Της κακομοίρας

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο boemradio.com

Ζούμε σ ένα κόσμο μαγικό, μια γαλάζια σφαίρα που περιστρέφεται αιώνια, αέναα, ενδελεχώς, ευθαρσώς κι ανυπερθέτως γύρω από άστρο λαμπερό, ζωοφόρο, θαυμάσιο.

Είχαμε την τύχη, ανάμεσα σε όλα τα έμβια όντα του πλανήτη αυτού, να αναπτύξουμε εγκέφαλο,  αντίχειρα και δεξιότητες άρτιες, δεξιότητες που μας ανέβασαν ένα σκαλοπάτι ψηλότερα στην εξέλιξη με αποτέλεσμα τα τεχνολογικά, καλλιτεχνικά, φιλοσοφικά μας επιτεύγματα να μπορούν να μας προσφέρουν πολύ καλύτερο ζειν απ ότι θα είχαμε αν καθόμασταν γυμνοί στις λάσπες κυνηγώντας μυρμήγκια.

Ή έτσι νομίζουμε.

Γκρεμίσανε που λες οι του ισλαμικού κράτους και την αψίδα του θριάμβου στην Παλμύρα, ενώ Ρώσοι βομβαρδίζουν τη Συρία και οι Αμερικάνοι που βομβάρδισαν νοσοκομείο επροχθές τους βάζουν χέρι. Επειδή λοιπόν στη Συρία γίνεται της κακομοίρας εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες συρρέουν σε άθλια κατάσταση στα ελληνικά ύδατα, νησιά κλπ., στην Ευρώπη άλλοι τους καλοσωρίζουν, άλλοι όχι κι εδώ στην Ψωροκώσταινα οι μισοί βοηθούν και οι άλλοι μισοί είτε εκμεταλλεύονται την κατάσταση ή βρίζουν, ή, ακόμα καλύτερα και τα 2.

Ορκίστηκε η νέα μας η Βουλή επροχθές και τα ρεπορτάζ με τις καυτές παρουσίες δίνουν και παίρνουν, μια εξ αυτών και η Ουρανία, η γνωστή Ναζιάρα, για την οποία, γνωστή φρι πρες έγραψε διθυραμβικό άρθρο - με φωτογραφίες - για το πόσο αδυνάτισε και τι φόραγε και πόσο κομψή ήτανε και τέτοια. Άντε και στη Βογκ το κορίτσι μας.

Από την άλλη, σήμερα το πρωί ερχόμενος - αφού είχα τσακωθεί με υπάλληλο του δήμου Αθηναίων, ο οποίος δήμος Αθηναίων έχει να στρώσει οδόστρωμα από τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο - μη φανταστείς, με χαλίκι - ο οποίος είχε κλείσει το δρόμο για να φορτώσει μπάζα, αλλά έκανε τσιγάρο και μόλις του είπα ότι πρέπει να τραβήξει το φορτηγάκι να πάω στη δουλειά μου με κοίταξε σα μυγόχεσμα και μου είπε, και που να πάω, και όταν του είπα που να πάει δεν του άρεσε αλλά τελικά πήγε κι έτσι βγήκα στο δρόμο.

Και διάβαζα χτες, με μεγάλο ενδιαφέρον, την ανάρτηση μιας κυρίας της οποίας δεν γνωρίζω το επάγγελμα, η οποία ασχολούνταν με το στήθος της Περιστέρας, όχι της συζύγου του δημάρχου Αμαρουσίου και νήσων αλλά της κανονικής, μόνο που δεν το έγραφε τόσο comme il faut όσο εγώ, αλλά έλεγε για τα πεσμένα βυζιά της Περιστέρας και ντράπηκα που ανήκω στο ανθρώπινο είδος, μέχρι που σήμερα πετάχτηκε μια γριά - με καρότσι λαϊκής - στο δρόμο με πεζοφάναρο κόκκινο και ξεχάστηκα γιατί την έβρισα όσο δεν την έχουν βρίσει ποτέ στην πολυετή καριέρα της και αναρωτήθηκα γιατί θα πρέπει να συνυπάρχω με αυτούς τους ανθρώπους, εγώ, που το πρωί άκουγα Τσανακλίδου στο σπίτι και ήταν τόσο ήρεμα και όμορφα και μετά έπρεπε να αντιμετωπίσω τον παλαβό Έλληνα οδηγό που πάει ανάποδα, δεν βγάζει φλας, δεν σταματάει στο κόκκινο, προσπερνάει όποτε του καπνίσει και παρκάρει όπου του καπνίσει και τον Έλληνα πεζό που κάνει ακριβώς τα ίδια χωρίς ρόδες.

Και μέσα σε όλα μας μαστίζει η κρίση η οικονομική εδώ, θα έρθει και ο ΕΝΦΙΑς - τον οποίο θα καταργούσε η κυβέρνηση αλλά δεν τον κατήργησε για να μην μας λείψει, θα αυξηθούν γενικώς οι φόροι - στους ίδιους Παντελάκη μου, στους ίδιους Παντελή μου, μας μαστίζει η ανθρωπιστική, ηθική κλπ κρίση παγκοσμίως κι έχουμε πήξει στις γερμανολαμογιές των αυτοκινητοβιομηχανιών, στους εμφυλίους πολέμους και το τζαχαντιστικό μίσος, στην προσφυγιά, τη φτώχεια, την απανθρωπιά και τη μιζέρια...

...κι έρχομαι και αναρωτιέμαι, εγώ ο απλός γραφιστάκος, μήπως να είχαμε καθίσει γυμνοί στις λάσπες να κυνηγάμε μυρμήγκια;

ΥΓ. Ο τίτλος από τη γνωστή ελληνική ταινία με το Ζήκο. Πόσο νορμάλ μου φαίνονται εκείνες οι καταστάσεις μπροστά σε αυτά που ζούμε τώρα...

Τι να λησμονήσω, τι να θυμηθώ...

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο boemradio.com

...ήταν μια φορά κι έναν καιρό.

Έτσι μου φαίνεται η Σαββατιάτικη απόδραση στο υπέροχο Μπέργκαμο, μια πόλη ιταλιάνικη, λίγο πιο έξω απ τα σικ Μιλάνα, μια πόλη μικρή σε έκταση, μεγάλη σε ομορφιά και ιστορία.

Πας που λες εκεί για μια μέρα, 2 ώρες φτηνής πτήσης και από το αεροδρόμιο 10 λεπτά με λεωφορείο, απλό, εύκολο, γρήγορο. Έχεις κλείσει και ξενοδοχείο, παρατάς το σακβουαγιάζη (μπακπάκη είναι, ένα με brand απάνω που όταν μου το δώρισε η εταιρεία δεν μπορούσα ούτε εγώ, ούτε εκείνο να φανταστούμε πόσα ταξίδια θα κάναμε παρέα επί 9 συναπτά έτη - αλλά είναι ευρύχωρο, ανθεκτικό και βολικό το άτιμο, αναντικατάστατο σχεδόν) και ξεκινάς το περπάτημα να φτάσεις μετά από κάνα τεταρτάκι, μέσα από μια θαυμάσια λεωφόρο με υπέροχα κτίρια με καταπράσινους κήπους, στο τελεφερίκ που σε ανεβάζει στην Άνω Πόλη.

Η Άνω Πόλη είναι μια εξαιρετικά καλοδιατηρημένη καστροπολιτεία, με υπέροχα κτίρια και πλατείες και εκκλησίες και πύργους και κάστρα, και πας γύρω γύρω, φιδογυριστά και θαυμάζεις, και φωτογραφίζεσαι και σκέφτεσαι ότι θα ήθελες να ζήσεις εδώ, σ' ένα palazzo κι ας έχει υγρασία το χειμώνα, (αν έχεις λεφτά για το palazzo έχεις και για τη ΔΕΗ - μη μου ανησυχείς) και κάθεσαι να τσιμπήσεις ένα κατιτί και να πιεις κι έναν cappuccino αυθεντικό, βέρο ιταλιάνικο, θεσπέσιο θαυμάζοντας τα γύρω γύρω.

Αχ αυτά τα ιταλιάνικα γύρω γύρω!

Και μόλις κουραστείς, ξαναπαίρνεις το τελεφερίκ και κατεβαίνεις στη νέα πόλη, η οποία λίγα έχει να ζηλέψει απ την παλιά, τι λεωφόροι στολισμένοι με σπίτια κοσμήματα, τι πεζόδρομοι πνιγμένοι σε βιτρίνες ακριβές και μη, όμορφα καφέ κι εστιατόρια και μια καθαριότητα να πλανάται παντού και πανταχόθεν, και ο κόσμος να ρέει παντού, νέοι, γέροι και παιδιά, τουρίστες και μη, σε μια ζωντάνια υπέροχη!

Και το βράδυ να κάθεσαι στην pizzeria και να μην ξέρεις τι να πρωτοπαραγγείλεις, και ξέρεις πως εμένα τα ζυμάρια αν και μ αρέσουν πολύ τη θέλω την pizza λεπτή και ιταλιάνικη, φινετσάτη σαν εκείνους και τις πόλεις τους, σαν το ντύσιμό τους και τα σπίτια τους.

Και την επομένη φεύγεις για τα πάτρια να αντιμετωπίσεις τη ρουτίνα και αισθάνεσαι ότι έλειψες κάνα μήνα, μιας και δροσίστηκες και ξεκουράστηκες και πέρασες ωραία - και πολύ σημαντικό - οικονομικά.

Για αυτό λατρεύω την Μπότα της Μεσογείου, όπου κι αν έχω πάει, θέλω να μείνω εκεί, να ζήσω μέσα στην ομορφιά και τη φινέτσα τους - ε, κι όταν καλοκαιριάσει και θέλω μπάνια, το Πήλιο θα ναι εκεί να με περιμένει!

Τελευταία νέα!

Λύσσαξε να βγει ο Αλέξης και θα μας ξαναπνίξουν οι μπόρες και οι καταιγίδες. 
Έπρεπε να χε βγει το 89 που χαμε ξηρασία και πλέναμε τ αμάξια με τους κουβάδες και ακρίβηνε η ΕΥΔΑΠ (πολύ) και κατασκοπεύανε οι γειτόνισσες ποια ρίχνει ανερυθρίαστα νερά στα μπαλκόνια με το λάστιχο και δως του οι καταγγελίες για το ύδωρ και κάμαμε ντουζ το πού δις εβδομαδιαίως και αυτό χωρίς νερά να τρέχουν και πρωτοβάλαμε τούβλα στα καζανάκια και μετά βγήκαν κι εκείνα τα καζανάκια με το κουμπί το έξτρα που ρίχνει το μισό και συνήθως δεν δουλεύει - αλλά τότες κυβερνούσε ο Δράκουλας αν θυμάμαι καλά, όχι νερό, αφού δεν έριχνε λάβες και φωτιές, πάλι καλά.

Από την άλλη, πέφτοντας απ τα σύννεφα για άλλη μια φορά, διαβάζω τα δημοσιεύματα για το μέγα σκάνδαλο με τους ρύπους πασίγνωστης εταιρείας αυτοκινήτων, αγαπημένης και ορμώμενης από τη φίλη - τι φίλη αδερφή - τι αδερφή, σταυροκουνιάδα, Γερμανία.

Ναι, τελικά ακόμα και το τίμιο αυτό Προτεσταντικό έθνος, που κουνά το δάχτυλο σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, κάνει μικρές λαμογιές. Να, να, τόσες δα μωρέ. 

Έχω δε την αίσθηση (υπάρχουν στοιχεία τα οποία δεν μένει παρά να αποδειχθούν ή να αποσιωπηθούν - ανάλογα τη θέση του Κρόνου σε συνδυασμό με το Δία και το Χείρωνα - Θε μου φύλαγε) ότι γνώστης της μικρής - pettite θα τολμούσα να πω - λαμογιάς είναι και η αξιαγάπητη, αξιέπαινη, αξιοκρατική, αβάδιστα, ΑΑΤΟ, ΑΑΒΟΡΑ, Γερμανική κυβέρνηση.

Ένα μέγα σκάνδαλο - που όλως περιέργως δεν αφορά την Ψωροκώσταινα - γεννιέται στη Γηραιά Ήπειρο και κάτι βρωμά ουχί στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, αλλά της Γερμανίας. Περιμένω εναγωνίως να δω τι άλλο θα ξεσκεπαστεί - γιατί πιστεύω ότι αυτό είναι η κορυφή του παγόβουνου. Και περιμένω μετά το σύστριγκλο που λογικά θα ακολουθήσει. 

Και μέσα σε όλα αυτά βλέπω την παραίτηση του κου Καμμένου Δημήτριου, ο οποίος υποργοποιήθηκε σήμερις και παραιτήθηκε σφόδρα ένεκα αντισημιτικής, ομοφοβικής και ρατσιστικής συμπεριφοράς. 

Και καλά, αυτόν τον καταλάβαμε πριν ορκιστεί υπουργός κι έγινε το σώσε - scripta manent βλέπεις - αυτοί που συμβουλεύουν τον Αλέξη και τοποθετεί τον κάθε γραφικό και γίνεται ρεζίλι στο Πανελλήνιο, δεν ξέρουν αν σερφάρουν στα ιντερνέτια και να αποφεύγουν τέτοιες αστειότητες; Όχι ε; Καλά. Κρασά. Όβερ.

ΥΓ Βρε Αλέξη μου, βρε παιδί μου γλυκό και όμορφο (παρόλο που οφείλεις να περιορίσεις τις μπουγάτσες γιατί τσίμπησες καμιά δεκαριά κιλάκια) την Κα Τζάκρη, αυτό το ανέμελο τσόκαρο, τι την ήθελες για υπουργό; Μα καμία αίσθηση λογικής κι ευαισθησίας; Ούτε καν του χιούμορ;

S/M (όχι δεν είναι αυτό που νομίζεις)

Που λες, πριν μάθω ότι τα τριγλυκερίδια, οι χοληστερίνες, (καλή, κακή και άσχημη, αμφότερες) και τα ουρικά οξέα έφτασαν σε ύψη δυσθεώρητα, είδα το μπακόνι που έχει ελαφρά δημιουργηθεί στο θεσπέσιο κορμί μου, και μετά από παραίνεση του υπέροχου συντρόφου μου (ευγενής παραίνεση η αλήθεια είναι, μου είπε «μήπως να χάσεις μερικά κιλάκια;» και δεν μου είπε «τι σκατά τρως κι έχεις γίνει έτσι - θα σε στείλω στη μάνα σου», είπα κι εγώ να το ράψω επιτέλους αφενός και αφετέρου να πάω μετά από 1,5 χρόνο τεμπελιάς , στο γυμναστήριο. Και γράφτηκα και πάω τα πρωινά και περνάω ζάχαρη.

Και απέναντι από το γυμναστήριο έχει έναν φούρνο από αυτούς που πουλάς το οικοπεδάκι στο Σχοίνο για να πάρεις τυρόπιτα κι έναν Σκλαβενίτη μικρό, fresh market λέγεται θαρρώ, ο οποίος πολύ με βολεύει γιατί πηγαίνω ζαλωμένος σαν το γαϊδούρι και άρτι γυμνασμένος να πάρω συνήθως γάλα, δημητριακά, ζαρζαβατικά και φρούτα εποχής για να μασουλάω υγιεινά και ανυπερθέτως στο χώρο εργασίας μου.

Έτσι λοιπόν, αισθανόμενος το λιγότερο ωσάν το Χουλκ, πήγα και σήμερα το πρωί μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσω ότι ο τόπος δεν έχει ελπίδα ό,τι και να κάνεις, ό,τι και να πεις.

Πάω λοιπόν να μπω και είναι πριν από μένα μια γιαγιά Κολωνακίου, ξέρεις, το μαλλί λάχανο, το φουστάνι - ρόμπα φούξια και το κινητό κρεμασμένο στο αυτί με ένα εξαιρετικά ευέλικτο τρόπο για την ηλικία της, η οποία προσπαθεί να πάρει το καλάθι από τη σειρά με τα καλάθια, αλλά με το ένα χέρι γιατί το άλλο προσπαθεί να κρατήσει το κινητό, και μιας και πέφτει κοτσομπολιό άγριο με τη συνομιλήτρια την Τασία (το άκουσα και βρίζανε τη νύφη της), ρίχνει κάτω τη στοίβα με τα καλάθια, τα κλωτσάει να κάνει χώρο και περνάει να ψωνίσει χωρίς να διακόψει ούτε για κλάσματα του δευτερολέπτου τη συνομιλία. 

Μαζεύω εγώ τα καλάθια γιατί και ντούκης είμαι μετά το γυμναστήρια και άνθρωπος με Παιδεία, και την ακολουθώ για να πάω να πάρω γάλα. 

Εκείνη όμως αερίζει το καλάθι και μπλοκάρει το διάδρομο και δεν με αφήνει να περάσω, κι εγώ στην αρχή ξεροβήχω αλλά δεν με ακούει οπότε με ένα στριφογυριστό μπλονζόν, ένα διπλό τόλουπ κι ένα α τουτ αλέρ καταφέρνω να την προσπεράσω να πάρω το λάιτ το γάλα να φάω αυτά τα έρμα τα δημητριακά που δεν τρώγονται σκέτα κι έχουσι και κότζι μπέρι. Κι άμα δεν το μουσκέψεις το κότζι μπέρι δεν κατεβαίνει με τίποτα!

Μετά πάω στη μαναβική να πάρω ροδάκινα για δροσιά και βιταμίνη και βλέπω έτερη γραία, σε χειρότερη κατάσταση αυτή, που θέλει να πάρει ντομάτες και τραβάει τη σακούλα και ρίχνει όλες τις σακούλες κάτω και λέει «πω πω» και τις αφήνει κάτω και φεύγει και πάει αλλού και κάνει την αδιάφορη - ότι τις έριξε άλλος και καλά, και η σημερινή νεολαία και όλα τα συναφή.

Και μετά ανακαλύπτω ότι μέχρι να βάλω 3 αγγουράκια απ τα μικρά, η πρώτη γριά έχει πάει στη ζυγίστρια και τη βάζει να της κόψει ένα καρπούζι, κι εγώ έχω αργήσει και πηγαίνω από πίσω να ζυγίσω τα ροδάκινα και τα αγγουράκια, αλλά εκείνες έχουν πιάσει κουτσομπολιό για τη γριά που έριξε τις σακούλες και η μία λύνει, η άλλη δένει και μετά τη χαιρετούν αμφότερες κι εγώ σιγοβρίζω και ανυπομονώ και σκάει το κλου της ημέρας.

Κυρία γύρω στην ηλικία μου εμφανίζεται από το πουθενά με καρπούζι παραμάσχαλα και βλέμμα χαμένο στα βάθη της Ανατολής. Μετά είδε ότι εγώ είχα πάρει ροδάκινα και άλλαξε το καρπούζι με πεπόνι κι ένα τσαμπί σταφύλια το οποίο και περιέφερε χωρίς σακούλα, με αποτέλεσμα να πέφτουν οι ρώγες κάτω, να μαζεύει αυτή τη μία, να πέφτει έτερη, ξεχαρβάλωσε το τσαμπί, σύχρηστο το πλακάκι, μέχρι που της λέει η υπάλληλος που ζύγιζε «βάλτε τα καλέ σε μια σακούλα, χάλια το κάματε το μαγαζί» και τά βαλε, και μετά ήθελε κομμένο καρπούζι - και μετά ήθελε να μου φάει τη σειρά αλλά φυσικά δεν τα κατάφερε. 

Μην ψηφίσεις, δεν έχει νόημα, ψηφίζει αυτή για σένα...

Όμορφη Χώρα

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο boemradio.com

Καιρό είχαμε να τα πούμε, κάτι το καλοκαίρι που κλέβει τα μυαλά, κάτι η θάλασσα, οι παραλίες, οι διακοπές, τα μπάνια...

τα μπάνια

στις πανέμορφες παραλίες μας

στα υπέροχα νερά του Αιγαίου

εκεί που το γαλάζιο συναντά τον ουράνιο θόλο

εκεί που το μπλε μαγεύει και γαληνεύει τις ψυχές μας

εκεί που ο φλοίσβος ακούγεται σα μαγεμένη μουσική

εκεί που ο ήλιος χαϊδεύει το κορμί μας

εκεί

που ξεβράζονται νεκρά μικρά παιδιά.

Παιδιά που ζούσαν μέχρι πριν λίγο επίσης μια καλή ζωή. Και όχι μόνο παιδιά. Γυναίκες, άντρες, νέοι, ηλικιωμένοι.

Ξέρεις, αυτά που οι Σύριοι περνούν αυτές τις μέρες τα πέρασαν και πρόγονοί σου – τότε, στη Μικρασιατική καταστροφή, τα πέρασαν. Τους έδιωξαν από κει, αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν για να πέσουν στις αγκάλες μιας πατρίδας που δεν τους ήθελε.

Πόλεμος, εξαθλίωση, φτώχεια, φτώχεια χειρότερη από αυτή που περνάμε οι περισσότεροι από μας, πρόσφυγες, αναγκάζονται να φύγουν όπως έφυγαν οι παππούδες μας για Αμερικές και Γερμανίες.

Όπως εμείς τότε (και τώρα – πόσοι έφυγαν τα τελευταία χρόνια), άνθρωποι κάθε γένους και είδους φεύγουν κατατρεγμένοι. Λίγοι τα καταφέρνουν, πολλοί πεθαίνουν και οι περισσότεροι εγκλωβίζονται. Εγκλωβιζονται σε άθλιες συνθήκες σε χώρες που ούτε οι πολιτικοί αλλά ούτε οι ίδιοι οι πολίτες δεν θέλουν να βοηθήσουν.

Γιατί;

Φοβάμαι πως έχουμε γίνει εδώ και γενιές κυνικοί. Φοβάμαι πως οι 70 ψυχές που σάπισαν σε ένα φορτηγό στα σύνορα της Αυστρίας δεν μας έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση από τα θεόρατα οπίσθια της Κιμ της Καρντάσιαν στα βραβεία. Πολύ φοβάμαι πως έτσι είναι. Κλεισμένοι στο μικρόκοσμό μας δεν βλέπουμε. Δεν ακούμε. Δεν νιώθουμε.

Κι όμως, μπορούμε να βοηθήσουμε. Υπάρχουν τρόποι. Μπορούμε να πιέσουμε πολιτικούς και εταιρείες για κοινωνικό έργο, μπορούμε από το υστέρημά μας να προσφέρουμε. Ένα πιάτο φαϊ, λίγη συμπόνια. Δεν είναι κακό.

Ας κανουμε ό,τι μπορούμε. Για να λέμε και να νιώθουμε πως ζούμε σε μια όμορφη χώρα. Σε μια χώρα με όμορφους ανθρώπους. Για να έχουμε γαλήνια ψυχή από το χαμόγελο που τυχόν μας προσφέρει μια πονεμένη ψυχή.

Τσόκαρα και τσοκαρίες

Διανύουμε χαλεπούς καιρούς, δύσκολους, έντονα διλημματικούς, δεν γνωρίζει η αριστερά τι ποιεί η δεξιά και τανάπαλιν - και όμως κάποια πράγματα παραμένουν σταθερά - τα τσόκαρα φερ ειπείν.

Επέτρεψέ μου να σου εκθέσω κάποια παραδείγματα.

Είμαι σε μια ομάδα φίλων απ τα παλιά. Εκεί λοιπόν, οι φίλοι - οι παλιοί συμμαθητές που κάποιους τους γνωρίζω καλά, κάποιους όχι, κάποιους τους αγαπώ και για κάποιους αδιαφορώ - όπως κι εκείνοι για μένα, ποστάρουν τραγούδια, βιντεάκια, απόψεις και πολλές φορές γίνεται δημιουργικός διάλογος, κάποιες όχι, δεν έχει σημασία. Σήμερα λοιπόν, μια κοπέλα πόσταρε κάτι για τους Εύζωνες και πως μια συγκεκριμένη κίνησή τους θυμίζει το όχι, και ομολόγησε ότι δεν το γνώριζε (ούτε κι εγώ αλλά οκ, δεν μπορείς να τα ξέρεις όλα) και μια άλλη τη συνεχάρη και παραδέχθηκε επίσης ότι δεν το γνωρίζει, και μπαίνει μιά τρίτη την οποία δεν γνωρίζω προσωπικώς, ή κι αν ακόμα τη γνωρίζω δεν τη θυμάμαι, και τις καταχεριάζει ειρωνικά λέγοντας πως είναι δυνατόν να μη γνωρίζουν την κίνηση αυτή του Εύζωνα κι αν αυτές είναι ικανές να ψηφίζουν.

Μου γύρισε το μάτι. Το Τσόκαρο μπήκε στη σελίδα να γελοιοποιήσει τις κοπέλες οι οποίες της απάντησαν ευγενικά και μετά ανέλαβα εγώ όπου την κάλεσα να ζητήσει συγνώμη για το προσβλητικό και ανορθόγραφο (το τόνισα αυτό) σχόλιό της.

Χτες είχα πάει σε μια γιορτή και είχε ωραίο κόσμο, συζητούσαμε για τα πάντα ήρεμα και ψύχραιμα και με αρκετές πινελιές χιούμορ, μέχρι που μπήκε το Τσόκαρο και αναστάτωσε τα πάντα σε ξένο σπίτι. Μιλούσε δυνατά, δεν άφηνε άλλον να αρθρώσει λόγο, προκαλούσε ποικιλοτρόπως, προσέβαλλε χάρην αστείου μέχρι που σηκώθηκα κι έφυγα πολύ νωρίς προφασιζόμενος πονοκέφαλο μιας και δεν ήταν σπίτι μου να την πετάξω έξω.

Και προχτές, μπαίνω στο σπίτι μου αυτο, το ηλεκτρονικό, και βλέπω σχόλιο από τον γνωστό blogger που κάνει τηλεοπτικό ρεπορτάζ, αυτόν τον γνωστό blogger που ήτο ο ανήσυχος bloggakis, ο Stefanos Max και τώρα που σοβάρεψε ο Stefanos Lympertas, να έχει κάνει 3 σχόλια εκ των οποίων τα 2 τα είχε σβήσει ο ίδιος, γράφοντας - με σωστή ορθογραφία ευτυχώς - βαρετό. Αυτό λοιπόν το έγραψε ο άνθρωπος ο οποίος ενημερώνει το αναγνωστικό του κοινό για τα Κλεμμένα Όνειρα και λοιπά σκουπίδια. Ο άνθρωπος που δεν τον διαβάζει ούτε ο εαυτός του, ο άνθρωπος που ενοχλητικά και αγενώς εδώ και χρόνια μπαίνει στα σπίτια μας και γράφει στα σχόλια ό,τι του κατέβει για να διαφημίσει το τηλεσαβούρικο blog του, μπήκε στο δικό μου για να γράψει βαρετό.
Και μπορεί όντως, για το γούστο και την παιδεία του να είναι βαρετό. Δεν αντιλέγω και χαίρομαι που το μαθαίνω, χαίρομαι γιατί ευτυχώς, αυτό το Τσόκαρο με θεωρεί βαρετό. Δεν θα ανεχόμουν τίποτα λιγότερο.

Την καλησπέρα μου σε όλους και θυμηθείτε. Ο καθένας μας έχει τη  άποψή του, δεν χρειάζεται να σφαζόμαστε γι αυτό.

Μένουμε Ευρώπη!

Γύρισα απ τη θάλασσα εξαντλημένος κι ευτυχισμένος. Σκεπτόμενος το τι θα φάω, είδα εικόνες απ τη διαδήλωση του «Μένουμε Ευρώπη» και μιας και τελικά Μένουμε Ευρώπη, είπα να το γιορτάσω κι έβγαλα κάτι καλαμάκια που είχα στην κατάψυξη από τον καιρό που ήμουν σχεδόν αμούστακο παιδί, ώστε να συνδυάσω το νόστιμο, το οικονομικό, το φιτ και λάιτ.

Εξάλλου το λάιτ το χρειάζομαι μιας και ακόμα και ο επαίτης στο φανάρι μου είπε ότι πρέπει να αδυνατίσω προχτές. Συγκεκριμένα μου είπε «Καλό παιντί εσύ, έκεις 30 λεπτά; Φαίνεται καλό παιντί. Την κοιλούμπα να έχανες...»

Οπότε μετά από αυτό και από την βεβαιότητα ότι τελικώς «Μένουμε Ευρώπη» με κάθε κόστος, αφού τόσοι λατρεμένοι συμπολίτες μου το ζητούν, αν πάθω τροφική δηλητηρίαση, καλό θα είναι. Θα φύγει τοξικότητα και λίπη. Διπλό το καλό, σαν παγωτό βανίλια - κακάο.

‪#‎MenoumeEvrοpi‬