4 μέρες μόνο!!!

Α ρε φιλενάδα, σ' άφησα τόσες μέρες μόνη κι έρμη, με έχασες τον τεμπέλη, αλλά ρε συ πίστεψέ με, δεν φταίω εγώ, φταίει η ζωή μου που ναι βαρετή. Ναι σου λέω, βαρετή μέχρις απελπισίας, βαρετή με την καλή έννοια. Ούτε ένα ατύχημα, ούτε μια αναζήτηση, ούτε μια γκρίνια δεν έχω να σου πω. Κάτι πήρε το μάτι μου για άλλο τραγούδι της Αννούλας με τίτλο Βενζίνη αλλά θέλοντας να διατηρήσω τα εγκεφαλικά μου κύτταρα άψητα απέφυγα να το ακούσω. προτιμώ ν' ακούω την περουκοφόρο γραία να τραβά τους καναπέδες.

Πέρασα ένα πολύ όμορφο σαββατοκύριακο με φίλους καλούς, πήγαμε, κάναμε τα μπάνια μας, ήπιαμε τα μοχίτα μας, ευχηθήκαμε χρόνια πολλά στους γενεθλιάζοντες, κολυμπήσαμε και κάναμε κέφια και γλέντια στα νερά, φάγαμε τα κλαμπ μας, μας έπιασε κι ένα κόψιμο, έτσι να βρίσκεται, είδαμε τις Βαρβάρες μας (Μπαρμπάριασα το ΣΚ, μαραθώνιος Βαρβάρας σου λέω, είχα καμιά δεκαετία να το κάνω αυτό), χαμογελάσαμε, γελάσαμε, φιλοσοφήσαμε, ποδηλατήσαμε and now what?

Now καλό μου παιδί περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει με τα μισθά για να δούμε αν θα πάμε πουθενά εκτός Θεσσαλονίκης.

Αν ναι, αααααααχ κάνω στο μυαλό μου πλάνα, πλάνα ονειρεμένα για ταξίδια μακρινά σε τόπους εξωτικούς (για Πήλιο το κόβω - μη φανταστείς κι εσύ ότι θα πάω Μαδαγασκάρη) αν και για να μαι ειλικρινής ένα μεγάλο ταξίδι το θελα. Κι όταν λέω μεγάλο εννοώ να μπω στο αερόπλανο και να βγω εκτός συνόρων... Δεν ξέρω, φέτος είναι το πρώτο καλοκαίρι που δεν με πολυενδιαφέρουν τα μπάνια, θα θελα να δω πράγματα που δεν έχω ξαναδεί - και στην ΠΓΔΜ θα πήγαινα - που λέει ο λόγος πάντα. (Αλήθεια την κάτοικο της ΠΓΔΜ πως διάολο θα την πούμε; Πρώην Γιουκοσλάβα Δημοκράτισσα της Μακεδονίας ή Πρώην Γιουκοσλαβική Δημοκρατική Μακεδόνισσα; Μου δημιουργήθηκε η απορία πρόσφατα και ακόμα δεν έχω καταλήξει - αναζητώ βοήθεια)!

Αν όχι ετοιμάσου να με δανείσεις για βενζίνη - τσιγάρα - διόδια!

Κι έτσι έμεινα 4 εργάσιμες (με τη σημερινή) και μετά όπως και να χει απ' την πρωτεύουσα θα λείψω για 3 ολάκερες βδομάδες και κάτι. Δε βλέπω την ώρα. Πραγματικά αισθάνομαι τόσο κουρασμένος που θέλω τόσο πολύ να ξεφύγω απ τα συνηθισμένα - δεν φαντάζεσαι πόσο. Θέλω να πάω πάνω και να μαι αγκαλιά με το μωρό - δεδομένου ότι θα παίζει κλιματιστικό - συνέχεια.

Δεν είναι η ώρα να κάνω απολογισμό αλλά μέχρι στιγμής το 2012 με έχει κουράσει. Πρέπει να είναι απ τις χειρότερες χρονιές της ζωής μου. Αν εξαιρέσεις την υγεία και την αγάπη, όλα τα άλλα πάνε κατά διαόλου. Και μη με βλέπεις που χαμογελάω συνέχεια - εγώ ξέρω τι έχω τραβήξει, με αποκορύφωμα τη μεγάλη απώλειά μου. Ας είναι όμως, προχωράμε δυνατά και βλέπουμε. Δεν έχουμε κι άλλη επιλογή ρε φιλενάδα, αν το βάλουμε κάτω δεν μας σηκώνει κανείς. Ξέρεις η σοφή και πανέμορφη μαμά έχει ένα ρητό - αν δεν έχεις νύχια να ξυστείς μην περιμένεις απ' τους άλλους - κι έχει απόλυτο δίκιο. Στο κάτω κάτω αν εκείνη έχει τη δύναμη, με όλα όσα πέρασε και περνάει, να χαμογελά και να αισιοδοξεί εγώ δεν έχω κανένα δικαίωμα για ο,τιδήποτε λιγότερο. Κανένα.

Έχει επωμιστεί εκτός από το θάνατο του άντρα της (του έρωτά της, του συντρόφου της, του ανθρώπου της γιατί αυτοί οι δύο ήταν ερωτευμένοι μέχρι την τελευταία στιγμή), και μας. Τα παιδιά της. Μας στηρίζει όπως και όσο μπορεί που είναι πάρα πολύ. Όλους μας, ποικιλλοτρόπως. Αυτή η γυναίκα έχει τόση ενέργεια και δύναμη που τη ζηλεύω. Αν είχα ένα μικρό ποσοστό της δύναμής της θα ήμουν πλανητάρχης. Δεν υπερβάλλω, κι εσύ που την ξέρεις το ξέρεις πως δεν υπερβάλλω. Είναι απλά απίστευτη. Προχτές που μου κανε κεφτεδάκια γιατί της παραπονέθηκα πως έτρωγα μπριάμ για 4 μέρες συνεχόμενες και είχα αρχίσει να μοιάζω με κολοκυθοκορφάδα, είχα την ευκαιρία μέσα από την κουβέντα μας να τη θαυμάσω για άλλη μια φορά, να θαυμάσω το κουράγιο και τη δύναμή της, την αστείρευτη ενεργητικότητά της, το χαμόγελο και την αισιοδοξία της. Α ρε μάνα, είσαι απίστευτη τελικά.

Άλλα ντ' άλλα το post σήμερα φιλενάδα, ό,τι μου κατέβει σου γράφω! Αλλά σου λέω γαμώτο, ούτε με μια γριά δεν πιάστηκα στα χέρια σήμερα. Ουφ, πλήξη....

Απόλυτη Αμηχανία

Γεια σου ρε φιλενάδα, που μου πες χτες να μην κάνω αναρτήσεις το πρωί γιατί δεν προλαβαίνεις και για να δεις τι άνθρωπος είμαι δεν το κάνω, όχι για να δεις δηλαδή. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν έκανα το πρωί γιατί απ τη βαρεμάρα μου και δεν είχα σκεφτεί τίποτα και δεν είχα μπει στη διαδικασία να σκεφτώ... Μόνο την τυρόπιτά μου ξανάφαγα για να επιβεβαιώσω την επιτυχία (και την επιβεβαίωσα η αλήθεια είναι - παρόλο που σήμερα έξω απ το φούρνο είχε κατασκηνώσει κύριος σε αθλία κατάσταση και όποιος πήγαινε να μπει μέσα του έλεγε ότι είχε βρει τρίχα μέσα σε αρτοσκεύασμα και σου το έδειχνε κιόλας να το σιγουρέψεις, και είχε καλέσει την αστυνομία και είπα μέσα μου "όχι, δεν θα δώσεις σημασία" και δεν έδωσα, διότι αν έδιδα άντε βρες φούρνο της προκοπής πάλι...)

Τι έλεγα; Α, ναι. Δύσκολη που λες η μέρα σήμερα φιλενάδα, δύσκολη γιατί κάνει μια νύστα, μια πλήξη, μια βαρεμάρα κι ευτυχώς η εργάσιμος τελειώνει και θα συνεχιστεί ελπίζω επί του καναπέως οριζοντίως κάτω απ το κλιματιστικό που άρχισα να το θεωρώ την αγορά του αιώνα. Ευτυχώς που το πήρα πρόπερσι που χα κανά φράγκο και σώθηκα.

Και μέσα σε μια συζήτηση συναδελφική που είχα πριν λίγο, προέκυψε το εξής θέμα βαθιάς φιλοσοφίας και κοσμοθεωρίας.

Έχεις παρατηρήσει φιλενάδα πως αρκετές φορές όταν παρακολουθείς κάτι είτε στην τηλεόραση είτε κάπου αλλού, χωρίς να έχεις καμία μα καμία ευθύνη, αισθάνεσαι μια βαθιά αμηχανία επειδή το θέαμα είναι τόσο θλιβερό και κακό; Και σου επαναλαμβάνω η ευθύνη σου για το θέαμα είναι ανύπαρκτη. Δεν το δημιούργησες εσύ. Αυτό μπορεί να είναι μια ταινία, ένα θεατρικό έργο, ένα σίριαλ, μια επιθεώρηση με το Σεφερλή, ή ένα βίντεο κλιπ οποιουδήποτε καλλιτέχνη... Ιδιαίτερα δε αν δεν είσαι μόνος η αμηχανία σου εντείνεται στο έπακρο κι αισθάνεσαι υπεύθυνος για το βιασμό της αισθητικής του δύστυχου που είστε μαζί και το παρακολουθείτε. Έτσι δεν είναι φιλενάδα;

Για να είμαι ειλικρινής, επειδή πλέον εδώ και κάποια χρόνια δεν παρακολουθώ τηλεόραση, κατεβάζω ό,τι θέλω να δω και το βλέπω με αποκλειστικά δική μου ευθύνη, και συνήθως δεν ντρέπομαι γι αυτό, την έχω γλιτώσει. Έλα όμως που επειδή όσο και να ναι σερφάρεις στο διαδίκτυο και όλο και κάτι θα πάρει το μάτι σου, ο κίνδυνος ελοχεύει, ο τρόμος ενεδρεύει...

Έτσι λοιπόν την πάτησα και σχετικά πρόσφατα έπεσε στην αντίληψή μου το νέο βίντεο κλιπ του νέου υπερπαραγωγικού άσματος της Αννούλας - όχι του χιονιά, της Από(β)λυτης - με τίτλο Τυραννιέμαι...
Αρχικά σκέφτηκα να προστατεύσω τον τηγανισμένο μου εγκέφαλο και να μην πατήσω το κλικ. Μετά όμως, σκέφτηκα ότι ο καλός κουτσομπόλης πρώτα βλέπει και μετά κρίνει οπότε έκατσα και το είδα (και το άκουσα)...

...ολόκληρο...
...απ' την αρχή μέχρι το τέλος!

Λοιπόν, η αηδία και η αμηχανία που ένιωσα δε νομίζω ότι έχει προηγούμενο, θλίψη καμία, γιατί είναι ευρέως γνωστό ότι δεν την έχω σε καμία απολύτως εκτίμηση την Απόλυτη.

Αυτό που είδα είναι ένα τερατούργημα βγαλμένο από την πιο κακόγουστα κιτς σκηνοθετική κόλαση που θα μπορούσε να σκεφτεί ανθρώπου νους. Μια γηρασμένη καλλιτέχνις η οποία τράβα τράβα τα μούτρα έχει φτάσει ο στόμας απ το ένα αυτί μέχρι το άλλο, να το παίζει (ακόμα) λεβαντομπεμπέκα.
Ο συλληφθέντας την ιδέα του πονήματος, θέλοντας να προσδώσει μια χιουμοριστική χροιά στο έργο, παρουσιάζει τη μπεμπέκα ως μια πικραμένη πολύχρωμη, κατσιασμένη κομμώτρια (εγώ αν ήμουν κομμώτρια θα έκανα μήνυση κατ ευθείαν και χωρίς δεύτερη σκέψη - Μαρούσκα άσε το evian και φέρε τον Κούγια), την οποία επειδή την έχει παρατήσει ο γκόμενος ο οποίος όλως τυχαίως είναι ένα θεότεκνο (ναι, του πάει το κοντό μαλλί του Τότσικα) με τα μισά της χρόνια κι εκείνη ξεκατινιάζεται χωρίς καμία απολύτως αισθητική και χωρίς κανέναν απολύτως λόγο εντός κι εκτός του κομμωτηρίου με ταυτόχρονη διαφήμιση σε λειτουργικό κινητών τηλεφώνων.
Εκτός του ότι ξεκατινιάζεται λοιπόν και κάνει διάφορα άνευ λόγου και αιτίας, αλλάζει και περούκες για να προσδώσει ένα μυστήριο για τα πολλά πρόσωπα της γυναικείας φύσης, οι οποίες περούκες είναι ποιοτικά τόσο φτηνές που σου δίνουν την εντύπωση ότι μόνο που τις κοιτάζεις θα αυτοαναφλεγούν. Είναι πιο φτηνιάρικες αμφότερες και από της γριάς που μένει από πάνω, που όσο και να πεις χαμηλοσυνταξιούχα είναι, δεν είναι και η Μαριάννα!

Φθηνή εξαιρετικά είναι γενικά η σύλληψη, το λεγόμενο κόνσεπτ, η σκηνοθεσία, η παραγωγή, το acting και γενικώς ό,τι συμμετέχει σ αυτό το βίντεο περιβάλλεται από μια φθήνια φρικτή, φθήνια αισθητικής και φθήνια του παραλόγου - χίλιες φορές να την είχες σε παραλία πάνω κάτω με ένα παρεό να τραγουδά και να τυραννιέται, παρά αυτό το πράγμα. Είναι ένα αποτελεσμα αισθητικά τόσο χυδαίο που δεν μπορεί καν να καταταγεί στην αγαπημένη κατηγορία trash. Όχι, η Πατσιούρα και η Βέντη δεν ήταν ποτέ τόσο φτηνές όσο η Αννούλα σ' αυτό το βίντεο.

Το τραγούδι δε, αριστούργημα. Τόσο αδιάφορο, αισθάνεσαι πως αντί για νέκταρ πίνεις χλιαρό νερό, δεν είναι κακόηχο, δεν είναι ενοχλητικό, είναι α δ ι ά φ ο ρ ο  και δεν υπάρχει φιλενάδα τίποτα χειρότερο από το αδιάφορο. Καλύτερα να σε μισούν παρά να περνάς απαρατήρητος και αδιάφορος.

Δεν στενοχωριέμαι για την όποια κατάντια της κυρίας, αυτή είναι συνεχιζόμενη εδώ και πολλά χρόνια, στενοχωριέμαι γιατί όταν θα βγει σε εφημερίδα το άσμα θα γίνει αίφνης πλατινένιο, γιατί όλες οι μικρές φαν θα κωλοχτυπιούνται τυραννισμένες στα πουστράδικα, γιατί η κυρία θα κάμει σουξέ μαζί με τον άθλιο δημιουργό του άσματος, γιατί κανείς επώνυμος δεν θα της πει να πάει να κλειστεί σε γηροκομείο ή εναλλακτικά σε μοναστήρι να τελειώνει αυτή η γελοιοποίηση.

Γιατί Αννούλα μου, νομίζω πως για σένα πιο κάτω δεν έχει. Έγλειψες τα πατώματα. Και ξέρεις κάτι; Είναι κρίμα γιατί πριν 40 χρόνια είχες ξεκινήσει τόσο ελπιδοφόρα...

ΥΓ Σου παραθέτω το βίντεο το οποίο θα παρακολουθήσεις με αποκλειστικά Δική Σου Ευθύνη!

Happy days are here again

Ρε φιλενάδα, τι ανατροπές πραγματικά, η μια μέρα δύσκολη, η επόμενη ελπιδοφόρα! Που απευθύνομαι; Μα αρχικά στην τυρόπιτα (που αποφάσισα σήμερα να τη γράψω με ένα τ μιας και είναι το πρέπον). Μετά από ψάξιμο μιας εβδομάδας και τη σύγχιση που είχα πάρει με τις διάφορες κατσιασμένες που δοκίμαζα καθημερινά, οφείλω να σε ενημερώσω ότι επιτέλους βρήκα φούρνο που κάνει εξαιρετική τυρόπιτα και σε τιμή λογική. 1.40. Ναι, συνέβη επιτέλους.

Πέρασα από κει και κοίταξα μέσα δύσπιστα. Πρώτον, είχε πολύ κόσμο, καλό σημάδι.
Δεύτερον είχε ενδιαφέρον σα χώρος, φροντισμένος αλλά όχι τρέντι, θύμιζε λίγο παλιό καλό φούρνο. Καλό σημάδι επίσης.
Τρίτον, οι μυρωδιές. Ναι, ήταν αυτές που πρέπει, αυτές που σε κάνουν πεινάς δεν πεινάς να έχεις ακατάσχετη σιελόρροια...

Μπαίνω που λες μέσα, περιμένω υπομονετικά τη σειρά μου, κοζάρω στον πάγκο με τις σφολιάτες τι παίζει, φτάνει η σειρά μου και με μια απόμακρη ευγένεια (μην πάρει και θάρηττα η πωλήτρια και αν δεν τρώγεται η τυρόπιτα τη στενοχωρήσω έχοντας δημιουργήσει φιλικές σχέσεις μαζί της) παραγγέλνω την πιτούλα με τη σφολιάτα και ψωμάκι με σουσαμάκι (είναι αντιοξειδωτικό λέει, όχι το ψωμί, το σουσάμι).

Πληρώνω, παίρνω τη σακούλα μου και βγαίνω έξω. Σκέφτομαι να δοκιμάσω εκεί να δω τι λέει αλλά είδα την ώρα και δεν ήθελα να αργήσω. Έτσι λοιπόν το test drive συνέβη στο γραφείο.

Δαγκώνω την πρώτη - μπα, δεν μπορεί να είναι τόσο ωραία - όνειρο σου λέω φιλενάδα, όνειρο! Πρέπει να είναι από τις καλύτερες που έχω φάει ever. Μια γεύση, μια θερμοκρασία, το φύλλο τραγανό και να μην πέφτει το μισό κάτω, το τυρί αλμυρό και πικάντικο, το μέγεθος τόσο όσο, τι να σου πω, της βάζω 10!!!!!!!

Έτσι, ευτυχισμένος και χορτασμένος (θα θελα κι ένα γλυκάκι τώρα αλλά μην το παραχέσουμε πρωί πρωί) θα συνεχίσω τη μέρα μου η οποία από αδιάφορη και βαρετή έγινε αίφνης γευστική και πολλά υποσχόμενη. Μέχρι και τη δόση της εφορίας που μου ήρθε σήμερα κόντεψα να ξεχάσω απ τη χαρά και την ολοκλήρωση (ελπίζω να παρατήρησες το κόντεψα, γιατί όταν είδα το χαρτί με την πρώτη δόση το έπαθα το mini stroke), μέχρι και τη σχετική έλλειψη τεκνών στο τρένο (είχε ένα καλό αλλά ήταν λίγο μακριά και δεν το βλεπα πολύ καλά), μέχρι και το τελευταίο επεισόδιο του Dexter που είδα χτες το βράδυ και δεν θα χει άλλο μέχρι το φθινόπωρο και με άφησε αρχικά μαλάκα και μετά εκνευρίστηκα γιατί έτσι όπως τέλειωσε πρέπει να μάθω άμεσα τι θα γίνει γιατί θα σκάσω. Αν το παρακολουθείς θα ξέρεις γιατί.

Το καλό είναι επίσης ότι όταν τηλεφώνησα στο μωρό ήμουν μεσ στις γλύκες και όταν γελώντας με ρώτησε τι μου συνέβη και άλλαξα από το προηγούμενο τηλεφώνημα που λέγαμε για την εφορία και ήμουν μεσ στα νεύρα, τον ενημέρωσα για την τυροπιτοεπιτυχία και με κατανόησε πλήρως. Αχ, αυτό είναι να έχεις δίπλα σου έναν άμθρωπο να σε καταλαβαόνει, να σε νιώθει βρε αδερφέ!!!

Έτσι λοιπόν, ηλιόλουστα και χορτασμένα σου εύχομαι μια υπέροχη μέρα και να σου υπενθυμίσω ότι όσο ζούμε ελπίζουμε!!! Κάποια στιγμή θα τη βρούμε την τυρόπιτα την καλή!

Μικρή πικρή μου τυρόπιττα

Μα ρε φιλενάδα, είναι τελικά τόσο δύσκολο να βρεις ένα φούρνο με αξιοπρέπεια; Κι επίτρεψέ μου να σου εκθέσω την απορία και το παράπονό μου.

Ο φούρνος της γειτονιάς, ο οποίος δεν είναι και ό,τι καλύτερο σε ποιότητα ψωμιού αλλά κάνει ωραίες τυρόπιττες, και ξέρεις τι αδυναμία έχω στις τυρόπιττες - είναι στα πλαίσια εκείνης της υγιεινής διαστροφής που λέγαμε παλαιότερα μαζί με εκείνη τη σοκολάτα με το κέικ, το προφιτερόλ και ό,τι λιπαρό μπορείς να φανταστείς - έκλεισε λόγω ανακαίνισης. Κι εγώ ο δύστυχος πρέπει να βρω αλλού να πάρω το breakfast μου (ξέρω ότι ίσως θυμάσαι ότι έτρωγα μούσλι αλλά δεν είμαι σε mood για μούσλι και δίαιτες ρε φιλενάδα, το πήρα απόφαση και φέτος το καλοκαίρι χωρίς κοιλιακούς, έτσι κι αλλιώς διακοπές δε βλέπω να κάμω σε εξωτικές νήσους αν δεν μας πληρώσουνε, που δεν θα μας πληρώσουνε) κι έχω μπει στη διαδικασία να βρω φούρνο που έχει ωραίο ψωμί και ωραίες τυρόπιττες.

Κι έχουμε έναν κοντά στη δουλειά, ξακουστό και ονομαστό, με χιλιάδες επιλογές σε εδέσματα, και πας μέσα και μπερδεύεσαι μέχρι να αποφασίσεις τι να πάρεις και όταν το πάρεις ασθάνεσαι ότι πήρες είτε οικόπεδο στο Λαιμό Βουλιαγμένης, ή κότερο ή λίαρ τζετ. Ναι, οι τιμές του συγκεκριμένου φούρνου δεν έχουν ξεφύγει απλά, ο φούρναρης είναι πολύ γκουρμές κι έτσι το πλερώνεις το κατιτίς σου. Εν τω μεταξύ δεν έχω (που έχω, λέμε τώρα) πρόβλημα να δώσω τα διπλά λεφτά για να πάρω μια φρατζόλα και μια τυρόπιττα, αλλά το θέμα είναι να μου προσφέρει γευστική ηδονή.

Δεν ισχύει όμως αυτό με το συγκεκριμένο κοσμηματοπωλείο σησαμίου και αλεύρου γιατί από τη μία η τυρόπιττα είναι μικρή και τριανταφυλέννια, κατάτι μεγαλύτερη από τυροπιττάκι και μη φανταστέις καμιά εκρηκτική γεύση στο στόμα. Συνηθισμένα πράγματα. Οπότε το να την πληρώνω για 2 και να μην τη φχαριστιέμαι, ευχαριστώ αλλά προτιμώ να φάω μούσλι. Άσε δε, που με την ποικιλία αρτοσκευασμάτων που έχει μπερδεύονται οι Αμαρούσιες γραίες και κάνουν λες και θα πάρουν γούνα και τρώμε κανά μισάωρο μέχρι να αποφασίσει η γραία τι φρατζόλα θα πάρει, άλλο ένα μέχρι η κόρη του ανέμου (η γλυκιά υπάλληλος) να το βάλει σε χαρτί και να της το δώκει και γύρω στα 3/4 να γίνει η συναλλαγή στο ταμείο, πάει τη φάγαμε τη μέρα. Και άμα θέλει και τουλουμπάκια η γριά; Γλέντι ολονύχτιο σου λέω. Rave party!

Οπότε βρήκα λίγο πιο πέρα έναν άλλον φούρνο, ποιο φυσιολογικό σε φυζίκ και σε τιμές. Και πήρα και τυρόπιττα και ψωμάκι. Και μια χαρά. Τιμαί λογικαί και ποιότης ανεκτή. Και παίρνω μία, παίρνω δύο, παίρνω τρεις και την τέταρτη ξερό το ψωμί, πανιασμένη η τυρόπιττα. Έτυχε σήμερις είπα μέσα μου και ξαναπήγα. Αμ, ξανά ξερό το ψωμί και πιο πανιασμένη η τυρόπιττα από ποτέ. Αφού να φανταστείς δεν την έφαγα, την πέταξα (που το να πετάξω εγώ τυρόπιττα είναι τόσο σπάνιο όσο να πετάξω στα 3.000 πόδια με σαγιονάρα λευκή με πλαστική μαργαρίτα πάνω απ το μεγάλο δάχτυλο). Και εκνευρίστηκα μαντάμ, γιατί αν νομίζεις ότι θα μου δίνεις προπέρσινο έδεσμα και θα συνεχίζω να ψωνίζω σε σένα πλανάσαι πλάνην οικτράν. Τζους καλιαρντοκουκού.

Και σήμερα, αφού πήγα εις την τράπεζαν να καταθέσω 1.30 που λήγει ένα δάνειο που πήρα προ διετίας και μπερδεύτηκα με το μηχάνημα κι έριχνα τα ψιλά και δεν τα έπαιρνε και εκνευρίστηκα (και μετά ανακάλυψα ότι είχα πάθει αυτό που όταν το παθαίνουν άλλοι και παρακολουθώ, σκέφτομαι πόσο ηλίθιοι είναι και κάνω από μέσα μου τς τς τς, δηλαδή δεν είχα πατήσει το κουμπί που έγραφε ΣΥΝΕΧΕΙΑ με τεράστια γράμματα και κάνοντας αυτοκριτική έκανα τς τς τς από μέσα μου για μένα) και πάω σε παρακείμενο φούρνο να πάρω τα συνήθη.

Μα ήταν ένα θρίλερ. Πριν από μένα παππούς γύρω στα 80 που δεν έβλεπε, δεν άκουγε και καμάκωνε την ταμία, η ταμίας σε ημιαθλία κατάσταση να μην πολυκαταλαβαίνει που βρίσκεται και γιατί, φτάνει η σειρά μου και να μη βλέπω πουθενά τις τυρόπιιτες, ανακαλύπτω ότι τις έχουν σε μια βιτρίνα έξω και δεν τις βλέπεις από μέσα (μη ρωτάς το γιατί, καμιά κουλή διακοσμήτρια θα χανε βάλει και είπε να το κάνει ιβέντ το θέμα της σφολιάτας) και τέλος πάντων με τα τούτα και τα κείνα συννενοηθήκαμε και την πήρα.

Χάλια. Παγωμένη, κατσιασμένη, φρικιαστική και 1.60 παρακαλώ. 1.60 αγάπη μου να είναι η ώρα σου κι εκείνη στο κρεβάτι. Βρε ούτε απ έξω θα ξαναπεράσω. Το μόνο που με αποσχολεί είναι ότι μέχρι το Σεπτέμβρη που θα ανοίξει ο φούρνος της γειτονιάς μου, ή θα ανοίγω φύλλο από βραδύς είτε θα τρώγω μούσλι. Θέλω δεν θέλω.

Καληνύχτα!

Και πάλι εδώ, άλλη μια μέρα τέλειωσε.

Και πάλι μόνος για κάμποσο.

Και πάλι μισός χωρίς εσένα, και πάλι εδώ μονάχος να γράφω πράγματα που δεν θα διαβάσεις.

Και πάλι η ρουτίνα θα μπει βαθιά μέσα μου.

Δεν γκρινιάζω, όχι, είπαμε είμαι τυχερός άνθρωπος, αλλά α ρε συ, ένα παράπονο κάθε φορά που φεύγεις το έχω. Περάσαμε όμορφα, 5 μέρες μαζί, και σε λίγες μέρες θα είμαστε μαζί για σχεδόν ένα μήνα.

Αλλά... πως θα περάσουν αυτές οι μέρες όταν έχουν περάσει μόνον λίγες ώρες και μου λείπεις. Μου λείπεις ρε συ, τώρα θα ετοιμαζόμασταν για ύπνο, θα πλέναμε το δόντια μας μαζί και θα μετέφερα τον ανεμιστήρα στην κρεββατοκάμαρα ενώ εσύ θά παιρνες το κουνουπέξ να το βάλεις στην πρίζα. Θα μέναμε γυμνοί πάνω στο άστρωτο κρεβάτι και θα ψιθυρίζαμε λόγια πειραχτικά. Θα με αγκάλιαζες για λίγο γιατί κάνει ζέστη και ιδρώνω και θα προσπαθούσα να σου ξεφύγω και θα γελούσες και θα με μάλωνες ότι δεν θέλω την αγκαλιά σου. Θα σου χάιδευα τα μαλλιά και θα περίμενα να κλείσεις τα μάτια για να σε δω έτσι αγγελικό λίγο πριν κοιμηθείς. Για να δω την ομορφιά σου σε όλο της το μεγαλείο λίγο πριν παραδοθώ κι εγώ στο Μορφέα.

Αλλά δεν θα γίνει αυτό, γιατί έφυγες. Το ξέραμε απ την αρχή - πριν 2,5 χρόνια ότι θα είναι έτσι, ότι δεν μπορεί ν' αλλάξει, αλλά αυτή η γνώση μας προστατεύει; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι μου λείπεις τώρα που νυστάζω και σε θέλω δίπλα μου, ξέρω ότι θα νιώσω μόνος στο μεγάλο μας κρεβάτι, ξέρω ότι τα όνειρά μου δεν θα είναι πολύχρωμα δίχως την ανάσα σου να συναντά τη δική μου.

Ξέρω όμως επίσης ότι αυτό θα ξαναγίνει σύντομα. Οπότε αγάπη μου υπομονή. Λίγες μέρες, όχι αύριο, αλλά λίγες μέρες.

Καλή μας νύχτα!

Καλή σας νύχτα

Amor mio

Όσο κι αν έχει ζέστη, αν και φύσηξε ο βαρδάρης (ποιητική αδεία) και καθάρισε η ατμόσφαιρα.

Όσο κι αν τα προβλήματα παραμένουν.

Όσο κι αν δεν ξέρω αν θα πάμε διακοπές.

Όσο κι αν νιώθω κουρασμένος.

Έχω εσένα. Ναι, έχω εσένα και αυτό πίστεψέ με είναι πιο σημαντικό απ' όλα. Ναι, ακόμα κι αν γκρινιάζω, πράγμα που τελικά αποδέχομαι ότι είναι στην ατελή μου φύση, η ύπαρξή σου στη ζωή μου είναι βάλσαμο. Είναι στολίδι μοναδικό, πετράδι λαμπερό, είναι η ανάσα μου, η ζωή μου όλη, η δροσιά στην ψυχή και στο κορμί μου.

Άκουσέ με αγάπη μου, χτες ήρθες κοντά μου μετά από 10 μέρες που είχα να σε δω και από εκείνη τη στιγμή δε σταμάτησα να χαμογελώ, παρόλο που είμαστε και οι 2 κουρασμένοι, προβληματισμένοι, παρόλο που η ζέστη δεν με αφήνει να σε αγκαλιάζω συνέχεια - ιδρώνω τόσο εύκολα το κήτος - η ευτυχία που είδα στο πρόσωπό σου δεν μπόρεσε παρά να στάξει σα βάλσαμο μέσα μου. Τα όμορφα λογάκια, αυτά που λέμε όταν είμαστε μόνοι, είναι τόσο μοναδικά σα νησί κοραλλένιο μέσα στον ωκεανό. Εσύ είσαι το νησί μου, εσύ είσαι οι διακοπές μου, εσύ είσαι η αγάπη μου. Και τρελαίνομαι όταν βλέπω κι επιβεβαιώνω ότι το ίδιο ακριβώς ισχύει κι απ την πλευρά σου. Τρελαίνομαι όταν εσύ, που είσαι τόσο όμορφος, τόσο μοναδικός, με βλέπεις και μένα έτσι...

Τρελαίνομαι όταν καθόμαστε μαζί να χαζεύουμε τηλεόραση και να έχεις τα πόδια σου πάνω στα δικά μου και να στα χαϊδεύω, ξέρω, προτιμάς να στα τρίψω, το απολαμβάνεις πολύ, αλλά η κούραση χτες δεν με άφησε να το κάνω, γι αυτό έκανα την πάπια κι ας με κοίταζες με ένα μικρό παράπονο, δεν είπες τίποτα όμως, δεν μου το ζήτησες γιατί κατάλαβες! Άσε που είχα και το σορμπέ στην κατάψυξη και κάθε 20 λεπτά το κοπάναγα με το φουέ σαν να μην υπήρχε αύριο. Υπάρχει όμως αύριο, σήμερα είναι το χτεσινό αύριο και θα στο ταϊσω στο στόμα αφού το σερβίρω σε κυριλέ ποτήρι με φυλλαράκια δυόσμου!

Και όταν ξαπλώσαμε, ο ένας δίπλα στον άλλο, δεν ήθελα να κλείσω το φως, ήθελα να κοιτάζω το υπέροχο πρόσωπό σου συνέχεια... ήθελα να σου χαϊδεύω την πλάτη όλη νύχτα, ήθελα να σου τραγουδήσω νανουρίσματα και να σου διηγηθώ παραμύθια, ήθελα να σε δροσίσω με τα φιλιά μου και να σου δώσω όμορφα όνειρα, ήθελα να σε βλέπω να χαμογελάς... ας όψεται ο άλλος μεγάλος εραστής που μας τύλιξε και τους 2 στις μεγάλες του αγκάλες, ας όψεται ο άτιμος, ξέρει πάντα να είναι απολαυστικός, ξέρει πάντα να μας ξεκουράζει και να μας γιατρεύει...

Ξέρεις κάτι αγάπη μου; Η ζωή μου όταν είμαστε μαζί αλλάζει. παίρνει ένα σωρό χρώματα και ήχους, παίρνει μια άλλη όψη, γίνεται φωτεινή και θεσπέσια, πιο γλυκιά απ το μέλι και πιο όμορφη απ το τριαντάφυλλο. Να σου πω και κάτι άλλο; Τρελαίνομαι όταν έρχεσαι Αθήνα, θέλω συνέχεια να σε φροντίζω, να σε ταχταρίζω, να προσπαθώ να προβλέψω κάθε σου επιθυμία και κάθε σου ανάγκη ακόμα κι αν ξέρω ότι θα ζητήσεις πολύ λίγα γιατί έχεις ακριβώς την ίδια νοοτροπία με μένα. Να μην με κουράσεις.

Είναι τόσο πολύτιμο που είσαι εδώ. Είναι τόσο πολύτιμο που μ αγαπάς. Είναι τόσο πολύτιμο που είσαι αυτός που είσαι. Ο όμορφος άντρας μου, ο πιο όμορφος στον κόσμο. Το πιο γλυκό χαμόγελο, τα πιο ζεστά κι ερωτικά μάτια.

Σ αγαπώ

σαν παιδί

Όταν το φως στο μπάνιο τρεμοπαίζει

Το φως στο μπάνιο τρεμοπαίζει.

Είναι ακριβώς πάνω απ το νιπτήρα, 2 λάμπες αλογόνου, μικρές, γύρω στα 30 εκατοστά, μέσα σ' ένα άθλιο τσίγκινο κατασκεύασμα με γρίλιες, design βγαλμένο από τον κατάλογο της προχειρότητας και της κακογουστιάς, και όταν το ανάβεις δεν ολοκληρώνει τη διαδικασία που πρέπει και τρεμοπαίζει.

Το starter πρέπει να δουλεύει, μάλλον οι λάμπες κάτι έχουν, τελειώνει το αλογόνο μέσα από μία λάμπα; Τελειώνει σα να ναι ο αέρας μέσα σ' ένα κλειστό χώρο που τον αισθάνεσαι ότι φεύγει σιγά σιγά και όσο προσεκτικά κι αν αναπνέεις αισθάνεσαι την προοδευτική έλλειψή του; Δεν ξέρω. Μπορεί.

Όταν θες να πλύνεις τα χέρια σου δεν μπορείς να χαζέψεις το πρόσωπό σου στον καθρέφτη γιατί το φως πάνω απ' το νιπτήρα τρεμοπαίζει. Είναι σα να σε τραβάνε φωτογραφίες μέσα στο σκοτάδι, σα ν' ανάβουν ξαφνικά φλας, πολλά φλας το ένα μετά το άλλο, σε στραβώνει, δεν διακρίνεις λεπτομέρειες του εαυτού σου στον καθρέφτη και στο σκοτάδι μένει η εικόνα σου που δεν μπορούσες να δεις, σαν αρνητικό σε φωτογραφία.

Το φως στο μπάνιο τρεμοπαίζει, αισθάνεσαι όσο ψάχνεις το κρεμοσάπουνο σα να παίζεις σε σκηνή από ταινία τρόμου, σα να είσαι στη Λάμψη και πρέπει να πλυθείς γρήγορα, γιατί όπου να ναι θα πεταχτεί ο τρελός με το τσεκούρι να σε σφάξει, όπου να ναι θα δεις μπροστά σου τα δίδυμα κοριτσάκια, και δεν πρέπει να τα δεις, αν τα δεις θα σε στοιχειώνουν για όλη σου τη ζωή, αν τα δεις, δεν θα κοιμηθείς ποτέ ξανά.

Το φως στο μπάνιο τρεμοπαίζει κι εσύ, άθελά σου, παρόλο που είσαι σε χώρο πολυσύχναστο, παρόλο που είναι ένα φωτεινό μεσημέρι εκεί έξω, κοιτάς πίσω απ' τη ράχη σου να δεις μήπως κάτι συμβαίνει, μήπως κάτι σε βλάψει, μήπως κάποιος τρόμος ενεδρεύει, κάποιος αρχέγονος τρόμος που βγαίνει από μέσα σου και σε κάνει να αισθάνεσαι πάλι σα να σαι 3 χρονών, μόνος στο κρεβατάκι σου και για πρώτη φορά η μαμά έσβησε όλα τα φώτα να σε αφήσει να κοιμηθείς μέσα στο σκοτάδι για να σταματήσεις να φοβάσαι χωρίς λόγο.

Όμως εσυ ξέρεις καλύτερα, ποτέ δεν φοβήθηκες χωρίς λόγο.

Ο μπαμπούλας που παραμονεύει μέσα στην ντουλάπα περιμένει υπομονετικά να βγει μέσα στο σκοτάδι. Το σκελετωμένο χέρι θα πεταχτεί κάτω απ το κρεβατάκι σου να σε τραβήξει μαζί του σε ανήλιαγες διαστάσεις, σε τρόμους ανείπωτους. Εσύ ξέρεις ότι αυτό που κουνιέται έξω απ το παράθυρό σου δεν είναι ένα κλωνάρι που το παρασέρνει ο αέρας, είναι τα δάχτυλα μιας μάγισσας που σε καλεί να πας κοντά της για να σε κάνει σκλάβο της. Ενός βρικόλακα που θέλει να σου κατασπαράξει την ψυχή σου. Και προσπαθείς να βρεις το σκέπασμα να κρυφτείς, αλλά σκέπασμα δεν υπάρχει γιατί δεν είσαι πια 3 χρονών, είσαι 40, δεν είσαι στο χρωματιστό σου κρεβατάκι, είσαι στο μπάνιο.

Στο μπάνιο που το φως τρεμοπαίζει...

Αφιερωμένο σε μας, σε μας που ό,τι και να κάνουμε θα έχουμε πάντα ένα παιδί γεμάτο φαντασία μέσα μας...