Τα γραμματάκια μεγαλώνουν με ctrl= για τους Pcάδες, και με cmd= για τους Macάδες!
Ευχαριστώ!

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Βλακεία τέχνες κατεργάζεται

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.boemradio.com


Τέχνη. Αυτό που δίνει περισσότερη ομορφιά στη ζωή μας, αυτό που μας υποβάλλει σε προβληματισμούς, αυτό που μας διασκεδάζει, μας ψυχαγωγεί, μας κάνει καλύτερους, μας αφυπνίζει. Πολλές οι μορφές, από σχέδιο, ζωγραφική, γλυπτική, αρχιτεκτονική, μέχρι θέατρο, μουσική, σινεμά – και πόσα άλλα.

Είναι που λες η τέχνη ευρεία, είναι ατέρμονη, έχει μόδες και τάσεις, έχει ομορφιά και πάθος – πάντα όμως; Δεν θα το έλεγα.

Έβλεπα που λες τις προάλλες ένα αφιέρωμα σε ιντερνετικούς τύπους, στον πρώτο Έλληνα ζωγράφο πρωκτού. Ναι, καλά άκουσες. Με βιντεάκι. Είναι λοιπόν που λες, ένας τύπος ο οποίος ακολουθεί την εξής τακτική ζωγραφικής. Τοποθετεί στον πρωκτό του, με τη μέθοδο της διήθησης να υποθέσω, τη λαβή ενός πινέλου. Μόλις το κάνει αυτό, παίρνει την παλέτα στην οποία έχει βάλει χρώμα, κάνει έτσι-έτσι με τον κώλο πάνω απ’ την παλέτα, γιομίζει το πινέλο χρώμα, πάει σε ένα χαρτί μεγάλο που έχει βάλει στο πάτωμα, κάθεται λες και κάνει την ανάγκη του και με κινήσεις της λεκάνης «ζωγραφίζει» ασυνάρτητες γραμμές και βούλες πάνω στο χαρτί.

Μετά, παίρνει πιο χοντρό πινέλο – υποθέτω για μεγαλύτερη ικανοποίηση, ε, με συγχωρείτε, χωρητικότητα στο χρώμα και επαναλαμβάνει την τακτική. Και κάνει κι άλλες ασυνάρτητες γραμμές και βούλες. Το αποτέλεσμα; Από αδιάφορο έως άθλιο. Μουτζούρες ασυνάρτητες στο χαρτί.

Αν, και λέω αν και το εννοώ, ο καλλιτέχνης αυτός κατάφερνε να μεταφέρει στο χαρτί κάτι διαφορετικό από ασυναρτησίες, μια νεκρή φύση, τίποτις προσωπογραφίες – μια θαλασσογραφία στην ανάγκη – θα έλεγα μπράβο. Όμως, για τη δική μου ταπεινότατη άποψη, η μεταφορά μουτζούρας με εργαλείο το πινέλο που είναι χωμένο στον κώλο δεν μου λέει κάτι, εκτός από το γεγονός ότι ένας ατάλαντος αποφάσισε να γίνει γνωστός με τον κώλο του χωρίς να παίζει σε τσόντες. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το καταδιασκεδάσαμε βλέποντας στο βίντεο και γελώντας υστερικά.

Από την άλλη, μια διεθνούς βεληνεκούς περφόρμερ, αμφιλεγόμενη διεθνώς επίσης, ήρθε κάποια στιγμή στην Αθήνα να κάμει περφόρμανς και έγινε χαμός γιατί καταλαβαίνεις ότι είναι διεθνούς βεληνεκούς και να μη στα πολυλέω καθόντουσαν επί 6 ώρες και μετράγανε φακές. Και όταν λέω καθόντουσαν επί 6 ώρες και μετράγανε φακές το εννοώ στην κυριολεξία. Μετράγανε φακές. Μία μία. Επί 6 ώρες. Ως καλλιτεχνικό δρώμενο και περφόρμανς διαλεχτή. Και πολύ ωραία περάσανε, και άνοιξε ο ορίζοντάς τους – ενδεχομένως και τα τσάκρα τους, δεν είμαι βέβαιος και μπορεί να το ξανακάνουνε με ρεβύθια που όσο και να πεις, είναι πιο μπαμπάτσικα αλλά πιο ελαφρά, γιατί οι φακές έχουσι πολύ σίδηρο και κάτι η δάφνη, κάτι το ξύδι, όσο να ναι, σου κάθονται.

Και ήρθα ο άτεχνος και προβληματίστηκα. Είναι το μέτρημα φακής περφόμανς; Αν ναι, οι γιαγιάδες μας που τις καθάριζαν μία μία γιατί παλια είχαν πετραδάκια και διάφορα άλλα μέσα, ήντουσαν περφόμερς μοναδικές, σαν τη Ζωζώ δίχως την Πειραϊκή – Πατραϊκή.

Κι ήταν και μια χαροκαμένη ασιάτισσα που την είδα προψές σε βίντεο που κόλλησε χιλιάδες τσοπ στικς – τα οποία εγώ δεν δύναμαι να διαχειριστώ, θέλω πηρουνάκι – σε έναν δύσμοιρο τοίχο και μετά πήρα φλογοβόλο και έκαμψε μια ζωγραφιά σκέτη αηδία πάνω στα κολλημένα τσοπ στικς που είχε κύμματα και λιοντάρια και το λογότυπο του fb για κάποιο λόγο και πολύ χάρηκε αλλά υποθέτω ότι μετά από αυτό γκρεμίσανε τον τοίχο γιατί σωσμός ουκ έστιν.

Και επίσης τα πλεκτά στα κολωνάκια και τις νερατζιές με θέλγουν, δε λέω, αλλά είναι και λίγο αηδία. Όπως πολλά άλλα. Πάρα πολλά άλλα…

Βέβαια θα μου πεις, η ομορφιά και η τέχνη είναι εντελώς υποκειμενικές έννοιες, κάποιους ας πούμε τους αρέσει το μέτρημα φακής, εμένα μου αρέσει ο Ντεγκά. Και ο Βαν Γκογκ. Πες με οπιοσθοδρομικό αλλά δεν τη βρίσκω με κάτι που το θεωρώ βλακεία. Αλλά, δεν είναι η βλακεία αήττητη; Ναι, ακόμα και στην τέχνη!

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Γιουροβίζιον, 2ος ημιτελικός ολοκληρωμένος - έτσι για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι!

Και ξεκινά που λες το θέαμα, και βγαίνουν οι παρουσιασταί ατραποβόλοι και λαμέ, η Πούλια κι ο Αυγερινός, και κάνουν ένα εξαιρετικό μουσικό σκετς, ένα musical διαλεχτό για το τι είναι τέλος πάντων η Eurovision. Καλοδουλεμένο, με ωραία χορευτικά, κλέβει την παράσταση, μακάρι να διαγωνιζόταν αυτό αντί για μια πλειάδα άλλων κομματιών, και καλά έκαναν στο τέλος τέλος! Μας άρεσε!


Και ξεκινά το διαγωνιστικό μέρος – είσθε έτοιμοι;

1. Λετονία. Just (προφέρεται Γιουστ) – Heartbeat. Όμορφο παλικαράκι με φραντζούλα διαλεχτή, κάνει το φιλοθεάμον κοινό να παραληρεί με το που βγαίνει όξω, αρχίζει το κομματάκι το ποπ το σωστό το μπιτάτο, έχει ωραία φωνή, δεν τρελαίνεται βέβαια κανείς, δεν είναι βρε παιδί μου το τραγούδι αποκάλυψη, αλλά είναι ευχάριστο, δεν κουράζει και φυσικά περνά!

2. Πολωνία. Michat – Color of your life. Αοιδός με φυσίκ Χριστούλη κι ένδυμα Καρυοθραύστη, με κακά αγγλικούλια, γλυκιά φατσούλα και ωραία φωνούλα, έχοντας παρέα μια πλειάδα εγχόρδων, έτσι, για δροσιά (3 βιολιά έξω δεξιά, ένα βιολεντσέλο και κάτι άλλο που δεν συγκράτησα έξω αριστερά όπως βλέπεις στη σκηνή) τραγουδά ένα γρήγορο μπαλαντοειδές, έξτρα γιουροβιζιονικό το οποίο δεν είναι κακό, καθόλου κακό, είναι ευχάριστο αλλά περιμένω έξαρση, έχει τελικά έξαρση – μικρούλα, μη φανταστείς, έχει και βαμμένο μαύρο νύχι, μια χαρά όλα, την ψαλίδα λίγο θα θελα να χει πάρει – περνάει.

3. Ελβετία. Rykka – The last of our kind. Μετανάστρια εκ Καναδά, μαλλί μπλε μαρέν γοργόνας, φόρεμα νεράιδας το οποίο με κάποιον τρόπο βγάζει καπνούς για εφέ και με τη διαφάνεια που διαθέτει φαίνεται η βράκα η Σλόγκη η σωστή, η μη πρόστυχη, τραγουδά ψιλοχάλια κάτι το αδιάφορο – ξυπόλητη δε – και για κάποιο λόγο κάνει επικύψεις, σα να κατουριέται και να έχει τον ασυγκράτητο. Οι επικύψεις ενώ βοηθούν στη σύσφιξη μηρών, καθιστούν το χιαστό σύχρηστο και προσφέρουν ένα τόσο αμήχανο θέαμα που οι ψηφοφόροι στέλνουν τη γλυκιά Rykka πίσω στο Βανκούβερ όπου και ανήκει.

4. Ισραήλ. Hovi Star – Made of stars. Ο συμπαθής, αφράτος αοιδός, άδει μια μπαλαντίτσα βαρετή, με τίτλο εμπνευσμένο από το επίθετό του, ή επίθετο εμπνευσμένο από τον τίτλο – δεν γνωρίζω – διαθέτει μαλλάκι φούφα, μαύρο ανσάμπλ να κόβεται το μπουτάκι το τροφαντό και κοφτό γαντάκι για τσαχπινιά. Καλή φωνή, δε λέω, πολλή κλάψα βρε παιδί μου, 2 χορευτές σε μια ρόδα χούλα χουπ κάμουν τα δικά τους, το χούλα χουπ έχει κι εφέ αστέρια – έτσι για πρωτοτυπία, δεν ενοχλούν κανέναν, να εκεί κάθονται ήσυχα στη γωνίτσα τους όλοι και για αυτόν ακριβώς το λόγο περνά στον τελικό.

5. Λευκορωσία. Ivan – Help you fly. Ο αξιέραστος Ivan o λευκορώσος είναι τόσο νάρκισσος (χωρίς κανέναν λόγο τολμώ να σου πω) που έχει βάλει σε 3D κάτι λύκους και τα μούτρα του να κάμουν διάφορα χαμερπή, όπως να χαϊδεύει γυμνός (γιατί;) το λύκο, να παίζει πιάνο, να παίζει κιθάρα, να παίζει το (όχι, δεν είναι αυτό που νομίζεις) να γίνεται ένα συνοθύλευμα εικόνων που δεν βοηθούν σε καμία περίπτωση το τελικό αποτέλεσμα, πέφτουν και κάτι καταρράχτες στο τέλος, η κατάσταση θυμίζει τις πλημμύρες στη Ν. Ιωνία με τον Ποδονίφτη που ξεχείλισε και μετά τον σκεπάσαμε, ε, άντε στο καλό καλό μου παιδί και τα λέμε του χρόνου…

6. Σερβία. Sanja – Goodbye. Η Σέρβα είναι ωραία, είναι δυναμική, είναι όμορφη, έχει και φωνάρα, με το ντύσιμο έχω ένσταση, παραείναι warrior princess για ένα τραγούδι με κοινωνικό μήνυμα κατά της βίας στις γυναίκες. Έχει και τα φωνητικά της, εξίσου δυναμικά κι έναν έρμο χορευτή με ζιπ κιλότ που σκετσάρει αυτόν που επιστρέφει και ζητά συγνώμη αλλά δεν πείθει την ερμηνεύτρια η οποία τραγουδά με ζέση ένα καλό και δυνατό τραγούδι που περνά πανηγυρικά!

7. Ιρλανδία. Mikcky Burne – Sunlight. Ο συμπαθής αοιδός έχει καταφέρει πολλά στη ζωή του, τραγουδά, παίζει ποδόσφαιρο, παρουσιάζει, έχει γυναίκα και 3 παιδιά οπότε είναι απορίας άξιον γιατί θέλει να ρθει εδώ να μας πει ένα αδιάφορο, άνευρο, ανόητο τραγούδι για ηλιόκαμα προερχόμενος δε απ τη χώρα που έχει να δει ήλιο πριν τη βιομηχανική επανάσταση. Νια νια νια, και σ αγαπώ και μ αγαπάς και θα μαστε μαζί στο φως και βαριέμαι και αν δεν είχα κόψει τα νύχια μου προσφάτως θα το κανα το πεντικιούρ να περάσει η ώρα. Πίσω στα τριφύλια καλέ μου…

8. FYROM. Calliope – Dona. Μη μου μπερδευτείς με τη Dona Mod, σερβιέτα star των 80ς, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Η Καλλιόπη έχει ξανάρθει στο διαγωνισμό, με το Μαύρο και Άσπρο το οποίο ήταν εξαιρετικό και αυτό και εκείνη. Το Dona πάσχει μουσικά, είναι ελαφρά βαρετό και παλιακό και μόνο η θαυμάσια φωνή δεν μπορεί να το σώσει. Κάνει φωνητικές υπερβολές, ανεβοκατεβάσματα και βιμπράτα, το χαίρεται και αν ήταν άλλη χώρα με περισσότερους φίλους – όπως το εξωτικό Αζερμαϊτζάν -  ίσως να είχε περάσει αλλά δεν, δυστυχώς. Για την Καλλιόπη δυστυχώς, που είναι εξαιρετική ερμηνεύτρια με σπάνια φωνή και τελειώνει μοναδικά με κορώνα στις ψεύτικες. Κρίμα!


9. Λιθουανία. Donny – I ve been waiting for this night. Είμαι βέβαιος ότι ο πιτσιρικάς περίμενε γι αυτό το βράδυ, και πολύ καλά έκανε, αλλά πραγματικά η φράτζα σκαλάκι, το γλυκό μουτράκι και το λευκό perfetto μπουφανάκι δεν προσφέρουν αυτό που περίμενα εγώ αυτό το βράδυ. Ποπάκι αδιάφορο, κινησούλα καλούτσικη, άστρα πανταχόθεν, πάνω κάτω πασαρέλλα, πετά και το μπουφάν, κάμει και το άλμα του, πείθει το φιλοθεάμον κοινό και περνά, γιατί κάποιος πρέπει να βγει τελευταίος στον τελικό!

10. Αυστραλία: Dami Im – Sound of silence. Η Αυστραλία, η μοναδική ήπειρος – χώρα με τα πλέον θανατηφόρα ερπετά και ζουζούνια στον πλανήτη και την τσούχτρα Vox), βαρέθηκε να της στέλνουμε εμείς κορασίδες για γαμβρούς και είπε να μπει δυναμικά στη Eurovision με μια καταπληκτική κορασίδα, Νοτιοκορεάτισσα στην καταγωγή, σε ένα πολύ πολύ όμορφο τραγούδι και μόνη παραφωνία το φόρεμα που είναι σα νυφικό με χιλιάδες σβαρόφσια – αλλά οκ, το ξεπερνάμε εύκολα μετά τα σημεία και τα τέρατα που έχουν δει οι αθώοι οφθαλμοί μας, και μένουμε στο γεγονός καθαρά του τραγουδιού και της φωνάρας. Πάει για πρωτιά και την αξίζει!

11. Σλοβενία. Manuella – Blue and Red. Χθές λοιπόν έβαλα μπλε γράμματα σε κόκκινο φόντο σε μια αφίσα γιατί λύσσαξε ο πελάτης να το δει και παρόλο που είχα προειδοποιήσει για το αποτέλεσμα, επέμενε. Το αποτέλεσμα φριχτό, το αλλάξαμε ευτυχώς και τα γράμματα που έγιναν λευκά πλέον διαβάζονται ευχάριστα. Κάπως έτσι, η γλυκιά Manuella, τραγουδά κάτι το αδιάφορο, το αταίριαστο, το άνευ λόγου ύπαρξης, φορά και λευκό φόρεμα – ελβετικό αλπικό νυφικό, σαν τη Χάιντι στην πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της, κάνει και ψευτοελβετικούς λαρυγγισμούς, κι εκεί που περιμένεις να βγει και η αγελάδα της Milka αυτοπροσώπως σε σεμνό χορευτικό, βγαίνει ένας ακροβάτης, Δανός λέει αυτός, ημίγυμνος και κάνει pole dancing σε πλάγιο στύλο. Παίρνει θάρρος η κορασίς, αρπάζει δυναμικά το μικρόφωνο και κάνει και ζημιές, βγαίνουν και φωτιές – αλλά τι τα θες τι τα γυρεύεις, πάει και η Manuella πάει και ο ακροβάτης, πάει και η Milka και στο καλό καημέ μου γλυκέ κι αγαπημένε.

12.  Βουλγαρία. Poli Genova – If love was a crime. Μπορεί στιχουργικά το τραγούδι να εμπνέεται από την αξεπέραστη Τζένη Βάνου, μουσικά και στιλιστικά είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό. Ένα ρυθμικό, δυνατό κομμάτι, δημιουργεί κέφι κι ενώ η γλυκιά Poli εμφανισιακά το υποστηρίζει ενδελεχώς κι ανυπερθέτως, η φωνή της με ενοχλεί λιγάκι. Τόσο λιγάκι όμως που θέλω να περάσει, θέλω να πάει καλά και να σκίσει, αυτό θα το δούμε (το άρθρο γράφεται 1 μέρα πριχού δημοσιευτεί, οπότε ο τελικός δεν έχει γίνει ακόμα) και φυσικά όλο αυτό το όμορφο πάρτι επί σκηνής περνά για να μας διασκεδάσει απόψε (δηλαδή χτες – μην το ψάχνεις – θα μπλεχτείς)

13. Δανία – Lighthouse 10 – Soldiers of love. Δεν θέλω το σχολιάσω αυτό το ανούσιο, άνευρο, άνευ λόγου κι αιτίας υπάρξεως τραγούδι το οποίο και ξέχασα με το που τέλειωσε, βαριέμαι κι ευτυχώς έκανε όλον τον κόσμο να βαριέται και είναι ήδη στο χρονοντούλαπο της ιστορίας σα λεκές στη συνείδησή μας. Ευχαριστώ.

14. Ουκρανία. Jamala – 1944. Η υπέροχη Jamala θέλει να μας πει μια ιστορία που είναι καθόλου μα καθόλου ευχάριστη. Μιλά λοιπόν για τη σφαγή και το διωγμό χιλιάδων Τατάρων το 1944 από την Κριμαία με εντολή Στάλιν. Eurovision? Σίγουρα όχι. Η Ουκρανία τολμά για 2η φορά να στείλει τραγούδι – χαστούκι, κι έτσι, μετά το Sweet People, έρχεται το 1944. Η Jamala λοιπόν τραγουδά και αφηγείται την ιστορία με σεβασμό, με ταλέντο και καλαισθησία. Με κάνει και ανατριχιάζω σύγκορμος. Η Jamala δεν ξεχνά – μεγάλωσε με αυτές τις ιστορίες, μας διδάσκει αυτή τη σκοτεινή σελίδα και, μπορεί να το κάνει σε λάθος μέρος, το κάνει όμως υπέροχα. Αν αναλογιστεί κανείς που οδεύει η Ευρώπη και ο κόσμος όλος, πολύ καλά κάνει. Δεν ξέρω αν θα βγει πρώτη ή τελαυταία (πέρασε όπως καταλαβαίνεις) ξέρω ότι είναι υπέροχη. Θα την ακούσουμε και στο One of Those Things οπωσδήποτε.

15. Νορβηγία. Agnete – Ice breaker. Και να, που μετά τη συναισθηματική φόρτιση που μας προσέφερε η Jamala, έρχεται αίφνης η Agnete να μας την πάρει πίσω και να αρχίσουμε να ασχολούμεθα με την κλωστούλα που περισσεύει απ το βρακί μιας κι έχει ζεστάνει ο καιρός και που είναι το ψαλιδάκι να την κόψουμε. Η γλυκιά (τρόπος τος λέγεσθαι) Agnete, είναι μετρίας εμφανίσεως, μετριάς φωνητικής δυνατότητας κι εκεί που απλά νύσταξες, αλλάζει στο ρεφρέν το μουσικό στιλ και όλα γίνονται κουλουβάχατα. Και όλο αυτό χωρίς λόγο, χωρίς να προσφέρει στο άσμα ή στον ακροατή κάτι, οπότε η γλυκιά Agnete παίρνει το παγοθραυστικό και πάει Αρκτική – όπου και ανήκει!

16. Γεωργία. Young Georgian Lolitas – Midnight Gold. Indie Rock μας παρουσιάζεται, και είναι ευτυχώς. Καθόλου βαρετό τραγούδι, αξιόλογη φωνή, φρεσκάδα και ζωντάνια με ένα τεράστιο λάθος. Η σκηνοθετική ματιά του αντίστοιχου Μπιρσίμ Γεωργίας, κάμει καλειδοσκόπιο με εφέ καθρέφτη και τη βάρκα λεν Μαρίτσα, τη σκούνα Παντελή, κι έρχεται μια μικρή οπτική ναυτία, μια δραμαμίνη αν σας βρίσκεται μιας και είμαι λίγο πριχού το επεισόδιο το επιληπτικό και δεν θα θελα. Το τραγούδι όμως είναι καλό, ο τύπος τα λέει και περνά επιτυχώς κι ανυπερθέτως!

17. Αλβανία. Eneda Tarifa – Fairytale. Συνήθως αγαπώ τις επιλογές και τις αποστολές της Αλβανίας, στέλνουν όμορφα τραγούδια με δυνατές και υπέροχες φωνές που συνήθως δεν έχουν την τύχη που τους αξίζει, μιας και η γείτονας Αλβανία δεν έχει λεφτά να κάμει κονέ. Παρόλα αυτά, φέτος, μια χρυσοντυμένη κυρία, με βάψιμο κακιάς μάγισσας μας τραγουδά το παραμύθι της, με καλή φωνή – όλως περιέργως και με αντιληπτά εγγλέζικα – ολόισιο από κερατίνη μαλλί και ολόχρυσο φόντο άνευ λόγου επίσης σε μια μελωδία μάλλον μετρία – ουχί ενοχλητική αλλά σίγουρα μετρία, κάνει και λαρυγγισμούς, βγάζει και κορώνες – αλλά δεν τα καταφέρνει. Αχ γλυκιά μου μη μου στενοχωριέσαι – η χώρα σου πάντα ήταν αδικημένη.

18. Βέλγιο. Laura Tesoro – What's the pressure. Ξεκινά και θυμίζει υπερβολικά το Another one bites the dust. Το αντιπαρερχόμεθα μιας και πρόκειται για ρυθμικό, ευχάριστο funk κομμάτι, με ένα υπέροχο και χαρούμενο χορευτικό και μια γλυκύτατη μικρά να το τραγουδά με ένα και μοναδικό ελάττωμα. Τη φωνή της. Αν αυτό το τραγούδι το έλεγε μια δυνατή μαύρη φωνή, θα έσκιζε. Με τη φωνούλα της μικράς απλά προσφέρει ευχάριστα χαμόγελα – κρίμα. Παρόλα αυτά, είναι δροσερό, η παρουσίαση βοηθά πολύ και περνά, έτσι, για να μας κάνει να αισθανθούμε νέοι για άλλη μια φορά!


Αυτά τα ολίγα, θα τα πούμε το βράδυ ζωντανά στο One of Those Things, ελπίζω να το απολαύσατε, να μαστε καλά και του χρόνου με υγεία!

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2016

Γιουροβίζιον ημιτελικός 1 - παρτ 2

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.boemradio.com

Και έτσι, σήμερα, τη μέρα του δεύτερου ημιτελικού, μια μέρα γιομάτη σκόνη εξ Αφρικής, ας συνεχίσουμε το σχολιασμό του πρώτου ημιτελικού μπας και προλάβουμε να ενημερώσουμε εσένα φιλοθεάμον κοινό, εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο, εσένα π’ αγαπώ τόσο πολύ.

Πάμε;

10. Τσεχία. I Stand- Gabriella. Κούκλα νεαρά με ενδυμασία και χτένισμα θείτσας σε βάφτιση στο Μπογιάτι, άντε στο Πανόραμα Αχαρνών, μπαλαντίτσα, φωνούλα μετριοτάτη, βαριέμαι, πλήττομαι και χασμουριέμαι – ιδιαίτερα μετά το Ρώσο, δεν παλεύεται, λύνει αίφνης τον κότσο και ξεχύνεται ο καταρράχτης χρυσών μαλλιών, αλλά φευ – το φόρεμα παραμένει ίδιο, για κάποιον ανεξιχνίαστο λόγο περνά – και το σαγόνι κρεμά.

11. Κύπρος. Alter Ego - Minus One. Πρώτα απ όλα να σε ενημερώσω ότι Alter Ego είναι η μάρκα ηλεκτρονικού τσιγάρου που ατμίζω, οπότε ήδη απ το όνομα είμαι συνδεδεμένος συναισθηματικά με το γκρουπάκι. Λοιπόν, η μεγαλόνησος αποφασίζει να κάνει τη διαφορά και αντί του Κωνσταντίνου Χριστοφόρου, στέλνει επιτέλους ένα ροκ συγκρότημα το οποίο, όλως παραδόξως, είναι πολύ καλό. Και το τραγούδι καλό και διαφορετικό, και ο τραγουδιστής καλός με το μολυβάκι του, με τα όλα του, και η φωνή του καλή και μια χαρά, κάνει και την κραυγή των λύκων – δυστυχώς χωρίς τη δροσερή Μαρία Αλιφέρη, επιτέλους κάτι όμορφο και διαφορετικό στην τραγικό αυτό ημιτελικό, όπου αν εξαιρέσεις το υπερθέαμα της Ρωσίας δεν έχει προσφέρει μέχρι στιγμής τίποτα απολύτως για οποιαδήποτε τέρψη. Εγκρίνω Κύπρο δαγκωτό! Και οι λοιποί, οπότε θα τους ξαναματαπολαύσουμε το Σάββατο.

12. Αυστρία. Zoe – Loin d’ ici. Φαίνεται λοιπόν πως η Ρωσία σπάει το φράγμα της κακογουστιάς και μετά την υπέροχη Κύπρο, μια νοστιμότατη κορασίς, Αυστριακιά διαλεχτή, με μουτράκι κουκλίστικο, φορεματάκι κουκλίστικο και κοψιά κουκλίστικη και σκέτη γλύκα, αποφασίζει να τραγουδήσει στα γαλλικά ένα υπέροχα γλυκύτατο κομμάτι. Η προφορά εξαισία, η φωνή θέλει δουλίτσα αλλά δεν με ενοχλεί, η ενορχήστρωση έξοχη, επιτέλους, τα έρμα τ αυτιά μου παίρνουν ανάσα με αυτό το νοσταλγικά όμορφο τραγούδι και οι οφθαλμοί μου με αυτό το υπέροχα γλυκό κορίτσι. Εύγε! Πέρασε φυσικά!

13. Εσθονία. Yuri – Play. Ο μόλις 19 ετών αοιδός έχει τόσο βαριά – μα απαίδευτη - φωνή και τόσο μυστηριωδώς νοσηρό βλέμμα που μου κλωτσά απ την αρχή. Το τραγούδι δεν είναι κακό, δεν είναι καλό, έχει όμως ρυθμό κι εύρημα με τραπουλόχαρτα. Φαίνεται παρόλα αυτά ότι δεν ενοχλήθηκα μόνον εγώ γιατί δεν περνά σου λέω, δεν περνά…

14. Αζερμπαϊτζάν. Samra – Miracle. Γλυκούλα Αζέρα, ψιλοάφωνη, ενδεδυμένη με λέπια χρυσά – φυσικόν αέριον γαρ – άδει ποπάκι αρκούντως αδιάφορο, κρατά μικρόφωνο χρυσό και γενικώς όλοι επί σκηνής έχουν βγάλει τη χρυσή – που είναι άλλωστε μια ασθένεια μάστιγα στις χώρες αυτές με το πολύ φυσικό αέριο. Το μπαλέτο, το χρυσό μου, κάμει κι αιγυπτιακό χορό που είναι πανάσχετο με το άσμα, και για μεγάλη μου πίκρα περνά. Φυσικό αέριο είναι αυτό, αν δεν περάσει το αέριο το φυσικό ποιος θα περάσει; Τα μπουρεκάκια;

15. Μαυροβούνιο. Highway – The real Thing. Το ηρωικό Μαυροβούνιο αποφασίζει και αυτό να στείλει ροκ γκρουπάκι. Όλα καλά μέχρι εδώ. Το ροκ γκρουπάκι όμως είναι δυστυχώς ερασιτεχνικότατο, με αποτέλεσμα, το τραγούδι να είναι ταυτοχρόνως άτονο και φασαριόζικο, παγκόσμια πατέντα - κανείς δεν το είχε καταφέρει μέχρι τώρα. Η ευρεσιτεχνία αυτή δεν εσυγκίνησε τους φίλους ψηφοφόρους, κι έτσι, το Μαυροβούνιο πάει επίσης καλιά του, άντε και του χρόνου, και μη με πάρεις τηλέφωνο, θα σε πάρω εγώ όταν θα είμαι έτοιμος.

16. Ισλανδία. Greta – Hear them Calling. Η υπέροχη Greta ακούει φωνές και αποφασίζει να τις διώξει από μέσα της, να περάσει ένα ψυχικό του μπο φλο, να ηρεμήσει η κοπέλα, και όλο αυτό αποφασίζει να το μοιραστεί μαζί μας. Πέφτει λοιπόν στα πατώματα, σκιές την κατατρέχουν, ξεφυτρώνουν φτερούγες (μη μου μπερδεύεσαι, όχι από κοτοπουλάκι τραγανιστές και spicy) με ταράζει, αλλάζει, γίνεται ρυθμικό, ξαναχαμηλώνει, με μπερδεύει, θέλω τη μαμά μου, οι φωνές την αφήνουν αυτήν κι έρχονται σε μένα και αλυχτούν όχι, όχι, ΟΧΙΙΙΙΙ και τελικά το συναίσθημα περνά στον κόσμο που στέλνει την ημίτρελη Greta πίσω στο Δαφνί…

17. Βοσνία. Dala & Deen & βιολεντσέλο – Η αγάπη είναι. Η αγάπη λοιπόν, για τη φίλη Βοσνία – Ερζεγοβίνη, τη χώρα με ονοματεπώνυμο,είναι συρματόπλεγμα, μια χοντρή με γοργονέ φουστάνι κόκκινο, με τελείωμα τούλι και χρυσές λεπτομέρειες, ένα φαλακρός αοιδός με υπέροχα βγαλμένο φρύδι κι ένα sci-fi βιολεντσέλο. Το τραγούδι είναι πολύ κακό, η παρουσίαση είναι αισχρή κι έτσι, η φίλη Βοσνία – Ερζεγοβίνη, η χώρα με ονοματεπώνυμο, περνά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας ως η πιο ντροπιαστική στιγμή του ημιτελικού. Τους συμπονώ αλλά πείνασα.

18. Μάλτα. Ira – Walk on water. Η νήσος έχει την τύχη να είναι τελευταία στην παρουσίαση, ιδιαίτερα μετά την φριχτή Βοσνία – Ερζεγοβίνη, τη χώρα με ονοματεπώνυμο, οπότε και τη κρωξίματα παγωνιού να έκανε, καλά θα πήγαινε. Μα τι φορά η καλλίπυγος Ira, που για Μαλτέζα τη λες και νόστιμη, τη λες και λεπτή, έχει κάνει και σολάριουμ, ωραία φωνούλα έχει, χαρωπό το ασματάκι, περπατά και σε ψηφιακό νερό, ένας χορευτής μόνος ζει το δράμα του, έκτακτα περάσαμε, εύγε περνάτε, περάστε απ το ταμείο να σας δώκουμε το εισιτήριο. Ρηξικέλευθο το άσμα το μαλτέζικο; Όχι, απλά συμπαθές!

Οπότε, όπως αντιλαμβάνεσαι ολοκληρώσαμε το 1ο μέρος, πάμε το βράδυ για το δεύτερο. Ο γραφών υπόσχεται να είναι εκεί, να μεταφέρει τη μαγεία του διαγωνισμού όπως μόνον αυτός (και χιλιάδες άλλοι σχολιασταί) ξέρει!

Α τουτ α λερ!






Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

Γιουροβίζιον ημιτελικός 1, παρτ 1

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.boemradio.com

Φίλοι μου καλοί, καλοί μου φίλοι καλημέρα! Σήμερα θα μιλήσουμε για τον 1ο ημιτελικό της Eurovision, για τον οποίο έχω καταρχάς μερικές γενικές παρατηρήσεις.

• Ήταν μακράν ο χειρότερος ακουστικά ημιτελικός του κόσμου.
• Το solarium επέστρεψε μετά από 3 χρόνια στη Eurovision

Ξεκινάμε;

Κατ αρχάς, μέσα στο κατάμεστο Globen – το οποίο είναι στάδιο στην υπέροχη Στοκχόλμη που έχω δεν πολλάκις απ έξω και ποτέ από μέσα – βγαίνει ο περσινός αοιδός όπου διασκευάζει το περσινό αδιάφορο νικητήριο άσμα, και καταφέρνει να το κάνει λίγο πιο ενδιαφέρον με τη συνοδεία εφέ και παιδικής ορχήστρας Σουηδού Τυπάλδου. Ο αοιδός φορά πέτσινο παντελόνι και μακρυμάνικο φανελάκι γκρι Palco το οποίο φεγγίζει και φαίνεται το παντελόνι. Όχι, όχι, όχι.

Μετά πέφτει ένα πολύ ωραίο βίντεο με το οποίο οι Ευρωπαίοι χαίρονται που ενώνονται και μετά βγαίνει η φίλη μου η Πιέτρα η οποία είναι εξαιρετική και με υπέροχο χιούμορ με συμπαρουσιαστή τον αοιδό που έγβαλε το εσώρουχο και το πέτσινο και φορεί φράκο και είναι κούκλος. Το πότε το έβαλε το φράκο θα σε γελάσω – άμα είναι άξιος ο άνθρωπος σε 3 λεπτά ντύνεται – μη φανταστείς!

Ο διαγωνισμός λίγο πριν ξεκινήσει λέγει Europe και σκάνε οι Europe – Σουηδοί ως γνωστόν και πεθαίνουμε στα γέλια. Η παρουσίαση βασίστηκε πολύ στο χιούμορ και αυτό είναι πραγματικά πολύ ευχάριστο, διότι αν είχε βασιστεί στη μουσική – κλάφτα Χαράλαμπε.

1.     Φινλανδία. Η φίλη – τι φίλη, αδερφή, Φινλανδία, στέλνει τη Sandie στο disco κομμάτι Sing it away. Η φίλη – τι φίλη, αδερφή – Sandie, φορεί γαλάζια φόρμα αλλά όχι του υδραυλικού, έχει και ανοίγματα στα πλάγια, να ρέουν τα κιλάκια αν και της πήγαινε τολμώ να πω, έχει κάνει το μαλλί δετό σινιόν – σφουγγαρόπανο και άδει ανερυθρίαστα ένα ρυθμικό disco κομμάτι και μετά σκάνε και οι φίλες της απ το χωριό μες στην τρελή χαρά ενδεδυμένες στο μαύρο που κόβει, και χαίρονται και αγαλιούν όλοι μαζί και περνάμε καλά αλλά δεν μας κόφτει αν περάσει. Δεν περνά μην στα πολυλογώ κι έχουμε άλλα 17.

2.     Ελλάδα. Η Ελλάδα μας, φέτος με απεχθείας ανάθεση έστειλε το ρυθμοποντικορειβτζαζκαιμπλουζκιοξωπερα συγκρότημα ARGO. Το ρυθμοποντικορειβτζαζκαιμπλουζκιοξωπερα συγκρότημα ARGO άδει χαρωπά το Utopian Land. Μια ποντιακή λύρα ξεκινά όμορφα, ένα κορτσόπον άδει, τα φώτα δυναμώνουν, 2 παλικάρια ραπάρουν, ένα συνοθύλευμα δημιουργείται και καταφέρνουμε να στείλουμε ένα από τα χειρότερα κομμάτια ever στο διαγωνισμό, μετά τον ανεπανάληπτο Κλόουν και φυσικά το S.A.G.A.P.O. (ηντάθελα, βρήκα φουρτούνα και μπελά). Το κομμάτι μαγεύει παρόλα αυτά τους ευρωπαίους φίλους μας και αποκλειόμαστε για πρώτη φορά διότι μας φάγαν τα κυκλώματα (the circuits ate us)

3.     Μολδαβία. (ούτε τον τίτλο δεν έχω σημειώσει, κάτσε να γκουγλάρω μισό λεπτό). H γλυκιά Lidia άδει υπέροχα το Falling stars, το οποίο ξεκινά σα ρυθμική μπαλάντα, γίνεται χορευτικό αίφνης και τσουπ ξεπετάγεται κι ένας αστρονάυτης να δέσει το γλυκό και να κάμουμε αίσθησις. Η φωνή της μετρία με λυγμό που δεν συνάδει στο ρυθμικά χορευτικό του άσματος κι ο έρμος ο αστροναύτης τι να πρωτοκάνει, πάει από δω, πάει από κει, βγάζει την κάσκα, ασημί μαλλί εξαίρετο, φόρεμα με τελείωμα καθρέφτες, όχι σαν εκείνες τις ινδικές φούστες – πιο ροκοκό αλλά ότι και να κάνουν τα παιδιά οι ευρωπαίοι είναι αμείλικτοι. Πατώνει επίσης.

4.     Ουγγαρία. Ο πανύψηλος και όμορφος Freddie – πρώην μπακετμπολίστας με τραυματισμό, τραγουδά το Pioneer. Ως κάθε Pioneer που σέβεται τον εαυτό του, έχει τούμπανα, έχει χορωδία κι έντονους φωτισμούς. Πρώτη σκέψη, τι του φορέσαν του παιδιού που ναι σαν τα νερά τα κρύα. Δεύτερη σκέψη και θλίψη η φωνή. Τελείως υποκειμενικό αυτό, οι αντρικές βραχνές φωνές με εκνευρίζουν οπότε κατεβάζω ρολά. Αλλά κάτι η φασαρία, κάτι το τούμπανο, κάτι τα κεφτεδάκια, κάτι το σφύριγμα, κάτι η παράκρουση του τυμπανιστή – με εκνευρίζει. Παρόλα αυτά – περνά.

5. Κροατία. Nina – Lighthouse. Άστρα (στο background) μη με μαλώνετε για το ρούχο που φορώ/είναι κρετόνι διαλεχτό/Χυτήρογλου ραμμένο/και δεν χωράω στη σκηνή/ τι τραβάω το καημένο. Παιδική φωνή, νεαρά αοιδός, αδιαφορότατο ιρλανδοφέρνον άσμα, το κρετόν – αντίσκοινο αλλάζει και γίνεται παγονεραϊδοφόρεμα, δεν θέλω άλλο, 4 μοναχοί κάνουν φωνητικά, ένα συνοθύλευμα κακογουστιάς, άσε με σου λέω – περνάει; Τι; Ναι...

6.     Ολλανδία. Slow down - Douwe Bob. Country τραγουδάκι – και ξέρεις πόσο λατρεύω την country, όσο και τις μπάμιες, παρόλα αυτά είναι συμπαθές, είναι ήσυχο, είναι καλοδουλεμένο, είναι και ο τυπάκος γλυκός και δεν ουρλιάζει, δεν είναι καθόλου κακό, χασμουριέμαι λίγο αλλά έφαγα πολλή σαλάτα και 2 παξιμάδια και 6 κεφτεδάκια, έχει και τατού στο λαιμό, κάνει και τσαχπινιά με την παρουσία του σε άλλο σημείο – ε, τι τα θες, τι τα γυρεύεις, πέρασε.

7.     Αρμενία. Lovewave – Iveta. Καλλονή εξ Αρμενίας που τραγουδά στα αγγλικά αλλά θυμίζουν άλλη γλώσσα, μη με ρωτήσεις ποια, δεν γνωρίζω, εντυπωσιάζει με το μαγιό (με φτερά), με τις ποδάρες και τη φωνή της. Στο μαλλί έχω μια ένσταση αλλά οκ, δεν πειράζει. Κάμει και εφέ πολλαπλασιασμού καλλονής επί σκηνής, έχει και λίγο φασαρία ντάμπα ντούμπα αλλά όβερόλ είναι συμπαθές και περνά.

8.     Σαν Μαρίνο. I didnt know – Serhat. Ο συμπαθής αοιδός, γνωστός απ τα παλιά – τον έχουμε παίξει και στο One of Those Things, εκπροσωπεί το πριγκηπάτο με ντίσκο τσουτσούνι κομμάτι, δεν τραγουδά, απαγγέλει και 4 κορασίδες ενδεδυμένες τα κιτσάτα 80ς παλισιώνουν, και βαριέμαι αφόρητα, λυπάμαι, περίμενα κάτι καλύτερο, άντε γεια και με γεια. Δεν περνά.

9.     Ρωσία. Sergey – You are the only one. Ουχί ρηξικέλευθο, παρόλα αυτά ευήκοο, ο αοιδός όμορφος και ντούκης – ενδεδυμένος όμως σεμνά, εξαιρετικά εφέ, εντυπωσιακότατη παρουσίαση, πραγματικά αριστουργηματική, ανεβαίνει και στην οθόνη, κάμει και φούρλες, έκτακτο – φυσικά περνά και μάλλον πάει για πρωτιά.


Αυτά επί της παρούσης, αύριο τα άλλα 9 γιατί βγαίνει μακρυνάρι και δεν θα το αντέξει κανείς!