Τα γραμματάκια μεγαλώνουν με ctrl= για τους Pcάδες, και με cmd= για τους Macάδες!
Ευχαριστώ!

Τρίτη 29 Απριλίου 2014

Θεέ και Κύριε

Είναι αλήθεια βρε φιλενάδα ότι έλειψα για λίγο παραπάνω από 1 χρόνο, είχα τις δουλειές μου, τις ενστάσεις μου, τη βαρεμάρα μου, τα ψυχολογικά μου, παρόλα αυτά - κι επειδή πολλές φορές ανέτρεξα στο παρελθόν να δω το ημερολόγιο τούτο και να θυμηθώ διάφορα, αστεία και σοβαρά, χαρούμενα και στενόχωρα, μαύρα και άσπρα - παρόλα αυτά λοιπόν δεν θυμάμαι να έχω γράψει ποτέ κάτι άσεμνο, κάτι πρόστυχο, κάτι βρε αδερφέ που θα επέτρεπε σε αυτές τις αναζητήσεις (αν εξαιρέσεις τις μυρμηγκιές) να οδηγήσουν σε μένα. Εξηγούμαι...

cryopharma κονδυλώματα
1
forum για παιδια για μολυσματικη τερμινθο
1
gay kolotripides hot youtube
1
αγορια φορανε σπασουαρ tumblr
1
ζαχαρατος γκει
1
μολυσματικη τερμυνθος
1
ντουζ με την πούτσα κάγκελο
1
ξορκι να την κανω να με θελει

και σου τα αφήνω ακριβώς όπως τα είδαν τα έκπληκτα αλλά πόσο υπέροχα μάτια μου πρωί πρωί, κι έχω βάλει και πλυντήριο και πρέπει - όχι απλώς πρέπει αλλά οφείλω - να πλύνω και το μπαλκόνι γιατί αυτοί οι νοτιάδες άφησαν μια εσάνς Σαχάρας στο έρμο το πλακάκι, το οποίο έχει δει χίλια και μύρια αλλά τόση Σαχάρα δεν την έχει ξαναματαδεί...

Μα ξόρκι να την κάνω να με θέλει οδηγεί σε μένα; Μα είναι δυνατόν; Πότε έδωσα εγώ τέτοια δικαιώματα; Με είδε ποτέ κανείς με νυχτικιά μεσ στη μαύρη νύχτα, κάτω απ την πανσέληνο να σφώζω κοκόρια για να την κάνω να με θέλει; Με είδε ποτέ κανείς να περιδιαβαίνω τα 40 κύματα για να την κάνω να με θέλει; Είπα εγώ ποτέ ότι ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΩ ΝΑ ΜΕ ΘΕΛΕΙ; Μα δεν την θέλω εγώ βρε φιλενάδα, μια αχαϊρευτη είναι - όποια και να ναι, μια ανοικοκύρευτη, ανορεξικιά, κομπλεξικιά γουρούνα. ΔΕΝ ΤΗ ΘΕΛΩ ΣΟΥ ΛΕΩ!!! Μα είναι δυνατόν; 

Βρε λες να την θέλω και να μην το ξέρω; Λες ο αναζητητής να προσπαθεί να μου περάσει μήνυμα; Μα δεν την θέλω!

Ή μήπως τη θέλω;

Μπερδεύτηκα....

(κια όλα αυτά για να μην σου εξηγήσω ότι είμαι σοκ με τα αγόρια στο ντουζ και τα σπασουάρια σ αυτό το αμόλυντο μπλογκ... o tempora o mores)

Δευτέρα 28 Απριλίου 2014

Αθήνα Διαμαντόπετρα

Αχ φιλενάδα αχ.

Δεν σου κρύβω ότι διανύω περίεργη περίοδο, έμμηνον ρύσις θα μπορούσα να σου πω, μια έτσι μια γιουβέτσι αλλά ουδέποτε κοκορέτσι διότι είμεθα και σε διατροφή μιας και κάποια στιγμή - όχι ακόμα, αυτό είναι φανερόν μιας και ο καιρός είναι εναρμονισμένος με την ψυχολογία μου - θα καλοκαιριάσει και θα πρέπει να βγάλω τα κρέατα στην παραλία και δεν θα ήθελα και το καλοκαίρι του 14 να με βρει σε κατάσταση "Κρεοπωλείον η Αφθονία" αλλά σε κάτι πιο γραμμωμένο, πιότερο αθλητικό, πιότερο κομ ιλ φο (γι αυτό και μαζεύω λεφτά να άρω έναν αερογράφο, σκέψου πριν βγει το photoshop με αερογράφο κάναμε τη δουλειά μας, οπότε αντιλαμβάνεσαι ότι με τη σωστή βαφή κάμεις κάτι σιξπάκια εξαιρετικά, αρκεί να μη φεύγει με το νερό, για λαδομπογιά με βλέπω να χρησιμοποιώ, θα μυρίζει λίγο αλλά δεν πάει στο καλό, μπρος στα κάλλη τι ειν' η μπόχα.

Αλλά άλλα ήθελα να σου πω βρε φιλενάδα και με αναγκάζεις να αναφέρομαι στα τετριμένα πλην όμως υπέροχα. Στο κορμί μου το μαγεμένο (το βάτραχο τον θυμάσαι; Ε, αυτόν).

Επειδή το ΣΚ δεν ασχολήθηκα με την επικαιρότητα, μα καθόλου βρε παιδί μου, ό,τι κι αν συνέβη συνέβη ερήμην μου, είδα σήμερα, με μεγάλη έκπληξις και θλίψις περισσή ότι ο Γκρέγκορι, ο Βαλιανάτος βρε κουκλίτσα μου, αποφάσισε να αποσύρει την υποψηφιότητά του ως Μέλλοντας (και Παρατατικός μη σου πω) Δήμαρχος Αθηναίων. Εξεπλάγην και καταθλίβην επαρκώς κι ανυπερθέτως, πιότερο απ τη στιγμή που έμαθα ότι ο σέξι ποδηλάτης έβαλε υποψηφιότητα μαζί με τη Μαρία τη Σπυράκη την έγκριτο δημοσιογράφο - ανταποκρίτρια στη Συγγρού (παρένθεσις. Κάποιος θα έπρεπε να ενημερώσει το Μαράκι ότι στη Συγγρού γίνονται πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα από τα ανακοινωθέντα του κυβερνώντος κόμματος, παρόλο που έχουν την ίδια βάση - το πήδημα δηλαδή του ελληνικού λαού).

Και κατεθλίβην που λες διότι θεώρησα ετούτη την υποψηφιότητα μιαν ανάσα δροσιάς στα πολιτικά δρώμενα μιας και ο Γρηγοράκης έσπευσε να μας ενημερώσει τα χίλια μύρια από την αρχή της υποψηφιότητάς του. Με πόσους κοιμήθhκε, με πόσους ξύπνησε, πόσο τους χρέωσε, πόσα αφροδίσια κόλλησε στην πορεία, πόσα θα ήθελα να κολλήσει αλλά δεν τα κατάφερε, ποιοι άλλοι υποψήφιοι ήταν αδερφές αλλά κρυφές, ποιοι είναι bisexuals, ποιοι δεν είναι αλλά θα ήθελαν να είναι κλπ.

Βρίσκω αυτήν την τακτική εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, εξαιρετικά φιλενάδα γιατί ξεφεύγει τελείως από την ξύλινη πολιτική τακτική του τι θα κάνω γι αυτήν την έρμη πόλη. Δίνει μιαν ανάσα δροσιάς και κουτσομπολιού που τόσο την έχουμε ανάγκη εμείς που εργαζόμαστε την ώρα της Μεσημεριανής Μελέτης και του Φώτη και Μαρίας λάιβ.

Οπότε αντιλαμβάνεσαι την πικρία μου, την απελπισία μου μη σου πω ετούτες τις δύσκολες μέρες του μήνα, διότι προσέβλεπα σε περισσότερες αποκαλύψεις. Δεν έμαθα ακόμα αν ο Γρηγοράκης τη βάζει τη μελιτζάνα αφού την τηγανίσει σε χαρτί κουζίνας να πιει τα λάδια της και να ναι πιο ελαφριά ώστε ο μουσακάς να μην πέφτει βαρύς για ύπνο, αλλά λαφρύς σα χάδι. Τόσες ελλείψεις, τόση πικρά, τόσος πόνος - κι ούτε ένα ευχαριστώ...

Σάββατο 26 Απριλίου 2014

Συρραφές του πρόσφατου παρελθόντος

Επειδή δεν προλαβαίνω σήμερα (και δεν έγινε και κάτι ευτράπελο για να το μοιραστώ μαζί σου) σου κάνω μια μίνι συρραφή γεγονότων του παρελθόντος, έτσι βρε φιλενάδα, να κάμομεν catch up!

1. «Άνοδος στα οικονομικά σας, γεγονός που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στη βοήθεια ενός Καρκίνου από το περιβάλλον σας.» 

Μα τι λέτε μανδάμ μεγαλοπεμπτιάτικο, δεν έχω Καρκίνο στο περιβάλλον μου (φτύσιμο στον κόρφο και χτύπημα ξύλου - ουχί μασίφ τριανταφυλλιά, μη φανταστείς, μιας και η κρίση μας έκανε να πουλήσουμε τα τραπεζοκαθίσματα δια χειρός Βαράγκη και το υπέροχο σκρίνιο με τις πορσελάνες της γιαγιάς, φερμένες από τη γηραιά Αλβιόνα, γαρνιρισμένες με χρυσές λεπτομέρειες στα διακριτικά ανάγλυφά της. Πλέον το τέιον σερβίρεται σε προκάτ διαφημιστικές κούπες αγαπημένων πελατών, τοπικών επιχειρήσεων και λοιπών φιλανθρώπων με ετοιματζίδικα μπισκοτίνια και μαρμελάδες από τις προσφορές του Lidl)

#money_makes_the_world_go_round
#o_tempora_o_mores
#bariemai_na_paw_sti_douleia
#ena_soublaki_hthela
#mia_boskopoula_agaphsa_mia_painemenh_korh

2. Άκου τώρα να δεις, πήγα στο Γαλαξία με σακούλα Σκλαβενίτη και η κυρία στην υποδοχή με στραβοκοίταξε. Όταν δε, στο τέλος μου την παρέδωσε, δεν με κοίταξε καν...

τς τς τς

#afoy_eixa_to_taperaki_mesa
#ma_tetoio_misos
#siga_madamme_den_sas_efera_sakoula_massoutis
#ts_ts_ts

3. Χτες που λες, παρόλη τη λιακάδα και το όμορφο Σάββατο που χα περάσει, ήμουν μες στα νεύρα όλη μέρα. Ίσως να τανε η πανσέληνος, ίσως που περίμενα το λεωφορείο του Αγίου Φανουρίου - μεγάλη η χάρη του - επί 45 ολόκληρα λεπτά (ενώ το site του ΟΣΥ ενημέρωνε ότι τη συγκεκριμένη ώρα είχε κάθε 20 λεπτά δρομολόγια), με μια μισότρελη θείτσα να με ρωτά κάθε 3 και λίγο αν περιμένω Το Μεγάλο (aren't we all? ήθελα να της απαντήσω αλλά το ήθος και η παιδεία μου δεν μου το επέτρεψαν), χωρίς καν ένα κέντημα να περάσω την ώρα μου.

Όταν ήρθε το βρωμερό και τρισάθλιο όχημα είχα συνειδητοποιήσει ότι αν είχα πάει με τα πόδια θα είχα ήδη φτάσει, θα είχα ήδη πιει καφέ και ίσως να χα προλάβει να χορέψω κι ένα φοξ τροτ - έτσι για το κέφι.

Μικρή λεπτομέρεια - η αφίσα εντός του οχήματος η οποία μας προέτρεπε να πάρουμε κάποιο συγκεκριμένο τηλέφωνο αν - αν επαναλαμβάνω - έχουμε κάποιο παράπονο απ τον ΟΣΥ. Αχ κούκλα μου, αν σε έπαιρνα εχτές τηλέφωνο, θα τρεχες στους ψυχιάτρους μετά απ αυτά που θα άκουγες...

Σήμερα απλά πήρα το ποδήλατο και η ζωή αλλάζει όψη!

4. Οκ εζησα να το δω και αυτο.
Ειναι μια κοπελα μεσα στον ηλεκτρικο - ακριβως αυτη τη στιγμη που μιλαμε- κι εχει βγαλει, ορθια παντα, το κεντημα και κεντα με υφος ρομαντικο και παινεμενο.

#ola_gia_ta_proikia
#Komplan_kai_stavrovelonia
#t_akoute_akamatres?

5. Μιαν ηλιόλουστη Παρασκευή σαν τη σημερινή, ανοίγεις τα πατζούρια να καλωσορίσεις τον ήλιο και την υπέροχη μέρα - πριν πιεις καφέ, πριν καν διαβάσεις το ζώδιό σου - και βρίσκεις στο μπαλκόνι, ανάμεσα στα ολάνθιστά λουλούδια που σκορπίζουν γύρω σου τόση ομορφιά και χάρη, ένα ανδρικό εσώρουχο, μάρκας μ' έκαψες, με ξεχειλωμένο λάστιχο, χρώματος γκρι ανοιχτό, μεγέθους XXXL κι έναν δράκο τυπωμένο στα οπίσθια - θύμα προφανώς πλημμελούς μανταλακιάσματος σε μπουγάδα γειτονίσσης... κελ ντεκαντάνς...

#e_oxi_prwi_prwi
#sas_parakalw_den_tha_thela
#apo_dw_kai_pera_apo_Calvin_Clein_kai_panw_se_medium_parakalw
#kai_olobambako_xwris_synthetika_giati_exw_euaisthisies
#posa_na_anteksw
#diladi_an_fusouse_tha_eixa_oli_tin_proika_sto_mpalkoni?

6. Μόλις φόρεσα ένα παντελόνι που είχα να βάλω καμιά δεκαριά μέρες, καινούριο και στενό πολύ - απ αυτά που για να διπλώσεις το πόδι απαιτεί προσπάθεια τιτάνια, ολύμπια θα τολμούσα να πω.

Εκεί που με δυσκολία έφτιαχνα τις τσέπες, ψηλαφίζω στη δεξιά ένα χαρτί. Έκπληξη στα ακροδάχτυλά μου, ιερό ρίγος και σπάνια συγκίνηση - θεώρησα ότι είχα ξεχάσει κανά πεντάευρω όταν πριν 10 μέρες ήμουν ακόμα πλούσιος.

Με έντονη αγωνία έβγαλα αργά και απολαυστικά το χαρτί απ την τσέπη, μόνο και μόνο για να αντικρύσω μια ξεχασμένη λίστα SM η οποία μεταξύ άλλων επέβαλλε να αγοράσω φράουλες και μπριζόλες... οποία απογοήτευσις, και τα χω φάει όλα αυτά τα της λίστας (εκτός ίσως από το αντιβακτηριδιακό καθαριστικό νιπτήρων-λεκανών).

7. •Κατοχικά σύνδρομα. Να αγοράζεις καινούριο τηγάνι αλλά να μαγειρεύεις στο παλιό γιατί λυπάσαι μην χαλάσει το νέο, που είναι τόσο αστραφτερό και όμορφο!

•Εκδίκηση. Να ξυπνάς στις 4.50 το πρωί μετά από μια εφιαλτική νύχτα με πονοκέφαλο και να ξεσπάς στο γείτονα βάζοντας πλυντήριο (στο κάτω κάτω εκείνος με αναγκάζει να κοιμάμαι στον καναπέ τα μεσημέρια των σαββατοκύριακων).

•Ευτυχία. Να κοιτάς το καινούριο τηγάνι, αστραφτερό και όμορφο!

#anhsuxw_gia_mena_anhsuxw
#akoma_Tetarti_einai?

8. Χτες η απίθανη ταμίας στο S/M (δεν είναι αυτό που νομίζεις) - εκείνη που μου είχε προτείνει να γίνω οδηγός φορτηγού - απόρησε με τα ψώνια μου 

Τ. Τι τα θες τα μπρόκολα και τα μαρούλια;
Θ. Κάνω διατροφή
Τ. Τι διατροφή;
Θ. Να χάσω κανά κιλό
Τ. Από που να τα χάσεις;
Θ. Από την κοιλιά, μη με βλέπεις έτσι αθλητικό, φοράω παλτό.
Τ. Άντε ρε, τι να χάσεις εσύ, δεν βλέπεις άλλους (και κοιτάζει ανενδοίαστα τον επόμενο κύριο στην ουρά - παχουλό αρκετά) που έχουν να χάσουν ένα σωρό και δεν κάνουν τίποτα;
Θ. ......

Αν ήμουν ο επόμενος κύριος στην ουρά θα τη χαστούκιζα.

Πέμπτη 24 Απριλίου 2014

Τι έμαθε ο μικρός Tremens από τον κόσμο της διανόησης

Επιστρέφω. Post που γράφτηκε πριν μήνες και τώρα το μοιράζομαι μαζί μου γλυκιά μου φιλενάδα!

1. Να μην δανείζομαι βιβλία από την δανειστική βιβλιοθήκη ή από τη φιλενάδα μου την καλή ή από την αδερφή μου, ούτε καν την εγκυκλοπαίδεια του Κουστό που είχε ο μακαρίτης ο μπαμπάς περήφανα τοποθετήσει στο σκρίνιο στο πατρικό, εκείνο το σκρίνιο που είναι ολόκληρο σαλόνι από μόνο του, μαύρο, μαόνι, βαρύ. Όχι. Ούτε καν αυτό. Οφείλω να τα αγοράζω για να στηρίζω την μπαρόκ τραπεζαρία και τα γύψινα κολωνάκια στο μπαλκόνι της εκάστοτε συγγραφέως. Άντε και τα κρετόν της...
(Χρυσούλα Δημουλίδου)

2. Να μην ανεχτώ καμία μάνα να θηλάζει το μωρό της δημοσίως. Το θέαμα αυτό δεν θα πρέπει να μου προκαλεί χαμόγελο, ευτυχία, αγαλλίαση αλλά αποστροφή και αηδία. Ούτως οφείλω λοιπόν να χαστουκίζω τη μάνα που τόλμησε να χυδαιοπραγήσει, να πετάξω το βρέφος σε μια απόμερη γωνιά πάνω στα σκουπίδια ενδεχομένως - ωσάν την Κατερίνα Σνάιντερ στο video clip που της είχε με αγάπη ετοιμάσει η μεγάλη δημοσιογράφος - Στένεψα-Την-Κάμερα-Για-Να-Χωράω, Σεμίνα Διγενή. Μετά θα της μαζεύω το βυζί και θα το διπλοτυλίγω σε Pretty Bra που είναι στο κάτω κάτω πρόταση στιλ!
(Σωτηρούλα Τριανταφύλλου)

3. Μπλε, μπλε, λ αμόρ ε μπλε
(Βασιλικούλα Λέανδρος)

4. Να μην υβρίζω εργαζόμενους σε περίπτωση που δολοφονούν κάποιον εν ώρα εργασίας. Η δουλειά είναι δουλειά και πρέπει να γίνει και οι παράπλευρες απώλειες δικαιολογούνται. Οι πιλότοι στο Enola Gay εργαζόμενοι ήντουσαν, οι φύλακες - επιστήμονες - κλπ στο Άουσβιτς, επίσης, ο ελεγκτής μας ο καλός μετά του οδηγού πριν μερικές ημέρες, εργαζόμενοι είναι. Τη δουλειά τους κάνουν. Άκου εκεί. Ιδιαίτερα τώρα, μέρες κρίσης που περνάμε πρέπει να την προσέχουμε τη δουλίτσα μας. Πρέπει σου λέω γιατί να-να τόσοι περιμένουν απ όξω να μας φαν τη θεσούλα.
Δουλίτσα να υπάρχει βρε...
(Ελενίτσα Διβάνη)

5. Ντρίγκι ντριγκι ντρίγκι ντρίγκι μάνα μου.
(Αρτέμιος Ρούσος)

6. Αν είμαι αδερφή, αν λέω βρε παιδί μου, να μην θέλω να κατοχυρώσω τα δικαιώματά μου με τον άνθρωπο που αγαπώ και θέλω να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου μαζί του. Όχι. Να μην θέλω να νομοθετηθεί ο γάμος των ομοφυλοφίλων, να μη θέλω να έχω κοινή περιουσία και γιατί όχι και δικαίωμα στο να αποκτήσω παιδί. Όχι. Ο γάμος είναι πασέ. Είναι μια έννοια που είναι φτιαγμένη για τις λαϊκάντζες, για να τρέχουν στο Αγρόκτημα Αγράμπελη στου Ζούμπερη και να δεξιώνονται τα σόγια και να χορεύει μετά ο μπάρμπας ζεϊμπεκιές με ανοιχτό πουκάμισο, την κοιλιά να κρέμεται και τον χρυσό σταυρό να ακολουθεί το ρυθμό. Άσε που το να διαλέγεις νυφικό είναι μια δύσκολη και αγχωτική διαδικάσία και στο κάτω κάτω ας μην προσθέτουμε άγχη στη ζωή μας, τόσα περνάμε. Όχι. Ο γάμος είναι πασέ είπαμε. Ασουπή!
(Σωτηρούλα Τριανταφύλλου)

7. Σ' αγαπάω, μ' ακούς;
(Γιώργος Σαλαμπάσης)

8. Να μην θέλω να πατήσει το ποδάρι της ούτε θηλυκή μύιγα στο Όρος το Άγιον γιατί θα πέσει κεραυνός και θα μας κάψει, και πρώτη πρώτη θα προτάξει τα στήθια της η Λιάνα η Κανέλλη, η μεγαλοκομουνίστρια και θα πάρει και τα κουμπούρια και θα μας κυνηγά. Ως γνωστόν, οι γυναίκες είναι κατωτέρου επιπέδου οπότε στην εκκλησία πρέπει ή να είναι στο γυναικωνίτη ή να είναι στον περίβολο σε περίπτωση εμμήνου ρύσης. Οπότε αντλαμβανόμεθα όλοι ότι γυναίκα στον Κήπο της Παναγιάς δεν χωρά. Άντε μπράβο!
(Γαρουφαλιά Κανέλλη)

9. Να μην επιτρέπω σε αλλοδαπούς να κάθονται στο παγκάκι μου στην πλατεία. Θέλω να κάτσω εγώ. Να φάω τον ηλιόσπορό μου, να πιω τη λεμονίτα μου, να ξαλαγράρω βρε αδερφέ, δεν θέλω να κάτσω στο πεζούλι, δεν θέλω να σταθώ όρθιος επειδή κάποιος συφοριασμένος από τα πέρατα της γης που δεν έχει να φάει κάθεται εκεί που δικαιωματικά κάθομαι εγώ. Δεν θέλω σου λέω. 
(Βασιλικούλα Δημουλά)

Εν κατακλείδι, ο κόσμος της διανόησης μπορεί να μας προσφέρει χιλιάδες γνώσεις και σαβουάρ βιβρ και κομ ιλ φω, και χαίρομαι αφάνταστα που μπορώ να παρακολουθώ τον κόσμο της διανόησης - ιδιαίτερα του τόπου μου, και να γίνομαι καλός και αγαστός άνθρωπος!


Παρασκευή 22 Μαρτίου 2013

Μικρός οδηγός για ταλαίπωρους οδηγούς



Η φωτογραφία δανεισμένη από το υπέροχο thekrambrulee

Ένας μικρός αλλά χρήσιμος οδηγός ψυχικής υγείας για εκείνους που κυκλοφορούν στην πόλη με αυτοκίνητο.

Αλλά πρώτα μια μικρή εισαγωγή για να με εννοήσεις. Λοιπόν φιλενάδα, εσύ μπορεί να ταξιδεύεις σε μέρη εξωτικά και χιονισμένα, αχ πόσο σε ζηλεύω, μπορεί επίσης και να μην οδηγείς και να αφήνεις επαγγελματίες του είδους (βλ. οδηγούς λεωφορείων, ταξί, μετρό, ηλεκτρικού, φίλους) να σε μεταφέρουν, αλλά εγώ οφείλω να σου διδάξω λίγη απ την αγέρωχη σοφία μου που απέκτησα με τα χρόνια. Βλέπεις, μπορεί να σου χω πρήξει το απαυτό με το ποδήλατο και τα τρένα, αλλά η αλήθεια είναι ότι επειδή οδηγώ απ' το 89 κι επειδή το κατέχω το θέμα, ίσως να έχω κάτι παραπάνω να σου πω. Ίσως.

Αν αναρωτιέσαι δε πως μου ήρθε, να σε ενημερώσω ότι επειδή χτες το πρωί κατάφερα να "διαλύσω" το ποδήλατο κι επειδή για να έρθω στη δουλειά πρέπει να χρησιμοποιήσω έναν ανεκδιήγητο συνδυασμό Μ.Μ.Μ. και δεν μπορώ πραγματικά (ε λοιπόν, όσο είχαμε ανάδρομο μια χαρά περνούσα, αυτές τις 2-3 μέρες πού φυγε όλα στραβά μου πάνε, φέρτε τον ανάδρομό μου πίσω), χτες και σήμερα πήρα το αυτοκίνητο. Έτσι λοιπόν, ξύπνησαν μνήμες μέσα μου και μου δημιουργήθηκε η ανάγκη και οίστρος για τις παρακάτω συμβουλές:

1. Αν βρίσκεσαι σε αφόρητη ακινησία, κάπου στην Εθνική (εκείνο το έρμο το ποτάμι, ξέρεις), την Κηφισίας, την Κατεχάκη ή ακόμα και την Αττική Οδό (την οποία έχεις χρυσοπληρώσει για  να ακινητοποιηθείς θα ήθελα να σου υπενθυμίσω) και αρχίζουν να σου ανάβουν τα λαμπάκια, μην αρχίζεις να βρίζεις την ώρα και τη στιγμή που γεννήθηκες Έλληνας. Βγάλε τον καπνό απ την τσέπη και ξεκίνα να στρίβεις τσιγάρο. Με το που θα ρίξεις τον καπνό στο χαρτάκι, η κίνηση ως δια μαγείας θα ομαλοποιηθεί και θα αρχίσουν να σου κορνάρουν οι από πίσω με αποτέλεσμα να σου φύγουν χαρτάκια - καπνοί και να μείνεις με το φιλτράκι στο στόμα για την υπόλοιπη διαδρομή. Αυτό το tip ελαφρά παραλλαγμένο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και αν περιμένεις λεωφορείο και δεν έρχεται ποτέ. Με το που θα ανάψεις τσιγάρο θα έρθει.

2. Αν εκεί που οδηγείς αμέριμνος με ένα τραγούδι απ τ' Αλγέρι, τραγούδι του καμηλιέρη, στο στόμα, δεις σε αφίσα μεγάλη - σε στάση λεωφορείου, γιατί τα pisas τα καταργήσαμε μόνο και μόνο επειδή ενοχλούσαν την αισθητική των πολιτικών μας και έπρεπε να βρούμε τρόπους να καταστρέψουμε διαφημιστικές και τυπογραφεία - μια πλαστική κούκλα ανδρική - από εκείνες που πουλάνε στα sex shops για ατέλειωτη ικανοποίηση - η οποία χαμογελά πλατιά με ένα σακουλάκι πατατάκια στο χέρι, μην τρομάξεις και φρενάρεις απότομα. Δεν άλλαξαν τα ήθη, ο Σάκης είναι, ο οποίος έπεσε και αυτός θύμα κακού photoshop. Εξ' ου και η πλαστικοποίησις. Τουλάχιστον ξέρεις ότι είναι πλέον αδιάβροχος.

3. Η δεσποινίς με το smartάκι η οποία μόνο πεζοδρόμιο δεν έχει καβαλήσει να λιώσει στο διάβα της όποια γριά με καροτσάκι λαϊκής κυκλοφορεί αμέριμνη, στην προσπάθειά της να σε προσπεράσει σε δρόμο μιας λωρίδας, θα σε προσπεράσει ό,τι κι αν κάνεις. Είναι τόσο αποφασισμένη που θυμίζει εκείνους τους έρμους τους σολωμούς οι οποίοι για να αναπαραχθούν ανεβαίνουν ανάποδα κάτι καταρράχτες ίσαμε 10 μέτρα. Όποιοι δεν φαγωθούν απ τις αρκούδες, αναπαράγονται. Μην παίξεις τον ρόλο της αρκούδας, άστην να περάσει να τελειώνεις.

4. Αν είσαι πίσω από φορτηγό σε δρόμο μιας λωρίδας κι αισθάνεσαι ότι η ταχύτητα, η αισθητική και το οπτικό σου πεδίο παραβιάζονται κατάφωρα, μην προσπαθήσεις να το προσπεράσεις. Θα διατρέξεις κίνδυνο να βρεθείς μούρη με μούρη με διερχόμενο όχημα ή με την προαναφερθείσα γριά άνευ λόγου κι αιτίας. Λίγο μετά - αν το κάνεις τελικά επιτυχώς - θα είναι ένα άλλο φορτηγό, πιο μεγάλο, πιο άσχημο και με μικρότερη ταχύτητα.

5. Αν δε, σου τύχει σκουπιδιάρικο σε στενό της Ν. Φιλαδέλφειας, το οποίο θυμήθηκε να μαζέψει τα απορρίματα την ώρα που εσύ βιάζεσαι να πας στη δουλειά, έσω κοινωνικός. Πάρε χαμένους φίλους ή συγγενείς τηλέφωνο και μάθε όλα τους τα νέα των τελευταίων 15 ετών που έχετε να επικοινωνήσετε. Που ξέρεις, μπορεί ν' ακούσεις κάτι ενδιαφέρον. Εναλλακτικά, βγάλε τα κότζι μπέρια απ το τσαντικό και μασούλα να σου φύγει η απελπισία.

6. Αν από την άλλη, σου τύχει λεωφορείο κάνε ομ και φέρε τα τσάκρα σου σε ορθή γωνία. Είναι βέβαιο πως θα σταματήσει σε κάθε στάση η οποία αν κι έχει κενό να χωθεί και να περάσεις, δεν θα χωθεί, διότι ή που θα βαριέται τις μανούβρες ο οδηγός ή που θα χει παρκάρει καμιά μαντάμ για να πάει στον ιχθυοπώλη και να ελέγξει έναν έναν το γάβρο να βεβαιωθεί ότι λάμπουν τα μάτια του απ' τη φρεσκάδα. Μέτρα πόσοι βγαίνουν και πόσοι μπαίνουν και βάλε στοίχημα με τον εαυτό σου για το πόση ώρα θα κάνει ο παππούς με τη μαγκούρα να σκαρφαλώσει τα 3 απότομα σκαλιά του οχήματος. Αν αισθανθείς καλύτερα μπορείς και να κλέψεις για να κερδίσεις το στοίχημα. Αν καταφέρεις να το προσπεράσεις μη χαρείς πολύ. Κάποιο τρόλεϊ παραμονεύει λίγο παρακάτω.

7. Αν είσαι λοιπόν στη Δεκελείας, πίσω απ το τρόλεϊ και φύγουν τα μαρτζαφλάρια που του προσδίδουν ενέργεια, aka ηλεκτρικό ρεύμα, κατέβα απ' το αυτοκίνητο και άρχισε κι εσύ να τραβολογάς μαζί με τον οδηγό τα σχοινιά μπας και μπουν στη θέση τους μιαν ώρα αρχύτερα. Υπάρχει περίπτωση να γίνεις φίλος με τον οδηγό, εραστής ενδεχομένως αν ο οδηγός το τυλίγει το πούρο, και την επόμενη φορά που θα διασταυρωθούν οι δρόμοι σας να σε αφήσει να προσπεράσεις. Δούναι και λαβείν λέγεται αυτό.

8. Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που ο δρόμος αδειάζει και μπροστά σου η απεραντοσύνη φαντάζει θαυμάσια σε όλο της το μεγαλείο. Μη χαίρεσαι και μην αναπτύσσεις ταχύτητα. Εκείνο το αυτοκίνητο που ίσα που φαίνεται στο βάθος του ορίζοντα είναι από σχολή οδηγών με μαθήτρια μεσήλικη κυρά που αποφάσισε να μάθει να οδηγεί σήμερα, απλά και μόνο για να σε καθυστερήσει.

9. Τέλος, γιατί το 9 είναι ο αγαπημένος μου αριθμός, όταν με το καλό φτάσεις στον προορισμό σου και παρκάρεις σε θέση που ναι μεν επιτρέπεται το parking αλλά στο πεζοδρόμιο έχουν τοποθετηθεί καγκελάκια τόσο κοντά στο δρόμο ώστε να μην σου ανοίγει η πόρτα, ξεκίνα δίαιτα. Αν η πόρτα ανοίγει από 5 εκατοστά και πάνω, κάποια στιγμή θα βγεις πιο fit και δροσερός από ποτέ! Βλέπεις πως λύνονται όλα τα προβλήματα;

Πέμπτη 21 Μαρτίου 2013

Για να λυθεί η παρεξήγησις


Χτες λοιπόν φιλενάδα στενοχώρησα τη Φούλη, μια απ τις πιο αγαπημένες μου φίλες εδώ μέσα και στενοχωρήθηκα κι εγώ. Τη στενοχώρησα γιατί δεν τη βράβευσα και ζητώ συγνώμη. Επιφυλάσσομαι. Όμως η υπέροχή μου Φούλη χαρακτήρισε τον εαυτό της κάπως και αιτιολόγησε τη στάση μου πάνω σ' αυτόν τον χαρακτηρισμό, πράγμα που με στενοχώρησε ακόμα περισσότερο. Ίσως να το έκανε για αστείο, ίσως όχι, Εκείνη ξέρει. Όμως οφείλω από δω να ξεκαθαρίσω κάτι.

Φούλη μου αγαπημένη. Πρώτα απ' όλα αδικείς τον εαυτό σου παράφορα με το χαρακτηρισμό που έδωσες - ή που νιώθεις ότι σου δίνουν άλλοι - λόγω της εργασίας σου. Ανήκουμε στην ίδια τάξη, θέλουμε δε θέλουμε διακρίσεις εξακολουθούν βλακωδώς να υπάρχουν. Επίτρεψέ μου να σου πω κάποια πράγματα για μένα που ίσως δε γνωρίζεις.

Ο πατέρας μου, μεγαλωμένος σε χωριό, ήρθε στην Αθήνα στα 14 του. Παράλληλα με το σχολείο μαθήτευε σε ξυλουργείο και παρά την έντονη κλίση του στα γράμματα δεν μπόρεσε να πάρει πανεπιστημιακή μόρφωση λόγω οικονομικών προβλημάτων. Έτσι, κατέληξε ξυλουργός. Δεν λέω ότι η δουλειά του δεν τον ικανοποιούσε, λέω ότι το είχε πάντα παράπονο που δεν κατάφερε να σπουδάσει, τον έτρωγε μέχρι το τέλος, γι' αυτό και μέχρι πριν τυφλωθεί, λίγα χρόνια πριν φύγει,  ήταν συνέχεια με ένα βιβλίο στο χέρι.

Η μητέρα μου, γεννημένη επίσης σε χωριό, ήρθε στην Αθήνα στα 7 της χρόνια. Στα 11 την διέκοψαν από το σχολείο για να δουλέψει σε εργοστάσιο. Στα 18 της παντρεύτηκε τον πατέρα μου και στα 30, όταν ανακάλυψε ότι είχαμε τεράστιο οικονομικό θέμα, πήγε να δουλέψει, κρυφά απ τον πατέρα μου αρχικά, σε σπίτια πλουσίων κυριών, νεοαστών και μεγαλοαστών, σα "δουλικό". Εκεί λοιπόν, έπλενε τοίχους, σκάλες, μπάνια, τα πάντα, έχοντας πολλές φορές να αντιμετωπίσει την ξινίλα και την κακία των κυριών αυτών. Κάποιες άλλες φορές τη σέβονταν και κάπoιοι άλλοι, όταν μετά από 6 χρόνια βρήκε άλλη δουλειά απ την οποία και συνταξιοδοτήθηκε πρόσφατα, την παρακαλούσαν να διαθέτει κάποιες ώρες για εκείνους. Κάποιοι λοιπόν την αντιμετώπισαν σα "δουλικό", κάποιοι σαν εργαζόμενη. Στα 50 της αποφάσισε να τελειώσει το σχολείο. Το έκανε.

Ο υποφαινόμενος, μπήκε στη δουλειά απ τα 12. Στο ξυλουργείο του μπαμπά. Στα 17 χαμάλης σε αποθήκη και στα 20, παράλληλα με τις σπουδές, οικοδομή. Ο υποφαινόμενος, μπορεί πλέον να εργάζεται στον πρώην λαμπερό χώρο της διαφήμισης αλλά έχει κάνει πολλές δουλειές, από εκείνες που μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει "ταπεινές". Παρόλα αυτά, ο υποφαινόμενος δεν ντρέπεται ούτε για την "ταπεινή" του καταγωγή - και αυτό γιατί ακριβώς αυτή καταγωγή τον έκανε αυτό που είναι τώρα, ούτε για τις "ταπεινές" εργασίες που έχει κάνει στο παρελθόν διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι υπάρχει μέγα ενδεχόμενο να τις κάνει και στο μέλλον. Να κουβαλήσει καφέδες, να πλύνει πιάτα, να κουβαλήσει μπάζα κ.ο.κ.

Οπότε λατρεμένη μου, όχι, εγώ δεν θα δω κανέναν σα "δουλικό", ούτε καν για αστείο. Και δεν θα το κάνω διότι εγώ δεν έχω γίνει "δουλικό" κανενός. Ούτε ο πατέρας μου. Ούτε η μάνα μου. Και είμαι βέβαιος ότι ούτε εσύ.

Σ ευχαριστώ!

Χτες όμως στενοχώρησα και τη Νάσια γιατί δεν θυμόμουν ότι είχε παίξει το συγκεκριμένο παιχνίδι. Βρε Νάσια, τι να πρωτοθυμηθώ γέρος άνθρωπος, ε;