Τα γραμματάκια μεγαλώνουν με ctrl= για τους Pcάδες, και με cmd= για τους Macάδες!
Ευχαριστώ!

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Υπάρχει τελικώς ελπίδα;



Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.boemradio.com


Έχουμε λοιπόν μέσα στην εταιρεία, επειδή είμεθα πολύ green και τα σχετικά, κάδους ανακύκλωσης διάσπαρτους ολούθε και πάμε όλοι εμείς οι διαφημισταί και ρίχνουμε τα ανακυκλώσιμα, από χαρτιά μέχρι συσκευασίες και είμεθα πολύ cool. Μετά έρχεται αυτή η έρμη η receptionist και της φεύγει η μέση να τους πηγαίνει έξω να τους αδειάζει στους κάδους ανακύκλωσης του δήμου – και ζει ένα δράμα.

Σήμερα λοιπόν, τέλειωσα το σακουλάκι με τα καρύδια όπου τρώγω κάθε μέρα από 5 για καλά λιπαρά και Ω3 και το κάθε τί, και πήγα περιχαρής στον κάδο ανακύκλωσης να το πετάξω. Εδώ να κάνω μια σημείωση ότι τα καρύδια έχουν ακριβύνει πάρα πολύ και έχει 4€ το σακουλάκι – πράγμα απαράδεκτο για τα Ω3 που πρέπει να προσλαμβάνω – στα πλαίσια μίας ισορροπημένης διατροφής πάντα. Τι έλεγα; Α ναι, πάω που λες να πετάξω το σακουλάκι στον κάδο ανακύκλωσης και βρίσκω μέσα μπουκάλι από νερό. Μέχρι εδώ καλά. Το ότι το μπουκάλι ήταν σχεδόν γεμάτο νερό δεν το λες και ευρεσιτεχνία. Ποιο αστροπελέκι πήγε και το πέταξε γεμάτο, δεν μπορώ καν να το διανοηθώ διότι υποτίθεται ότι είμεθα άνθρωποι μορφωμένοι και τα σχετικά. Βέβαια πριν κανά μήνα είχα δει τάπερ με φαγητό μέσα και φλούδια από αχλάδι και διάφορα γενικώς, οπότε, αντιλαμβάνεσαι ότι ακόμα και σ έναν χώρο με μορφωμένους, τρέντι, σικ και νέους ανθρώπους – ελπίδα δεν υπάρχει.

Όπως δεν υπάρχει ελπίδα στη σχέση μου με το αρωματικό στην τουαλέτα. Κάποιος λοιπόν, κάποτε, σκέφτηκε ότι θα είναι πολύ πρακτικό να μην χρειαστεί να χαλάς το μανικιούρ και να πατάς το κόμβιον ψεκασμού κι έτσι προχώρησε σε αυτοματισμό θαυμάσιο. Έβαλε χρονοδιακόπτη στο ψεκαστήρι για να κάνει τη δουλειά μόνο του ανά τακτά διαστήματα και όλα καλά και αγγελικά πλασμένα στο βασίλειο της τουαλέτας. Έλα όμως που δεν σκέφτηκε να βάλει κι έναν ανιχνευτή κίνησης ώστε να μην ψεκάζει το μηχάνημα όταν κάποια αθώα ύπαρξη πλένει τα μούτρα ή τα χέρια ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, παράλειψις μεγίστη κατά τη γνώμη μου – διότι βλέπεις, όποτε σκύβω να πλυθώ στο νιπτήρα, τότε θυμάται το αρωματικό να αρωματίσει το χώρο με θεσπέσιο άρωμα φρεσκάδας ωκεανού, με αποτέλεσμα να μου ψεκάζει συνήθως τα μούτρα και εκτός της προσωρινής τύφλωσης και της ζαλάδας, είναι ένα διακριτικό άρωμα που δεν θυμίζει σε τίποτα ωκεανό βλέπεις – εκτός αν εκείνος ήταν φτιαγμένος από μεθάνιο και γιούλια – το οποίο καλύπτει όλες τις μυρωδιές μου, είτε τις φυσικές ή τις τεχνητές που έχω σκάσει 50€ και άνω για να τις αποκτήσω, και δεν είναι καιροί για περιττά έξοδα.


Ανάμεσα λοιπόν στην ανάγνωση που ρίχνω στο 4ο μνημόνιο να δω μπας και υπάρχει τελικώς ελπίδα θέλω να σε διαβεβαιώσω ότι παγκοσμίως δεν υπάρχει, μιας και ενώ ο κόσμος καίγεται, στην κυριολεξία, εμείς χτενιζόμεθα και ασχολούμαστε με το γεγονός ότι η Μελάνια έσπρωξε το χέρι του Πλανητάρχη (δις) τώρα που κάμουνε τουρνέ και ότι το μυστικό της Τζούλια της Ρόμπερτς η οποία ανακηρύχθηκε και πάλι η ομορφότερη γυναίκα στον κόσμο είναι ότι βγαίνει έξω ατημέλητη φορώντας μουσταρδί μπλούζα σεταρισμένη με το σανδάλι. Εγώ το καταλαβαίνω αυτό μιας και πήρα μια μουσταρδί βερμούδα και δίσταζα να τη φορέσω αλλά τώρα που είδα τη Τζούλια με τα μουσταρδί που ενώ είναι αντικειμενικά χάλια βγήκε η ομορφότερη γυναίκα στον κόσμο, αναθάρρησα και θα τη φορέσω το συντομότερο – βρε μήπως τελικά υπάρχει ελπίδα;

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Περί σεισμού και μνημονίου



Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.boemradio.com

Σκέφτηκα σήμερα το πρωί, την ώρα που ποδηλατούσα στη Βεΐκου και πήγα να ανέβω σε να πεζοδρόμιο ώστε να σκαρφαλώσω σε μιαν αερογέφυρα που απ’ τη μία έχει σκάλες και απ’ την άλλη ανάβαση για ποδήλατα και καρότσια και γενικώς ελαφρά τροχοφόρα (και είναι μαγικό μόλις ανέβεις και είσαι πάνω απ’ τη λεωφόρο και από τη μία είναι και το Άλσος, αν έχει και όμορφη μέρα όπως σήμερα τα χρώματα είναι υπέροχα), κάτι κακό.

Επειδή λοιπόν ένας φίλος – τι φίλος, αδερφός, τι αδερφός, σταυροκουνιάδος – ταρίφας είχε επιλέξει να παρκάρει ακριβώς στο σημείο που έχει στο πεζοδρόμιο εκείνο εκεί που βοηθά τους τροχούς να ανέβουν – τη ράμπα δηλαδή, ενώ πίσω είχε τουλάχιστον 100-200 μέτρα ελεύθερα και μπροστά άλλα 10. Πήγα λοιπόν να ανέβω από κει, δεν μπορούσα φυσικά, ο ταρίφας μέσα μέτραγε λεφτά ή έφτιαχνε παρανυχίδα – δεν παρατήρησα τι -  ακριβώς κι εγώ σκέφτηκα αυτό το κακό το πράγμα. Ε ρε μνημόνια που μας χρειάζονται.

Ανεβαίνοντας την ανηφόρα συνειδητοποίησα ότι μάλλον αυτό δεν ευσταθεί γιατί με τόσα μνημόνια και ο ταρίφας δεν άλλαξε την κοινωνική του ευαισθησία και σε γενικές γραμμές κανένας απ’ όσο μπορώ να καταλάβω, μάλλον την χειροτέρεψε την κατάσταση λίγο περισσότερο. Με τα νεύρα που έχουμε όλοι γενικώς αφού δεν σφαζόμαστε ακόμα στο δρόμο για ένα κορνάρισμα πάλι καλά να λες.

Εν τω μεταξύ μας έβαλαν προ ολίγου σε μια εκπαίδευση για το τι πρέπει να κάνουμε σε περίπτωση σεισμού (και ουχί λιμού και καταποντισμού). Εκτός του ότι αν – χτύπα ξύλο – γίνει σεισμός πρέπει να βγούμε έξω, πράγμα που ξεκαθαρίσαμε αρκούντως σε 3 μόλις λεπτά, μάθαμε για τις ουρές στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Λονδίνο, για τις ουρές της Γιουροντίσνεϊ όπου είχε πάει η κυρία τα παιδιά της – και το ότι τα παιδιά της είναι όλη μέρα κολλημένα στο κινητό, ότι αν είμαστε από ισόγειο μέχρι τρίτο βγαίνουμε έξω, από τέταρτο μέχρι όσο πάμε στην ταράτσα – αν δεν είναι κλειδωμένη, αν είναι χέσε μέσα, ότι επειδή κουνήθηκε μια κούπα μόνη της και είπα εγώ ότι χτύπησε το φαντασματάκι, μάθαμε ότι τα ναρκωτικά είναι κακό πράγμα και έχει κάνει εκπαιδεύσεις σε πρώην ναρκομανείς και δυστυχώς επειδή αυτοί οι δύστυχοι αναγκάζονται να παίρνουν ψυχοφάρμακα δεν γίνονται ποτέ εντελώς καλά – και δεν έχετε ιδέα τι έχουν δει τα μάτια της και υπάρχει και μία κακιά λέξη όπου ξεκινά από κ και τελειώνει σε οι, και μας έμεινε η απορία αν είναι καυλωμένοι, κώλοι ή όχι – αλλά τελικά δεν ήταν γιατί ήταν κάφροι και γενικώς περάσαμε πολύ ωραία και βγήκα έξω πριν τελειώσει γιατί μας είχανε πει 10-15 λεπτά και είχε ήδη περάσει 1 ώρα – και για το σεισμό κουβέντα. Α και για παρκούρ είπαμε το οποίο δεν γνώριζα τι είναι και το έμαθα και αυτό και είμαι πλέον πλήρης και γεμάτος!

Πίσω λοιπόν στα μνημόνια και να σου πω 2 πόνους μου. Πρώτον ότι έβγαλε σε προσφορά 1+1 δώρο, μια γνωστή εταιρία αφρόλουτρων (κι επειδή δεν έχω φτάσει ακόμα στο σημείο να πλένομαι στη βροχή το αγοράζω το αφρόλουτρό μου) έναν νέο κωδικό με υπέροχη συσκευασία και άρωμα βατόμουρο και γιαούρτι. Συγκινημένος τα μάλα πήρα το αφρόλουτρο διότι λατρεύω το βατόμουρο και με το γιαούρτι καλά τα πάω, ειδικά με το χωριάτικο με την πέτσα, αχ αναμνήσεις, και πάω το βράδι να κάνω ντους με το βατόμουρο (και το γιαούρτι) και τελικά αυτό μυρίζει κάτι άλλο, πιο πολύ για απορρυπαντικό ρούχων μου κάνει παρά για βατόμουρο. Η φρίκη που έζησα, όπως αντιλαμβάνεσαι, είναι απερίγραπτη, καθώς και η απογοήτευση, έχω και 2 μπουκάλια του 1 λίτρου πια στην κατοχή μου, κι επειδή δεν μπορώ να πλύνω τα ρούχα με αυτό, το κάνω γαργάρα και πλένομαι με μπλε και πράσινους κόκκους.

Από την άλλη, είχα πάρει απ’ τα αεροδρόμιο πριν 2.5 χρόνια ένα ρολόι πολύ σικ και πολύ οικονομικό. Μετά από κάποιους μήνες μου έπεσε κάτω και ξεκόλλησαν 2 λεπτοδείκτες, όλα καλά, την ώρα μπορούσες να την καταλάβεις εύκολα. Κατόπιν αυτού μου ξανάπεσε και ξεκόλλησαν και όλοι οι υποδέλοιποι εκτός του παρά πέντε και του και μισή. Στην τρίτη πτώση κουνήθηκε ο ωροδείκτης και πάει λίγο πιο μπροστά απ’ το κανονικό και κάπως σε μπερδουκλώνει για το τι ώρα είναι. Αγορά μνημονίου βλέπεις, φθηνή, και είναι το άτιμο το μνημόνιο που δεν μου επιτρέπει να αγοράσω άλλο - δεν θα πάρω που δεν θα πάρω σύνταξη, στα ρολόγια θα τα τρώω;


Α, ναι, ξεχάστηκα, με γεια το μνημόνιο! Τέταρτο και καταπληκτικό!

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Μεσαίωνας revisited

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.boemradio.com

Τα μαθες φιλενάδα; Δεν στα πα; Κάθε μέρα συγκλίνει και συμφωνεί μαζί μου ότι ζούμε στο Μεσαίωνα – και όχι, δεν έχει να κάνει μόνο με το παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό χάρτη, δεν έχει να κάνει με Brexit, Putin, Trump και χίλια όσα συμβαίνουν εκεί στα εξωτερικά, έχει να κάνει με μας εδώ, έχει να κάνει με ανθρώπους μορφωμένους, ανθρώπους που έχουν δώσει όρκο.

Στην υπέροχη Σάμο θα σε πάω λοιπόν, όπου οι αναισθησιολόγοι αρνούνται τις υπηρεσίες τους στις γυναίκες που θέλουν να κάνουν έκτρωση γιατί είναι αντίθετο στην ηθική τους. Βάζουν λοιπόν οι φίλοι – τι φίλοι, αδερφοί – αναισθησιολόγοι πιο ψηλά την επιλεγόμενη ηθική τους από το δικαίωμα της κάθε γυναίκας στο τι θα κάνει με το σώμα της. Διότι βλέπεις δεν είναι όλες οι γυναίκες έτοιμες να γίνουν μανούλες, κάποιες φορές οι συνθήκες δεν ευνοούν, κάποιες άλλες ήταν θύματα απροσεξίας, κάποιες φριχτές ήταν θύματα βιασμού και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Και δεν με αφορά. Όπως και δεν αφορά κανέναν για τις αποφάσεις οιουδήποτε εφόσον δεν βλάπτει κάποιον άλλον. Ούτε καν τον αναισθησιολόγο.

Όμως οι αναισθησιολόγοι στο νοσοκομείο στη Σάμο την υπέροχη που ήμουν φαντάρος το μακρινό 1992 και την αγαπώ πολύ, θεωρούν εαυτούς ως θεματοφύλακες ηθικής. Εκείνοι και χιλιάδες άλλοι που τους υποστηρίζουν. Αυτό λοιπόν, με τα πανηγύρια και τα σκηνώματα, με τα χαστούκια και τις τσιρίδες δείχνει τη μεσαιωνική κατάσταση που ζούμε.

Όπως και τα έργα της ΕΥΔΑΠ. Τα έργα που έρχονται και σκάβουν μια τρύπα κάτι τύποι ξεχασμένοι απ το Θεό (σαν τις αεροσυνοδούς της British Airways), που ενώ θα πρεπε να τρώνε τη σύνταξή τους στα καφενεία, ή στα κότερα – ανάλογα τη σύνταξη – είναι στους δρόμους και σκάβουν λίγο τη μια μέρα, λίγο πιο πολύ την επόμενη, εξαφανίζονται καμιά βδομάδα με την τρύπα ανοιχτή, έχει γεμίσει πάλι η τρύπα χώματα, σκουπίδια και φύλλα και την ξανασκάβουνε, μετά βάζουν μισή σουλήνα και με τούτα και με κείνα έχει παρέλθει το τρίμηνο και η τρύπα με τη μισή σουλήνα μένει έτσι να χάσκει σα στόμα με ένα δόντι, βάζουν και κάτι κορδέλες της κακιάς συμφοράς τις οποίες τις παίρνει ο αέρας και από θαύμα μόνον δεν θρηνούμε θύματα και μια μέρα, βροχερή συνήθως, αποφασίζουν να την κλείσουν την τρύπα και να της ρίξουν και τσιμέντο υγρό και να φύγουν και να πάει κάποιο βλαμένο να χαράξει στο τσιμέντο Τ+Α=LFE ή κάτι παρόμοιο και να μείνει εκεί μέχρι να θυμηθούν ότι ξέχασαν το κομπρεσέρ μέσα στην τρύπα και πιέζει τη σουλήνα και να την ξανανοίξουν.

Και όσο καιρό το χάος είναι ανοιχτό δεν μπορείς να περάσεις, δεν μπορείς να παρκάρεις, δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο από το να βλαστημάς με χάρη στη θέα της.


Εν τω μεταξύ, μαθαίνω ότι ο Αλέξης θα φορέσει γραβάτα. Κι αυτό γιατί είχε πει ότι όταν τα πράγματα – στην Ψωροκώσταινα – θα πάνε καλύτερα θα φορέσει γραβάτα. Και ψηφίζουν όλοι χαρωπά το μνημόνιον νάμπερ φορ (4). Άντε βρε, και στο 5ο θα σου στείλω εγώ απ τη συλλογή μου να βάλεις παπιγιόν να το γιορτάσουμε!

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Μεσαίωνας



Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.boemradio.com

Τέλειωσε και η Eurovision και τώρα τι; Τι θα δώσει ενδιαφέρον στην καθημερινότητά μας πια – βλέπεις και το Survivor τόσους μήνες καθημερινότητα έχει γίνει, έχει – λένε, εγώ δεν το χω δει ποτέ και λέω την αλήθεια – ακόμα ενδιαφέρον αλλά για πόσο;

Ευτυχώς που έχουμε και τα μνημόνια και κάτι κινείται σ αυτόν τον έρμο τόπο. Βλέπεις, χτες, στη συζήτηση περί μνημονίου στη Βουλή των Ελλήνων, όπου είναι αυτός ο χώρος που ήτανε λέει κάποτε παλάτι (εν τω μεταξύ, έχοντας γυρίσει όλη την Ευρώπη δηλώνω πολύ απογοητευμένος από τα παλάτια, βλέπεις, στα κινούμενα σχέδια τα παλάτια ήτανε κομψά, όμορφα, με τις πολεμίστρες τους, με τους πυργίσκους τους, όπου κορασίδες/πριγκήπισσες ζούσαν κλεισμένες τα δράματά τους και ρίχνανε τα μακριά τους μαλλιά σε τοπικούς παράγοντες και τα τοιαύτα, ενώ στην πραγματικότητα είναι τεράστια κτιριακά συγκροτήματα, κάτι σαν Mall Μεσαίωνος, τέλος πάντων) και εκεί μέσα είναι οι εκλεγμένοι από το σοφό λαό εκπρόσωποί του, πήγε ο αγαπημένος Κάσι και χαστούκισε τον αξιέραστο κύριο Δένδια γιατί πέρασε από μπροστά του την ώρα που αγόρευε. Ο Κάσι. Αγόρευε. Ο Κάσι. Αγόρευε. (θα μπορούσα να συνεχίσω απορώντας για σελίδες επί σελίδων).

Κι έγινε λέει της μουρλής, και αποβλήθηκε ο Κάσι από την αίθουσα και φωνάζανε τη φρουρά, αλλά η φρουρά πουθενά, είχε μάλλον πάει στην ταράτσα να απλώσει τα ασπρόρουχα μιας και χτες έφυγε η σκόνη εκ Σαχάρας, που τόσο όμορφη συντροφιά μας κράτησε τόσες μέρες και είχε κι ένα μικρό βοριαδάκι και στεγνώνουν τα ρούχα άμεσα, (από αύριο βροχές, οπότε καλά έκανε η φρουρά – των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν) κι έλεγε ο Κάσι διάφορα πρόστυχα στον προαύλιο χώρο όπου τον απέβαλλαν και γενικώς αδερφές και παλικάρια γίνανε μαλλιά κουβάρια και απορώ κι εξίσταμαι γιατί έφυγε και ο ανάδρομος και η Πανσέληνος και τα επαγγελματικά μας – έγραφε η αστρολόγος -  εμάς των Τοξοτών θα είναι εξαιρετικά, μαζί και με τα οικονομικά και με τα ερωτικά. Ο Κάσι τι ζώδιο είναι; Ο κος Δένδιας; Η Φρουρά;

Βλέπεις, στην Πανσέληνο είχα αποδώσει το μικρό συμβάν της προηγούμενης εβδομάδας όπου ο συνήθως ηρεμότατος κος Τζήμερος αφού έσκισε αφίσες εχαστούκισε (ή γρονθοκόπησε) την κα Μπαλού κι έγινες στο Περιφερειακό Συμβούλιο της Μπαλής το πανηγύρι. Έπεσε απ’ τα σύννεφα το Πανηλίθιο και όλοι αναρωτηθήκαμε πως αυτός ο πραότατος κύριος έφτασε σ αυτό το σημείο. Η Πανσέληνος εκεί, για τον Κάσι δεν ξέρω, αστρολογικώς δεν εξηγείται.

Από την άλλη έχεις πάρει χαμπάρι πόσα σκηνώματα έχουν αριβάρει στην Ψωροκώσταινα από τότε που έχουμε αριστερή κυβέρνηση; Πιο πολλά και από τα μνημόνια της αριστερής κυβέρνησης. Ένα πράγμα απίθανο. Η κάρα της δείνα, η χείρα του τάδε, τώρα ήρθε και η αγία Ελένη – μεγάλη η χάρη της -  εορτάζει και η μνήμη της σε λίγες μέρες, και μετά αναρωτιόμαστε αν έχουμε περάσει διαφωτισμό ή ζούμε ακόμα στο Μεσαίωνα. Θα σου επιβεβαιώσω λοιπόν ότι ζούμε ακόμα στο Μεσαίωνα διότι σε κάθε μεγάλη γιορτή, οι δήμοι και οι εκκλησίες το συνδυάζουν εξαιρετικά – σετάκι μοναδικό – με πανηγύρια αγοραπωλησίας μαξιλαριών, εσωρούχων (στριγκακίων συμπεριλαμβανομένων), κομποσχοινακίων και εικονιτσών εκτυπωμένων σε inkjet και κεκολλημένων σε MDF και ευλογημένων από τον κύριο που τις εκτύπωνε), τα οποία πανηγύρια συμβαίνουν πολλές φορές σε κεντρικούς δρόμους της Πρωτευούσης και δεν μας έφτανε το χάλι μας, δεν βρίσκεις να παρκάρεις 3 μέρες, και αναγκάζεσαι να μετακομίσεις – αν έχεις την ευκαιρία, αν δεν την έχεις παρκάρεις σε άλλο δήμο και το κόβεις με το πόδι.

Η δική μου μικρή ένσταση σ’ αυτό το θεματάκι που κρατάει χρόνια, είναι ότι καταλαβαίνω ότι η θεία Ευτέρπη θα συνδυάσει το τερπνόν μετά του ωφελίμου, θα ανάψει και το κεράκι, θα ψωνίσει και το βρακάκι, το ότι ο Ιησούς έδιωξε εν εξάλλω τους εμπόρους από τον περίβολο του Ναού το θυμάται κανείς ή μόνο εγώ; Μάλλον μόνον εγώ που στο κάτω κάτω  δεν έχω και θέση ισχύος για να το αποτρέψω, αλλά μετακομίζω από το ένα σπίτι στο άλλο όταν η εκκλησία κοντά στο σπίτι μου πανηγυρίζει.


Μεσαίωνας.