάλογο, μαζεύουν χρήματα για έναν ανώτερο σκοπό, οπότε γιατί να μη γεμίσουμε τον κουβά με κάτι άλλο και να μαζέψουμε χρήματα για το κορίτσι; Είναι άλλωστε θέμα υγείας.
Μετά το ξανασκέφτηκα και θυμήθηκα τον ΕΝΦΙΑ οπότε αντιλήφθηκα ότι και κουβά με σκατά να σου ρίξουν στο κεφάλι, δύσκολα θα βρεις ένα αξιοσέβαστο ποσό για το κορίτσι μας. Οπότε πρέπει φιλενάδα να προβούμε σε άλλες λύσεις, και πιο δραστικές και αποτελεσματικές σε βάθος χρόνου.
Μία λύση είναι να βρούμε δουλειά στο κορίτσι, αυτό το υπέροχο πλάσμα που μας κρατούσε συντροφιά πολλές σεζόν τηλεοπτικές, που ήτο μια όασις μέσα στην έρημο του γυάλινου κουτιού (γνωστό επίσης και ως χαζοκούτι - αν και τώρα με τις επίπεδες οθόνες θα πρέπει να το ονομάσουμε χαζοεπιφάνεια), που με την ομορφιά της, το μπρίο της, τη μόρφωσή της κι εκείνο το ελεγκάντ που διαθέτει έκανε τη διαφορά. μακράν. Είχε ξεπεράσει και την Τατιάνα σε ελεγκάντ.
Όμως είναι γνωστό ότι τα κανάλια μας δεν πάνε καλά στα οικονομικά τους, κάτι ο ΣΚΑΙ τρέχει να φυτέψει δέντρα, κάτι το MEGA παίρνει θαλασσοδάνεια, κάτι ο ΑΝΤ1 ράβει τουαλέτες για τη Μαρί - την επερχόμενη Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως Και Του Λουριού Της Μάνας, κάτι ο ALPHA δεν ξέρει ποιο συνολάκι της (πως την λένε;) γκόμενας του αφεντικού - α;, Σπυροπούλου, κάτι το STAR άλλαξε πλεύση κι έγινε σοβαρό κανάλι, δεν υπάρχει στέγη για το κορίτσι.
Αιτούμαι λοιπόν, από αυτό το διεθνές βήμα, την επανέναρξη του ΙΤΑ 8, του καναλιού του Λεωνίδα με τις ψησταριές όπου έβαζε τη γκόμενά του Άννα Μαρώνη και τις πασίγνωστες επιτυχίες της το πρωί και τσόντες το βράδυ (όπου έκοβε στο μοντάζ τις πολύ βαριές σκηνές εκτός αν πετύχαινες τεμπέλη μοντέρ οπότε μπορεί και να έβλεπες κλεφτά και για λίγο καμιά διείσδυση) να ξαναρχίσει το επιτυχημένο του πρόγραμμα με Άννα Μαρώνη το πρωί, Ελεωνόρα το μεσημεράκι και τσόντες μόλις πέσει ο ήλιος, έτσι βρε αδερφέ μπας και δούμε τίποτα της προκοπής σ αυτήν τη χαζοεπιφάνεια.
Αν παρόλα αυτά ο Λεωνίδας με τις ψησταριές δεν δύναται να ξαναρχίσει εκπομπές, δεν φοβάμαι. Τώρα που κοντεύει να βγει η Χρυσή Αυγή πρώτο κόμμα θα την προσλάβουν την Ελεωνόρα στη ΝΕΡΙΤ που θα μετονομαστεί σε ΥΕΝΕΔ plus και θα κάνει όσες εκπομπές θέλει. Και τη Τζωρτζέλλα φυσικά που είναι groopie του λατρεμένου Κάσι! Τώρα επιτέλους ηρέμησα!
ΥΓ. Τελικά δεν ήταν αιμορραγία, ήταν το πτώμα του κουνουπιού που έβαψε το τροφαντό της μπούτι κόκκινο... ουφ!
Στην αρχή στενοχωρέθηκα - δεν σου κρύβω, η αιμορραγία μιας κομψής και ελεγκάντ κοπέλας όπως η - άνεργη πλέον - Ελεονώρα, δεν θα μπορούσε παρά να προκαλέσει τη βαθύτατη θλίψη μου, τόσο μεγάλης θλίψης ώστε να αρχίσω να σκέφτομαι τρόπους συλλογής χρημάτων για αγορά σουφλαμιδόσκονης και αιμοστατικών επιδέσμων για την αθώα καλλονή.
Σκέφτηκα λοιπόν ότι αυτοί εκεί με τον παγωμένο κουβά κάμουν κάτι ανάλογο, μαζεύουν χρήματα για έναν ανώτερο σκοπό, οπότε γιατί να μη γεμίσουμε τον κουβά με κάτι άλλο και να μαζέψουμε χρήματα για το κορίτσι; Είναι άλλωστε θέμα υγείας.
Μετά το ξανασκέφτηκα και θυμήθηκα τον ΕΝΦΙΑ οπότε αντιλήφθηκα ότι και κουβά με σκατά να σου ρίξουν στο κεφάλι, δύσκολα θα βρεις ένα αξιοσέβαστο ποσό για το κορίτσι μας. Οπότε πρέπει φιλενάδα να προβούμε σε άλλες λύσεις, και πιο δραστικές και αποτελεσματικές σε βάθος χρόνου.
Μία λύση είναι να βρούμε δουλειά στο κορίτσι, αυτό το υπέροχο πλάσμα που μας κρατούσε συντροφιά πολλές σεζόν τηλεοπτικές, που ήτο μια όασις μέσα στην έρημο του γυάλινου κουτιού (γνωστό επίσης και ως χαζοκούτι - αν και τώρα με τις επίπεδες οθόνες θα πρέπει να το ονομάσουμε χαζοεπιφάνεια), που με την ομορφιά της, το μπρίο της, τη μόρφωσή της κι εκείνο το ελεγκάντ που διαθέτει έκανε τη διαφορά. μακράν. Είχε ξεπεράσει και την Τατιάνα σε ελεγκάντ.
Όμως είναι γνωστό ότι τα κανάλια μας δεν πάνε καλά στα οικονομικά τους, κάτι ο ΣΚΑΙ τρέχει να φυτέψει δέντρα, κάτι το MEGA παίρνει θαλασσοδάνεια, κάτι ο ΑΝΤ1 ράβει τουαλέτες για τη Μαρί - την επερχόμενη Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως Και Του Λουριού Της Μάνας, κάτι ο ALPHA δεν ξέρει ποιο συνολάκι της (πως την λένε;) γκόμενας του αφεντικού - α;, Σπυροπούλου, κάτι το STAR άλλαξε πλεύση κι έγινε σοβαρό κανάλι, δεν υπάρχει στέγη για το κορίτσι.
Αιτούμαι λοιπόν, από αυτό το διεθνές βήμα, την επανέναρξη του ΙΤΑ 8, του καναλιού του Λεωνίδα με τις ψησταριές όπου έβαζε τη γκόμενά του Άννα Μαρώνη και τις πασίγνωστες επιτυχίες της το πρωί και τσόντες το βράδυ (όπου έκοβε στο μοντάζ τις πολύ βαριές σκηνές εκτός αν πετύχαινες τεμπέλη μοντέρ οπότε μπορεί και να έβλεπες κλεφτά και για λίγο καμιά διείσδυση) να ξαναρχίσει το επιτυχημένο του πρόγραμμα με Άννα Μαρώνη το πρωί, Ελεωνόρα το μεσημεράκι και τσόντες μόλις πέσει ο ήλιος, έτσι βρε αδερφέ μπας και δούμε τίποτα της προκοπής σ αυτήν τη χαζοεπιφάνεια.
Αν παρόλα αυτά ο Λεωνίδας με τις ψησταριές δεν δύναται να ξαναρχίσει εκπομπές, δεν φοβάμαι. Τώρα που κοντεύει να βγει η Χρυσή Αυγή πρώτο κόμμα θα την προσλάβουν την Ελεωνόρα στη ΝΕΡΙΤ που θα μετονομαστεί σε ΥΕΝΕΔ plus και θα κάνει όσες εκπομπές θέλει. Και τη Τζωρτζέλλα φυσικά που είναι groopie του λατρεμένου Κάσι! Τώρα επιτέλους ηρέμησα!
ΥΓ. Τελικά δεν ήταν αιμορραγία, ήταν το πτώμα του κουνουπιού που έβαψε το τροφαντό της μπούτι κόκκινο... ουφ!
Τρίτη 19 Αυγούστου 2014
Γενικώς κι ανυπερθέτως
Φιλενάδα, επέστρεψα απ τις διακοπές, επέστρεψα ο έρμος, ωραία ήταν δε λέω, πολύ ωραία, τι θάλασσες, τι βουνά, τι χαρές, τι ξεκούραση, επέστρεψα και επειδή έχω μια βδομάδα ακόμα λέφτερη και είμαι άφραγκος τό ριξα στη γενική.
Ναι, καλά κατάλαβες, στη γενική όχι ως πτώση αλλά ως στάση ζωής, στη γενική την καθαριότητα ντε.
Έτσι που λες χτες αποφάσισα να αποψύξω το ψυγείο. Κι εκεί που μάζευα νερά και πάγους (αλήθεια, εκείνα τα no frost γιατί τα λέγουσι no frost αφού πιάνουν πάγο; Με την απορία θα μείνω) και οι ώρες περνούσαν τσαλαβουτώντας χαρούμενα στην κουζίνα, ανακάλυψα ότι η απόψυξις είναι μια πολύ καλή ευκαιρία μεταβατική των διακοπών διότι:
α. Αν βαριέσαι στο σπίτι και δεν έχεις λεφτά να βγεις, κάνε μια απόψυξη. Εκεί που θεωρείς ότι θα χεις τελειώσει σε καμιά ωρίτσα, αντιλαμβάνεσαι ότι ο χρόνος κυλά πιο γρήγορα από ποτέ κι εσύ δεν τελειώνεις. Ένα τριωράκι και λίγα σου λέω. Δημιουργικά, απλά και καις και τις θερμίδες των παγωτών!
β. Σου λειψαν τα γάργαρα νερά της υπέροχης παραλίας που ονειρεύεσαι; Θες να τσαλαβουτήσεις στο κύμα αλλά φευ, είσαι στο Άστυ το Κλείνον; Κάμε μια απόψυξη. Θα τσαλαβουτήσεις σε παγωμένα νερά σαν να μην υπάρχει αύριο, εσύ και ό,τι κυκλοφορεί ανέμελο στο πάτωμα της κουζίνας σου. Βάλε το μπανιερό, πάρε το σωσίβιο - παπί και βούτα!
γ. Θες να πας στα εξωτερικά αλλά που τέτοια τύχη; Σου λείψαν τα κανάλια της Βενετιάς, της Στοκχόλμης, του Άμστερνταμ και οι λίμνες οι Υλίκες κι εκείνες της Φινλανδίας; Η Τιτικάκα; Η Βαλτική; Βάλε την ανάλογη μουσική και κάνε απόψυξη. Αμέσως το τοπίο θα αλλάξει και θα μεταφερθείς σε μέρη μαγικά με νερά, πολλά νερά, όχι καταρράχτες, αλλά κανάλια και λίμνες, λίμνες παντού, στην κουζίνα, στο μπάνιο, στην κρεβατοκάμαρα, στην τραπεζαρία και ναι, και στο χωλ!
δ. Δεν εσυντήρησες το air condition? Δεν έχεις air condition και ζεσταίνεσαι; Απόψυξη. Μια μικρή γεύση των παγωμένων νερών και τοπίων της Αρκτικής ανάμεσα σε σάπιες ντομάτες, μπουκάλια με νερό και εκείνο το έρμο το κορν φλάουρ που έχει λήξει πριν 3 χρόνια μιας και το αγόρασες αλλά δεν το χρησιμοποίησες ποτές.
Απόψυξις. Γιατί η ζωή είναι ωραία.
Απόψυξις. Γιατί η ζωή χρειάζεται εναλλακτικές λύσεις.
Απόψυξις. Η περιπέτεια αρχίζει!
Bonus track.
Καθάρισμα φούρνου.
Θα πάρεις το προϊόν που υπόσχεται ότι χωρίς τρίψιμο θα σου κάνει το φούρνο σαν καινούριο. Θα το αφήσεις παραπάνω απ όσο λέει. Θα τρίψεις τελικά σαν να μην υπάρχει αύριο και ο φούρνος δεν θα γίνει σαν καινούριος Πότε. Ο μόνος τρόπος να έχεις καινούριο φούρνο θα είναι να αγοράζεις έναν κάθε μήνα ή να μην ψήνεις ποτέ.
Ναι, καλά κατάλαβες, στη γενική όχι ως πτώση αλλά ως στάση ζωής, στη γενική την καθαριότητα ντε.
Έτσι που λες χτες αποφάσισα να αποψύξω το ψυγείο. Κι εκεί που μάζευα νερά και πάγους (αλήθεια, εκείνα τα no frost γιατί τα λέγουσι no frost αφού πιάνουν πάγο; Με την απορία θα μείνω) και οι ώρες περνούσαν τσαλαβουτώντας χαρούμενα στην κουζίνα, ανακάλυψα ότι η απόψυξις είναι μια πολύ καλή ευκαιρία μεταβατική των διακοπών διότι:
α. Αν βαριέσαι στο σπίτι και δεν έχεις λεφτά να βγεις, κάνε μια απόψυξη. Εκεί που θεωρείς ότι θα χεις τελειώσει σε καμιά ωρίτσα, αντιλαμβάνεσαι ότι ο χρόνος κυλά πιο γρήγορα από ποτέ κι εσύ δεν τελειώνεις. Ένα τριωράκι και λίγα σου λέω. Δημιουργικά, απλά και καις και τις θερμίδες των παγωτών!
β. Σου λειψαν τα γάργαρα νερά της υπέροχης παραλίας που ονειρεύεσαι; Θες να τσαλαβουτήσεις στο κύμα αλλά φευ, είσαι στο Άστυ το Κλείνον; Κάμε μια απόψυξη. Θα τσαλαβουτήσεις σε παγωμένα νερά σαν να μην υπάρχει αύριο, εσύ και ό,τι κυκλοφορεί ανέμελο στο πάτωμα της κουζίνας σου. Βάλε το μπανιερό, πάρε το σωσίβιο - παπί και βούτα!
γ. Θες να πας στα εξωτερικά αλλά που τέτοια τύχη; Σου λείψαν τα κανάλια της Βενετιάς, της Στοκχόλμης, του Άμστερνταμ και οι λίμνες οι Υλίκες κι εκείνες της Φινλανδίας; Η Τιτικάκα; Η Βαλτική; Βάλε την ανάλογη μουσική και κάνε απόψυξη. Αμέσως το τοπίο θα αλλάξει και θα μεταφερθείς σε μέρη μαγικά με νερά, πολλά νερά, όχι καταρράχτες, αλλά κανάλια και λίμνες, λίμνες παντού, στην κουζίνα, στο μπάνιο, στην κρεβατοκάμαρα, στην τραπεζαρία και ναι, και στο χωλ!
δ. Δεν εσυντήρησες το air condition? Δεν έχεις air condition και ζεσταίνεσαι; Απόψυξη. Μια μικρή γεύση των παγωμένων νερών και τοπίων της Αρκτικής ανάμεσα σε σάπιες ντομάτες, μπουκάλια με νερό και εκείνο το έρμο το κορν φλάουρ που έχει λήξει πριν 3 χρόνια μιας και το αγόρασες αλλά δεν το χρησιμοποίησες ποτές.
Απόψυξις. Γιατί η ζωή είναι ωραία.
Απόψυξις. Γιατί η ζωή χρειάζεται εναλλακτικές λύσεις.
Απόψυξις. Η περιπέτεια αρχίζει!
Bonus track.
Καθάρισμα φούρνου.
Θα πάρεις το προϊόν που υπόσχεται ότι χωρίς τρίψιμο θα σου κάνει το φούρνο σαν καινούριο. Θα το αφήσεις παραπάνω απ όσο λέει. Θα τρίψεις τελικά σαν να μην υπάρχει αύριο και ο φούρνος δεν θα γίνει σαν καινούριος Πότε. Ο μόνος τρόπος να έχεις καινούριο φούρνο θα είναι να αγοράζεις έναν κάθε μήνα ή να μην ψήνεις ποτέ.
Πέμπτη 29 Μαΐου 2014
Της Πέμπτης τα καμώματα
Φιλενάδα πες μου εσύ που είσαι της επιστήμης και του κομμωτηρίου ταυτοχρόνως, ο ιδρώτας το θρέφει το μαλλί;
Εξηγούμαι. Τώρα που κάμει ζέστη και υγρασία, η ποδηλασία εκτός από δύσκολη γίνεται και υγρή. Πολύ υγρή φιλενάδα μιας και δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις στους υπέροχους δρόμους της Αθήνας χωρίς κράνος. Βλέπεις, οι άρτια σχεδιασμένοι ελληνικοί δρόμοι και η εξαιρετική οδική συμπεριφορά των συμπατριωτών μας, μαζί με εκείνη την εκλογική, είναι αμφότερα στοιχεία ασφάλειας για τον ποδηλάτη.
Οπότε και ο ποδηλάτης οφείλει να φορά το κράνος του, όχι γιατί κινδυνεύει να έρθει αγκαλιά με την τύπισσα στο Smartακι που ή θα μιλάει στο κινητό άνευ χαντςφρίου είτε θα βγάζει τα φρύδια της εν κινήσει, όχι, απλά για να συνάδει απόλυτα με την τελειότητα που κυκλοφορεί στους δρόμους - υπόδειγμα.
Οπότε αντιλαμβάνεσαι, ο ιδρώτας στην κεφάλα μπόλικος, οι τρίχες στην κεφάλα λίγες. Και γι αυτό αναρωτιέμαι. Βοηθά ο ιδρώτας ή θα φύγουν και αυτές οι λίγες και θ αναγκαστώ να μακρύνω φρύδι να το χτενίζω προς τα πάνω, να το κολλάω με Ταφτ ολ γουέδερ; Αμάν είναι να το ξέβρω να κρατήσω φρύδι κάβα και να μαζέψω λεφτά για λακ.
Εκτός αυτού, θα ήθελα να σχολιάσουμε το εξής άρθρο.
«Η Ουρανία Μιχαλολιάκου είναι μεταξύ των 4 υποψηφίων της Χ.Α. που εκλέγονται στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας. Η ίδια σε δηλώσεις της προεκλογικά είχε πει ότι θέλει να ασχοληθεί με τον «τομέα τον φιλοζωικών, όπου πιστεύω πως μπορούμε να κάνουμε πολλά για τους μικρούς πιστούς μας φίλους» αλλά και «με τη μέριμνα της ψυχικής υγείας και της ψυχολογικής υποστήριξης».
Κι έρχομαι ο Αθηναίος πολίτης και αναρωτιέμαι. Το βγάλαμε το κορίτσι - και δικαίως - δημοτικιά σύμβουλο. Τώρα, αυτό με τα ζωντανά αφορά μόνον στον ελληνικό ποιμενικό; Τα άλλα τα ζωντανά που είναι μετανάσται, βλέπε τσιουάουα, χάσκι, κανίς, ντόπερμαν, που μας έχουν έρθει απ τα εξωτερικά, που δεν έχουσι χαρτιά τι θα τα κάνουμε; Ευθανασία ή απέλαση; Περιμένω από τη γλυκιά Ουρανία απάντηση στο ερώτημα μου.
Επίσης με το κουνούπι Δυτικού Νείλου ποια είναι η θέση μας; Με τη γάτα Αγκύρας; Αντιλαμβάνεσαι τον προβληματισμό μου και τη δυσκολία της θέσεώς μου. Αν θα πρέπει τα ζώα να είναι γηγενή, να είναι καθαρόαιμα ελληνικά, προβληματίζομαι πως θα πάρω στοιχεία από κάτι σαλιγκάρια που είδα στο βασιλικό το πρωί για να δω αν θα επιτρέψω να τον βοσκήσουν ή αν θα τα κάνω μπουρμπουριστά να λαδώσει το αντεράκι μου του έρμου...
Στο άλλο σκέλος, αυτό με την ψυχική υγεία, προτιμώ να μην σχολιάσω καν, τι να σχολιάσω, να μην το σκεφτώ καν. Δεν αντέχει η γκλάβα μου τόσον προβληματισμό. Εδώ δεν μπορώ να αποφασίσω τι θα φάω αύριο, πως θα ασχοληθεί η Ουρανία με την ψυχική υγεία των άλλων θα αποφασίσω; Δεν δύναμαι, έχω όρια - καταλαβαίνεις...
Κατά τα άλλα - και στα φλέγοντα νέα της ημέρας - σου έχω το εξής και θα στο παραθέσω ακριβώς όπως το γραψα στο φατσαμπούκι:
«Μόλις πληροφορήθηκα ότι η Στικούδη σε ένα γκαλά, πάνω εκεί στο κόκκινο χαλί, ξέρεις εκεί που πάνε οι σελέμπριτις - όχι εσύ φτωχειά, η Σίσσυ Φειδά και λοιπές κοπέλες του καλού κόσμου - εμφανίστηκε με χρυσό δόντι.
Συγκινήθηκα η αλήθεια είναι, συγκινήθηκα για το καλό της γούστο που το βγάζει με εκείνες τις υπέροχες εμφανίσεις σε μαγαζιά του Μπουρναζίου και της Εθνικής Οδού - ραπάροντας υπέροχες μουσικές.
Θα βάλω κι εγώ χρυσό δόντι γιατί ζήλεψα, ή θα το αφήσω άπλυτο κανά χρόνο - το ένα δόντι μόνο, τον κυνόδοντα (ναι, σε παραπέμπει σε οσκαρικές στιγμές), να χρυσίσει γιατί δεν έχω λεφτά για αληθινό χρυσό. Εκτός αν το στοκάρω και το βάψω με εκείνα τα χρυσά στιλό που χρησιμοποιούν οι μαθήτριες γυμνασίου για να κάνουν καρδούλες και τριανταφυλλάκια. Ναι. Το καλό γούστο πρέπει να υπερισχύσει!»
Αυτά τα ολίγα για σήμερα φιλενάδα, άντε και καλή μας όρεξη γιατί πείνασα!
Εξηγούμαι. Τώρα που κάμει ζέστη και υγρασία, η ποδηλασία εκτός από δύσκολη γίνεται και υγρή. Πολύ υγρή φιλενάδα μιας και δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις στους υπέροχους δρόμους της Αθήνας χωρίς κράνος. Βλέπεις, οι άρτια σχεδιασμένοι ελληνικοί δρόμοι και η εξαιρετική οδική συμπεριφορά των συμπατριωτών μας, μαζί με εκείνη την εκλογική, είναι αμφότερα στοιχεία ασφάλειας για τον ποδηλάτη.
Οπότε και ο ποδηλάτης οφείλει να φορά το κράνος του, όχι γιατί κινδυνεύει να έρθει αγκαλιά με την τύπισσα στο Smartακι που ή θα μιλάει στο κινητό άνευ χαντςφρίου είτε θα βγάζει τα φρύδια της εν κινήσει, όχι, απλά για να συνάδει απόλυτα με την τελειότητα που κυκλοφορεί στους δρόμους - υπόδειγμα.
Οπότε αντιλαμβάνεσαι, ο ιδρώτας στην κεφάλα μπόλικος, οι τρίχες στην κεφάλα λίγες. Και γι αυτό αναρωτιέμαι. Βοηθά ο ιδρώτας ή θα φύγουν και αυτές οι λίγες και θ αναγκαστώ να μακρύνω φρύδι να το χτενίζω προς τα πάνω, να το κολλάω με Ταφτ ολ γουέδερ; Αμάν είναι να το ξέβρω να κρατήσω φρύδι κάβα και να μαζέψω λεφτά για λακ.
Εκτός αυτού, θα ήθελα να σχολιάσουμε το εξής άρθρο.
«Η Ουρανία Μιχαλολιάκου είναι μεταξύ των 4 υποψηφίων της Χ.Α. που εκλέγονται στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας. Η ίδια σε δηλώσεις της προεκλογικά είχε πει ότι θέλει να ασχοληθεί με τον «τομέα τον φιλοζωικών, όπου πιστεύω πως μπορούμε να κάνουμε πολλά για τους μικρούς πιστούς μας φίλους» αλλά και «με τη μέριμνα της ψυχικής υγείας και της ψυχολογικής υποστήριξης».
Κι έρχομαι ο Αθηναίος πολίτης και αναρωτιέμαι. Το βγάλαμε το κορίτσι - και δικαίως - δημοτικιά σύμβουλο. Τώρα, αυτό με τα ζωντανά αφορά μόνον στον ελληνικό ποιμενικό; Τα άλλα τα ζωντανά που είναι μετανάσται, βλέπε τσιουάουα, χάσκι, κανίς, ντόπερμαν, που μας έχουν έρθει απ τα εξωτερικά, που δεν έχουσι χαρτιά τι θα τα κάνουμε; Ευθανασία ή απέλαση; Περιμένω από τη γλυκιά Ουρανία απάντηση στο ερώτημα μου.
Επίσης με το κουνούπι Δυτικού Νείλου ποια είναι η θέση μας; Με τη γάτα Αγκύρας; Αντιλαμβάνεσαι τον προβληματισμό μου και τη δυσκολία της θέσεώς μου. Αν θα πρέπει τα ζώα να είναι γηγενή, να είναι καθαρόαιμα ελληνικά, προβληματίζομαι πως θα πάρω στοιχεία από κάτι σαλιγκάρια που είδα στο βασιλικό το πρωί για να δω αν θα επιτρέψω να τον βοσκήσουν ή αν θα τα κάνω μπουρμπουριστά να λαδώσει το αντεράκι μου του έρμου...
Στο άλλο σκέλος, αυτό με την ψυχική υγεία, προτιμώ να μην σχολιάσω καν, τι να σχολιάσω, να μην το σκεφτώ καν. Δεν αντέχει η γκλάβα μου τόσον προβληματισμό. Εδώ δεν μπορώ να αποφασίσω τι θα φάω αύριο, πως θα ασχοληθεί η Ουρανία με την ψυχική υγεία των άλλων θα αποφασίσω; Δεν δύναμαι, έχω όρια - καταλαβαίνεις...
Κατά τα άλλα - και στα φλέγοντα νέα της ημέρας - σου έχω το εξής και θα στο παραθέσω ακριβώς όπως το γραψα στο φατσαμπούκι:
«Μόλις πληροφορήθηκα ότι η Στικούδη σε ένα γκαλά, πάνω εκεί στο κόκκινο χαλί, ξέρεις εκεί που πάνε οι σελέμπριτις - όχι εσύ φτωχειά, η Σίσσυ Φειδά και λοιπές κοπέλες του καλού κόσμου - εμφανίστηκε με χρυσό δόντι.
Συγκινήθηκα η αλήθεια είναι, συγκινήθηκα για το καλό της γούστο που το βγάζει με εκείνες τις υπέροχες εμφανίσεις σε μαγαζιά του Μπουρναζίου και της Εθνικής Οδού - ραπάροντας υπέροχες μουσικές.
Θα βάλω κι εγώ χρυσό δόντι γιατί ζήλεψα, ή θα το αφήσω άπλυτο κανά χρόνο - το ένα δόντι μόνο, τον κυνόδοντα (ναι, σε παραπέμπει σε οσκαρικές στιγμές), να χρυσίσει γιατί δεν έχω λεφτά για αληθινό χρυσό. Εκτός αν το στοκάρω και το βάψω με εκείνα τα χρυσά στιλό που χρησιμοποιούν οι μαθήτριες γυμνασίου για να κάνουν καρδούλες και τριανταφυλλάκια. Ναι. Το καλό γούστο πρέπει να υπερισχύσει!»
Αυτά τα ολίγα για σήμερα φιλενάδα, άντε και καλή μας όρεξη γιατί πείνασα!
Τετάρτη 28 Μαΐου 2014
Τα νεύρα μου
Λοιπόν φιλενάδα έχω τα νεύρα μου σήμερα.
Έχω τα νεύρα μου γιατί χωρίς απολύτως κανέναν λόγο ξύπνησα στις 5.30 και τώρα καταρρέω σου λέω, καταρρέω, να, έτσι απλά, σαν τραγούδι παλιό (το οποίο δεν μου άρεσε κιόλας).
Έχω τα νεύρα μου γιατί οι πελάτες δεν είναι γάτες, είναι ηλίθιοι στην πλειοψηφία τους. Κι εξηγούμαι. Έχεις φερ ειπείν πελάτη πολυεθνικό, όπερ σημαίνει σημαντικό, όπερ σημαίνει με τμήματα από δω, με προδιαγραφές από κει και όλα τα συναφή. Όπερ σημαίνει οργανωμένο. Νομίζεις. Δεν γνωρίζει η δεξιά τι ποιεί η αριστερά. Καμία σχέση. Άλλα λέγει η μια η κλώσσα, άλλα ζητά η άλλη. Άλλα λέει η θειά μου κι άλλα ακούν τ' αυτιά μου. Έτσι, για να μην τελειώνουν οι δουλειές αλλά να πηγαίνουν πέρα δώθε σαν μπαλάκι του τέννις, σαν την παλίρροια, σαν ανάσα, σα γρασίδι - τι γρασίδι, λυγαριά - στον άνεμο.
Έχω τα νεύρα μου γιατί - όσο κι αν κι εγώ όπως όλοι μας είμαστε κλεισμένοι στο μικρόκοσμό μας, με τους οικείους και τους φίλους που εμείς επιλέγουμε - είμεθα υποχρεωμένοι σε κάποιες βαθμίδες να ερχόμαστε σε επαφή, έστω και νοητικά μονάχα - και με ανθρώπους που δεν συναναστρεφόμαστε. Ένα τέτοιο φαινόμενο εκτός δουλειάς είναι ο δρόμος. Και πες μου τι φταίω εγώ αν πρέπει όταν παίρνω το αδικιορισμένο το αυτοκίνητο να γίνομαι έξω φρενών με τον χοντρό πλην τίμιο οδηγό Smartακίου, ο οποίος μιλά στο κινητό (άνευ χαντςφρίου) ενώ ταυτοχρόνως με κλείνει σε στροφή η οποία χωρά ένα αυτοκίνητο για να με προσπεράσει και να βρεθεί πίσω απ το φορτηγό, πίσω απ το οποίο ήμουν εγώ λίγο πριν και ανέπνεα καθαρή εξάτμιση. Και καλά, σήμερα τον πήρα χαμπάρι το μαλάκα και δεν στουκάραμε. Αύριο;
Πέραν τούτου, οι εκλογές - μιας και τις έχουμε πρόσφατες. Εγώ ψηφίζω αυτό, εσύ το άλλο και ούτω καθεξής. Και να αντιληφθώ ότι είσαι δεξιός, αριστερός, ψεκασμένος, άντε και ΠΑΣΟΚΟΣ. Να αντιληφθώ ότι σε θέλγει το Ποτάμι, η Δράση, η Βράση και το κακό το συναπάντημα. Να δικαιολογήσω το παλαιοκομμουνιστικό σου φλέγμα η ακόμα και τον οίκτο σου στο Φώτη τον έρμο. Αυτή τη Χρυσή Αυγή, που να καταποντιστούν ασκαρδαμυκτί τα γραφεία της παντού με όλους τους Χρυσαυγίτες μέσα, ποιος τους ψηφίζει ακόμα; Και μη μου μιλάς εμενα για ψήφο διαμαρτυρίας. Μετά τις δολοφονίες όχι πια. Φιλενάδα σχώρα με αλλα καμία δικαιολογία δεν χωρά.
Έχω τα νεύρα μου γιατί φωτογραφήθηκε το σπίτι της Μαρίας Ηλιάκη και κυκλοφορεί στα ιντερνέτια πανταχόθεν και το δικό μου ακόμα τίποτα. Και αυτή έχει και εκπομπή (εδώ θα μου πεις έχει ο Λιάγκας εκπομπή, η Ηλιάκη σε πείραξε; Αλήθεια αυτόν τον Λιάγκα, τον πλέον εκνευριστικά ατάλαντο άνθρωπο της ελληνικής βλαχοτηλεόρασης, ποιος τον επηδάει και του δίνει εκπομπές; Μα ποιος;).
Έχω τα νεύρα μου γιατί έτσι μου αρέσει κι έτσι ξύπνησα. Και πρόσεχε μην την πληρώσεις εσύ. Ακούς; Ξέρεις εσύ!
Έχω τα νεύρα μου γιατί χωρίς απολύτως κανέναν λόγο ξύπνησα στις 5.30 και τώρα καταρρέω σου λέω, καταρρέω, να, έτσι απλά, σαν τραγούδι παλιό (το οποίο δεν μου άρεσε κιόλας).
Έχω τα νεύρα μου γιατί οι πελάτες δεν είναι γάτες, είναι ηλίθιοι στην πλειοψηφία τους. Κι εξηγούμαι. Έχεις φερ ειπείν πελάτη πολυεθνικό, όπερ σημαίνει σημαντικό, όπερ σημαίνει με τμήματα από δω, με προδιαγραφές από κει και όλα τα συναφή. Όπερ σημαίνει οργανωμένο. Νομίζεις. Δεν γνωρίζει η δεξιά τι ποιεί η αριστερά. Καμία σχέση. Άλλα λέγει η μια η κλώσσα, άλλα ζητά η άλλη. Άλλα λέει η θειά μου κι άλλα ακούν τ' αυτιά μου. Έτσι, για να μην τελειώνουν οι δουλειές αλλά να πηγαίνουν πέρα δώθε σαν μπαλάκι του τέννις, σαν την παλίρροια, σαν ανάσα, σα γρασίδι - τι γρασίδι, λυγαριά - στον άνεμο.
Έχω τα νεύρα μου γιατί - όσο κι αν κι εγώ όπως όλοι μας είμαστε κλεισμένοι στο μικρόκοσμό μας, με τους οικείους και τους φίλους που εμείς επιλέγουμε - είμεθα υποχρεωμένοι σε κάποιες βαθμίδες να ερχόμαστε σε επαφή, έστω και νοητικά μονάχα - και με ανθρώπους που δεν συναναστρεφόμαστε. Ένα τέτοιο φαινόμενο εκτός δουλειάς είναι ο δρόμος. Και πες μου τι φταίω εγώ αν πρέπει όταν παίρνω το αδικιορισμένο το αυτοκίνητο να γίνομαι έξω φρενών με τον χοντρό πλην τίμιο οδηγό Smartακίου, ο οποίος μιλά στο κινητό (άνευ χαντςφρίου) ενώ ταυτοχρόνως με κλείνει σε στροφή η οποία χωρά ένα αυτοκίνητο για να με προσπεράσει και να βρεθεί πίσω απ το φορτηγό, πίσω απ το οποίο ήμουν εγώ λίγο πριν και ανέπνεα καθαρή εξάτμιση. Και καλά, σήμερα τον πήρα χαμπάρι το μαλάκα και δεν στουκάραμε. Αύριο;
Πέραν τούτου, οι εκλογές - μιας και τις έχουμε πρόσφατες. Εγώ ψηφίζω αυτό, εσύ το άλλο και ούτω καθεξής. Και να αντιληφθώ ότι είσαι δεξιός, αριστερός, ψεκασμένος, άντε και ΠΑΣΟΚΟΣ. Να αντιληφθώ ότι σε θέλγει το Ποτάμι, η Δράση, η Βράση και το κακό το συναπάντημα. Να δικαιολογήσω το παλαιοκομμουνιστικό σου φλέγμα η ακόμα και τον οίκτο σου στο Φώτη τον έρμο. Αυτή τη Χρυσή Αυγή, που να καταποντιστούν ασκαρδαμυκτί τα γραφεία της παντού με όλους τους Χρυσαυγίτες μέσα, ποιος τους ψηφίζει ακόμα; Και μη μου μιλάς εμενα για ψήφο διαμαρτυρίας. Μετά τις δολοφονίες όχι πια. Φιλενάδα σχώρα με αλλα καμία δικαιολογία δεν χωρά.
Έχω τα νεύρα μου γιατί φωτογραφήθηκε το σπίτι της Μαρίας Ηλιάκη και κυκλοφορεί στα ιντερνέτια πανταχόθεν και το δικό μου ακόμα τίποτα. Και αυτή έχει και εκπομπή (εδώ θα μου πεις έχει ο Λιάγκας εκπομπή, η Ηλιάκη σε πείραξε; Αλήθεια αυτόν τον Λιάγκα, τον πλέον εκνευριστικά ατάλαντο άνθρωπο της ελληνικής βλαχοτηλεόρασης, ποιος τον επηδάει και του δίνει εκπομπές; Μα ποιος;).
Έχω τα νεύρα μου γιατί έτσι μου αρέσει κι έτσι ξύπνησα. Και πρόσεχε μην την πληρώσεις εσύ. Ακούς; Ξέρεις εσύ!
Πέμπτη 15 Μαΐου 2014
Που πάει ο έρωτας όταν πεθάνει
Χτες που λες φιλενάδα, μετά από μέρες πείνας και δυστυχίας - οι οποίες όμως ευόδωσαν και πλησιάζουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα - είχα free day. Τι σημαίνει free day; Σημαίνει ότι για μια μέρα, που δεν είναι Χριστούγεννα, μπορώ να φάω όσο και ότι θέλω. Αμέ! Γιορτή και χαράς ευαγγέλια.
Οπότε, μεταξύ άλλων, αποφασίζω να πάρω παγωτάκι, γρανίτα, μη φανταστείς, να το γιορτάσω και να δροσίσω τον ταλαίπωρο ουρανίσκο μου που πια δεν καταλαβαίνει τη γεύση του τόνου του άθλιου - διότι εσύ ακούς τονοσαλάτα και σου' ρχεται στο μυαλό μαρούλι και ένα σωρό καλούδια, με μαγιονέζες και τα κρουτόνια και τα συναφή, η πραγματικότητα η δική μου όμως όσο αναφορά την τονοσαλάτα είναι πολύ διαφορετική, σκέτο χόρτο με βρωμόψαρο και λίγο (πολύ λίγο) λάδι και άντε και ξύδι που λιποδιαλύει και ομορφαίνει και κάπως σκεπάζει την ειδεχθή ψαρίλα.
Και πάω που λες να πάρω το παγωτάκι που πολύ το είχα αποθυμήσει - είχα δει και πριν φωτό της Ζέτας, μη με ρωτάς ποιας Ζέτας, της αιώνιας αρραβωνιάρας - κάτι σαν τη Χριστίνα μας, αλλά το Ζετάκι πληρώνεται ενώ η Χριστίνα το κάνει αφιλοκερδώς - εκείνης της κοπελάρας που για να πνίξει τον καημό της που ακόμα την έχει αστεφάνωτη ο Μιχαλάκης το ρίξε λέει στα πιτόγυρα, και πολύ με συγκίνησε η εικόνα αυτή και λέω άμα τρώγει το Ζετάκι πιτόγυρα και βγαίνει μια θεά στην οθόνη, στη σκηνή, στο σπίτι, το γραφείο, την εξοχή, δεν δικαιούμαι κι εγώ ένα Lolipop? (με παρακολουθείς ή μπερδεύτηκες;)
Πάω το λοιπόν να αγοράσω το Lolipop, ξέρεις, εκείνο το άτιμο γρανιτοειδές που υπάρχει αυτούσιο 1627 χρόνια, παιδί το θυμάμαι, φράουλα και λεμόνι λέει, δηλαδή νερό, ζάχαρη κι ένα σκασμό κουλέρ αρτιφισιέλ και πόσα Ε δεν θυμάμαι και λίγο τεχνητό άρωμα (απ αυτό που βάζουν στη Μυρτώ ενδεχομένως), το οποίο το αγαπώ διακαώς, θέλω να το παντρευτώ και να του κάνω έρωτα και πολλά παιδιά και τέτοια γαστριμαγικά.
Και ανοίγω το ψυγείο των παγωτών, το οποίο δεν έχει συρταρωτή πόρτα αλλά ανοίγει προς τα πάνω και μου θύμισε ένα εργατικό ατύχημα που είχα πριν χρόνια που ήμουνα χωμένος σε ένα τέτοιο ψυγείο και πέρασε ένας εξαίρετος κύριος κι έδωσε μια στην πόρτα και δεν πρόλαβα να βγω ολόκληρος και μου σκίσε η κλειδαριά το χέρι τόσο βαθιά που αιμορραγούσα για ώρες και έχει μείνει και σημάδι και με ρωτούν αν το' παθα από οβίδα στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και τους λέω όχι από παγωτό είναι (τι σκατά έλεγα; κάτσε να δω), α ναι, και βγάζω που λες επιφυλακτικά το Lolipop γιατί κάτι μου φάνηκε διαφορετικό.
Τι διαφορετικό φιλενάδα, έχει ρέψει το Lolipop, μισό είχε μείνει στην ισχνή αλλά ανανεωμένη συσκευασία του. Φρίκη με κατέβαλλε, οδυρμός και κλαυθμός κατέκλυσε το είναι μου, ιδιαίτερα όταν επιβεβαίωσα ότι η τιμή παραμένει η ίδια με τα πέρσι που τανε το Lolipop τσουπωτό και αφράτο, κύλησε κόκκινος θυμός μέσα στις φλέβες μου.
Κι έρχομαι να συμπεράνω ότι οι εταιρίες που παράγουν διάφορα εξόν του Lolipop μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Άλλαξε η γλυκιά παραγωγός εταιρία τη συσκευασία να σε ξεγελάσει και να μην πάρεις χαμπάρι ότι άλλαξε και τον όγκο, αλλά αυτά στον παλιό διαφημιστή δεν περνούν. Όχι, δεν περνούν. Εγώ κρίνω το αποτέλεσμα μαντάμ με το χέρι, πόσο ζυγίζει το προϊόν, όχι με το μάτι. Εξάλλου, από 87 γραμμάρια που ήταν έγινε 50. 50 να ναι οι ώρες σας και κείνες στο κρεβάτι με τη σύγχιση που μου δώσατε.
Οπότε, αντιλαμβάνεσαι, ότι ναι μεν το πήρα χτες και τέλειωσε πριν προλάβει να λιώσει το ο,τιδήποτε και να λερωθώ και να κολλάω και να με φαν οι μύγες να ησυχάσω, αλλά δεν πρόκειται να το ξαναγοράσω. Ποτέ. Και στο δηλώνω ευθαρσώς κι ανυπερθέτως. Αυτή η μακροχρόνια σχέση έληξε άδοξα χτες το απόγευμα. Αυτός ο έρωτας έσβησε οικτρά. Ξέρω ότι δεν θα αναπληρωθεί εύκολα αλλά πρέπει να είμαι δυνατός. Πρέπει να συνεχίσω τη ζωή μου και να προχωρήσω μετά από αυτό το χτύπημα.
Ζω, Lolipop, μετά από σένα ζω...
Οπότε, μεταξύ άλλων, αποφασίζω να πάρω παγωτάκι, γρανίτα, μη φανταστείς, να το γιορτάσω και να δροσίσω τον ταλαίπωρο ουρανίσκο μου που πια δεν καταλαβαίνει τη γεύση του τόνου του άθλιου - διότι εσύ ακούς τονοσαλάτα και σου' ρχεται στο μυαλό μαρούλι και ένα σωρό καλούδια, με μαγιονέζες και τα κρουτόνια και τα συναφή, η πραγματικότητα η δική μου όμως όσο αναφορά την τονοσαλάτα είναι πολύ διαφορετική, σκέτο χόρτο με βρωμόψαρο και λίγο (πολύ λίγο) λάδι και άντε και ξύδι που λιποδιαλύει και ομορφαίνει και κάπως σκεπάζει την ειδεχθή ψαρίλα.
Και πάω που λες να πάρω το παγωτάκι που πολύ το είχα αποθυμήσει - είχα δει και πριν φωτό της Ζέτας, μη με ρωτάς ποιας Ζέτας, της αιώνιας αρραβωνιάρας - κάτι σαν τη Χριστίνα μας, αλλά το Ζετάκι πληρώνεται ενώ η Χριστίνα το κάνει αφιλοκερδώς - εκείνης της κοπελάρας που για να πνίξει τον καημό της που ακόμα την έχει αστεφάνωτη ο Μιχαλάκης το ρίξε λέει στα πιτόγυρα, και πολύ με συγκίνησε η εικόνα αυτή και λέω άμα τρώγει το Ζετάκι πιτόγυρα και βγαίνει μια θεά στην οθόνη, στη σκηνή, στο σπίτι, το γραφείο, την εξοχή, δεν δικαιούμαι κι εγώ ένα Lolipop? (με παρακολουθείς ή μπερδεύτηκες;)
Πάω το λοιπόν να αγοράσω το Lolipop, ξέρεις, εκείνο το άτιμο γρανιτοειδές που υπάρχει αυτούσιο 1627 χρόνια, παιδί το θυμάμαι, φράουλα και λεμόνι λέει, δηλαδή νερό, ζάχαρη κι ένα σκασμό κουλέρ αρτιφισιέλ και πόσα Ε δεν θυμάμαι και λίγο τεχνητό άρωμα (απ αυτό που βάζουν στη Μυρτώ ενδεχομένως), το οποίο το αγαπώ διακαώς, θέλω να το παντρευτώ και να του κάνω έρωτα και πολλά παιδιά και τέτοια γαστριμαγικά.
Και ανοίγω το ψυγείο των παγωτών, το οποίο δεν έχει συρταρωτή πόρτα αλλά ανοίγει προς τα πάνω και μου θύμισε ένα εργατικό ατύχημα που είχα πριν χρόνια που ήμουνα χωμένος σε ένα τέτοιο ψυγείο και πέρασε ένας εξαίρετος κύριος κι έδωσε μια στην πόρτα και δεν πρόλαβα να βγω ολόκληρος και μου σκίσε η κλειδαριά το χέρι τόσο βαθιά που αιμορραγούσα για ώρες και έχει μείνει και σημάδι και με ρωτούν αν το' παθα από οβίδα στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και τους λέω όχι από παγωτό είναι (τι σκατά έλεγα; κάτσε να δω), α ναι, και βγάζω που λες επιφυλακτικά το Lolipop γιατί κάτι μου φάνηκε διαφορετικό.
Τι διαφορετικό φιλενάδα, έχει ρέψει το Lolipop, μισό είχε μείνει στην ισχνή αλλά ανανεωμένη συσκευασία του. Φρίκη με κατέβαλλε, οδυρμός και κλαυθμός κατέκλυσε το είναι μου, ιδιαίτερα όταν επιβεβαίωσα ότι η τιμή παραμένει η ίδια με τα πέρσι που τανε το Lolipop τσουπωτό και αφράτο, κύλησε κόκκινος θυμός μέσα στις φλέβες μου.
Κι έρχομαι να συμπεράνω ότι οι εταιρίες που παράγουν διάφορα εξόν του Lolipop μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Άλλαξε η γλυκιά παραγωγός εταιρία τη συσκευασία να σε ξεγελάσει και να μην πάρεις χαμπάρι ότι άλλαξε και τον όγκο, αλλά αυτά στον παλιό διαφημιστή δεν περνούν. Όχι, δεν περνούν. Εγώ κρίνω το αποτέλεσμα μαντάμ με το χέρι, πόσο ζυγίζει το προϊόν, όχι με το μάτι. Εξάλλου, από 87 γραμμάρια που ήταν έγινε 50. 50 να ναι οι ώρες σας και κείνες στο κρεβάτι με τη σύγχιση που μου δώσατε.
Οπότε, αντιλαμβάνεσαι, ότι ναι μεν το πήρα χτες και τέλειωσε πριν προλάβει να λιώσει το ο,τιδήποτε και να λερωθώ και να κολλάω και να με φαν οι μύγες να ησυχάσω, αλλά δεν πρόκειται να το ξαναγοράσω. Ποτέ. Και στο δηλώνω ευθαρσώς κι ανυπερθέτως. Αυτή η μακροχρόνια σχέση έληξε άδοξα χτες το απόγευμα. Αυτός ο έρωτας έσβησε οικτρά. Ξέρω ότι δεν θα αναπληρωθεί εύκολα αλλά πρέπει να είμαι δυνατός. Πρέπει να συνεχίσω τη ζωή μου και να προχωρήσω μετά από αυτό το χτύπημα.
Ζω, Lolipop, μετά από σένα ζω...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)