Περπάτησα στους δρόμους της πόλης χωρίς κανέναν ήχο. Η βροχή έπεφτε δυνατή αλλά δεν ακούγονταν οι ριπές της στο πεζοδρόμιο, τα ρυάκια της στο δρόμο, οι στάλες της στα φύλλα. Ο αέρας δυνατός, μαστίγωνε με βία το πρόσωπό μου, έκανε τα κλαριά των δέντρων να χορεύουν μανιασμένα γύρω του, έπαιρνε στο διάβα του σκουπίδια και φύλλα ξερά, μου πάγωνε το πρόσωπο και την ψυχή - χωρίς να ακούγεται ούτε ένα θρόισμα.
Πέρασα δίπλα από ένα μπαράκι, μικρό, όμορφο, γεμάτο κόσμο να διασκεδάζει, να πίνει, να γελά, μια όμορφη κοπέλα λικνιζόταν στους ήχους μιας αισθαντικής μελωδίας που δεν μπορούσα να ακούσω. Ούτε μια νότα δεν έχασε το διάβα της για να με πλημμυρίσει ομορφιά.
Έφτασα στη θάλασσα. Σκοτεινή και ανταριασμένη, χειμωνιάτικη, μεγαλειώδης και πεντάμορφη, χιλιάδες φώτα καθρεφτίζονταν μέσα της αλλάζοντας θέση συνεχώς - τα κύματά της τεράστια και άγρια πέθαιναν με βία στα βράχια αλλά δεν υπήρξε ο παραμικρός ήχος για μένα, μου έδινε το μεγαλείο της χωρίς να μου το τραγουδά.
Πλησίασα ένα ζευγάρι πιασμένο χέρι χέρι, όμορφοι, νέοι, ερωτευμένοι. Του μιλούσε γλυκά, έβλεπα το πρόσωπό της να λάμπει κι εκείνον να γελάει με ένα γέλιο που φώτιζε το πρόσωπό του. Κανένας ήχος. Κανένας.
Έκατσα στο βράχο απελπισμένος και σε είδα.
Είδα τη μορφή σου απέναντί μου, ήταν σα να σουν εκεί.
Με κοιτούσες απλά, δεν κινήθηκες καθόλου.
Άνοιξα το στόμα να σου μιλήσω, να σου πω όλα αυτά που είχα στο μυαλό μου, να σε κάνω να γελάσεις, να σε κάνω να με αγαπήσεις ξανά αλλά γύρισες κι έφυγες.
Τα βήματά σου δεν ακούγονταν.
Σιωπή.
Επιμύθιον.
Ακούω μόνο την καρδιά μου. Τίποτε άλλο. Έχω μόνο το δώρο σου πια.
Σιωπή.
Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012
Παιδκά Παιχνίδια
Πέρασε ο καιρός, παιχνίδι αλλιώτικο που χάθηκε στο φως...
και κάπως έτσι η υπέροχη μπλογκοβασίλισσα Koueen με προσκάλεσε να παίξω κι εγώ το πρώτο μου blogoπαίχνιδο με θέμα 10 αγαπημένα πράγματα. Βέβαια έχω κάνει πρόσφατα ανάρτηση με κάτι παρόμοιο αλλά επειδή έχει συγκεκριμένες κατηγορίες το παιχνίδι, για πάμε να δούμε!
1. Αγαπημένη στιγμή
Όλο το 2011 ήταν γεμάτο αλλά μου φαίνεται θα ξεχωρίσω ένα ανοιξιάτικο απόγευμα στο Μιλάνο, σε ένα καφέ απέναντι απ το Duomo την ώρα που έδυε ο ήλιος κι έβαφε το ναό σε αποχρώσεις γαλάζιου και ροζ και είχα εκστασιαστεί
2. Αγαπημένο άρωμα
Αυτήν την περίοδο το Homme του Dior
3. Αγαπημένο φαγητό
Κεφτέδες. Τους λατρέυω, είμαι κεφτεδοφάγος μέχρι απελπισίας...
4. Αγαπημένο γλυκό
Μια πετυχημένη μους σοκολάτας, είτε σκέτη είτε σε τούρτα, οφείλει δε, για να είναι πετυχημένη να είναι αφράτη και αρωματκή...
5. Αγαπημένο ποτό
Αφρώδης οίνος Asti Martini, ειδικά αν συνοδεύεται με φράουλες απλά πεθαίνω
7. Αγαπημένο τραγούδι
Αν και κατά καιρούς κολλάω με διάφορα αυτό εδώ θα μείνει για πάντα
8. Αγαπημένη σειρά
Έπαθα πλάκα με το American Horror Story που μου συνέστησε το πτηνό, απλά υπέροχη
9. Αγαπημένη έξοδος
Μαζί σου στα στενάκια της Ρώμης
10. Αγαπημένη διαδρομή
Βόλος - Αγ. Ιωάννης Πηλίου... απλά μαγευτική και αξεπέραστη
Και μετά από όλα αυτά θα ήθελα να προσκαλέσω τους εξής φίλους
Theorema
ria
Το αγαπητό πτηνό (Πιγκουϊνος)
Αθηνά
Ρειμόντ Αρμάν Με Μαγιό
Partali
vanilla
bLoGirl
και φυσικά όποιν άλλον το επιθυμεί
Υ.Γ. Coula δεν σε προσκαλώ, το έχει ήδη κάνει η μεγαλειοτάτη
και κάπως έτσι η υπέροχη μπλογκοβασίλισσα Koueen με προσκάλεσε να παίξω κι εγώ το πρώτο μου blogoπαίχνιδο με θέμα 10 αγαπημένα πράγματα. Βέβαια έχω κάνει πρόσφατα ανάρτηση με κάτι παρόμοιο αλλά επειδή έχει συγκεκριμένες κατηγορίες το παιχνίδι, για πάμε να δούμε!
1. Αγαπημένη στιγμή
Όλο το 2011 ήταν γεμάτο αλλά μου φαίνεται θα ξεχωρίσω ένα ανοιξιάτικο απόγευμα στο Μιλάνο, σε ένα καφέ απέναντι απ το Duomo την ώρα που έδυε ο ήλιος κι έβαφε το ναό σε αποχρώσεις γαλάζιου και ροζ και είχα εκστασιαστεί
2. Αγαπημένο άρωμα
Αυτήν την περίοδο το Homme του Dior
3. Αγαπημένο φαγητό
Κεφτέδες. Τους λατρέυω, είμαι κεφτεδοφάγος μέχρι απελπισίας...
4. Αγαπημένο γλυκό
Μια πετυχημένη μους σοκολάτας, είτε σκέτη είτε σε τούρτα, οφείλει δε, για να είναι πετυχημένη να είναι αφράτη και αρωματκή...
5. Αγαπημένο ποτό
Αφρώδης οίνος Asti Martini, ειδικά αν συνοδεύεται με φράουλες απλά πεθαίνω
6. Αγαπημένο βιβλίο
Ursula Le Guin - Το Αριστερό Χέρι του σκότους. Επίσης όποιο διήγημα της Tanith Leigh έχει πέσει στα χέρια μου κατά καιρούς
7. Αγαπημένο τραγούδι
Αν και κατά καιρούς κολλάω με διάφορα αυτό εδώ θα μείνει για πάντα
8. Αγαπημένη σειρά
Έπαθα πλάκα με το American Horror Story που μου συνέστησε το πτηνό, απλά υπέροχη
9. Αγαπημένη έξοδος
Μαζί σου στα στενάκια της Ρώμης
10. Αγαπημένη διαδρομή
Βόλος - Αγ. Ιωάννης Πηλίου... απλά μαγευτική και αξεπέραστη
Και μετά από όλα αυτά θα ήθελα να προσκαλέσω τους εξής φίλους
Theorema
ria
Το αγαπητό πτηνό (Πιγκουϊνος)
Αθηνά
Ρειμόντ Αρμάν Με Μαγιό
Partali
vanilla
bLoGirl
και φυσικά όποιν άλλον το επιθυμεί
Υ.Γ. Coula δεν σε προσκαλώ, το έχει ήδη κάνει η μεγαλειοτάτη
Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2012
Άνθρωποι Μονάχοι
Αχ ρε φιλενάδα, τι την εθές κι εσύ αυτή τη ρημάδα την πανσέληνο; Αυτή λέει ευθύνεται για τα μύρια όσα συμβούν σήμερα, αυτή η αδικιορισμένη φταίει για όλα, εμείς, λέει, έρμαιο στις κακόβουλες προθέσεις της, απλά πιόνια και μαριονέττες στα αδίστακτα χέρια της.
Λιμοί, πνιγμοί, καταποντισμοί; Μπα, ένας σεισμός 3 ρίχτερ κάπου βόρεια και ένα ρήγμα μέσα μου. Για μια κουβέντα, για μια κουβέντα που την είπα με αγάπη κι ενδιαφέρον αλλά δυστυχώς παρερμηνεύτηκε, γιατί βλέπεις ρε κούκλα μου δεν έχω αποδείξει ποιος είμαι τόσον καιρό, από μια κουβέντα κρέμεται η ισορροπία μας και η ευτυχία μας...
Το λεγε και η Άλκηστις πριν αρχίσει να διαφημίζει δάνεια, το λεγε η χριστιανή, δεν το λεγε; Δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές... Και με ξέρεις εσύ ρε φιλενάδα, είμαι άνθρωπος συζητήσιμος, άνθρωπος που θα κάτσω να το ακούσω το παράπονό σου κι αν έχω κι άδικο, που έχω πότε πότε κι εγώ, άνθρωπος είπαμε ότι είμαι δεν είμαι θεός του Ολύμπου ή άλλης βουνοκορφής, θα το παραδεχτώ και θα φροντίσω να επανορθώσω - αν μη τι άλλο σε κείνους π αγαπώ... αλλά, βλέπεις δεν είναι και αυτό αρκετό για όλους, κάποιοι δεν έχουν την υπομονή να πουν τι τους ενόχλησε να τη βρούμε την άκρη, μίτος είναι - ξετυλίγεται, κάποιοι απλά αντιδρούν χωρίς να αφήσουν περιθώρια απάντησης.
Κι έρχομαι και σε ρωτάω γιατί δεν ξέρω ρε φιλενάδα, πες μου τι να κάνω που γέρασα κι ακόμα τέτοια τραβάω. Τι να κάνω; Πάλι το μαλάκα; Μήπως να θυμώσω; (που βράζω, ναι μεν αλλά δεν το έχω εξωτερικεύσει ακόμα). Κι αν θυμώσω να τα κάνω γυαλιά καρφιά κι όποιον πάρει ο Χάρος; Δεν γνωρίζω πραγματικά.
Ξέρεις τι ξέρω μόνο; Ότι νιώθω πτώμα και θέλω να κοιμηθώ, αλλά ξέρω ότι όταν ξαπλώσω δεν θα με παίρνει ύπνος... Α ρε φιλενάδα, γαμώ την πανέληνό μου γαμώ μέσα...
Υ.Γ. Και ξέρεις ποιος θα την πληρώσει στο τέλος ε; Ξέρεις εσύ κι αυτό είναι το αστείο!
Λιμοί, πνιγμοί, καταποντισμοί; Μπα, ένας σεισμός 3 ρίχτερ κάπου βόρεια και ένα ρήγμα μέσα μου. Για μια κουβέντα, για μια κουβέντα που την είπα με αγάπη κι ενδιαφέρον αλλά δυστυχώς παρερμηνεύτηκε, γιατί βλέπεις ρε κούκλα μου δεν έχω αποδείξει ποιος είμαι τόσον καιρό, από μια κουβέντα κρέμεται η ισορροπία μας και η ευτυχία μας...
Το λεγε και η Άλκηστις πριν αρχίσει να διαφημίζει δάνεια, το λεγε η χριστιανή, δεν το λεγε; Δυο κουβέντες μου σου πέσανε βαριές... Και με ξέρεις εσύ ρε φιλενάδα, είμαι άνθρωπος συζητήσιμος, άνθρωπος που θα κάτσω να το ακούσω το παράπονό σου κι αν έχω κι άδικο, που έχω πότε πότε κι εγώ, άνθρωπος είπαμε ότι είμαι δεν είμαι θεός του Ολύμπου ή άλλης βουνοκορφής, θα το παραδεχτώ και θα φροντίσω να επανορθώσω - αν μη τι άλλο σε κείνους π αγαπώ... αλλά, βλέπεις δεν είναι και αυτό αρκετό για όλους, κάποιοι δεν έχουν την υπομονή να πουν τι τους ενόχλησε να τη βρούμε την άκρη, μίτος είναι - ξετυλίγεται, κάποιοι απλά αντιδρούν χωρίς να αφήσουν περιθώρια απάντησης.
Κι έρχομαι και σε ρωτάω γιατί δεν ξέρω ρε φιλενάδα, πες μου τι να κάνω που γέρασα κι ακόμα τέτοια τραβάω. Τι να κάνω; Πάλι το μαλάκα; Μήπως να θυμώσω; (που βράζω, ναι μεν αλλά δεν το έχω εξωτερικεύσει ακόμα). Κι αν θυμώσω να τα κάνω γυαλιά καρφιά κι όποιον πάρει ο Χάρος; Δεν γνωρίζω πραγματικά.
Ξέρεις τι ξέρω μόνο; Ότι νιώθω πτώμα και θέλω να κοιμηθώ, αλλά ξέρω ότι όταν ξαπλώσω δεν θα με παίρνει ύπνος... Α ρε φιλενάδα, γαμώ την πανέληνό μου γαμώ μέσα...
Υ.Γ. Και ξέρεις ποιος θα την πληρώσει στο τέλος ε; Ξέρεις εσύ κι αυτό είναι το αστείο!
Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012
These are a few of my favorite things
Έτσι βρε φιλενάδα για να ξορκίσουμε λίγο τη μιζέρια και τη γκρίνια - που πίστεψέ με σήμερα παραέχει γίνει το κακό, αλλά τριήμερο έρχεται και ταξιδάκι όμορφο οπότε χεσμένους τους έχω και αυτούς και τη μιζέρια τους - είπα να μιλήσουμε για κάτι όμορφο, έτσι να ταξιδέψουμε λίγο, τι λες;
Είπα να μοιραστώ μαζί σου μερικά από τα πιο αγαπημένα μου πράγματα κι άμα θες να μου πεις κι εσύ τα δικά σου βρε κούκλα μου, έτσι για το καλό!
• Ο Ύπνος
πεθαίνω απλά, είναι η υπέρτατη απόλαυση, μ' αρέσει τόσο πολύ να κοιμάμαι, ειδικά το χειμώνα, χουχουλιάζοντας κάτω απ το ζεστό μου πάπλωμα ενώ έξω ο βοριάς τ' αρνάκια παγώνει...
• Το σεξ
Μ' αρέσει το σεξ, μ αρέσει το σεξ, μ' αρέσει μ' αρέσει το σεξ - πειράζει;
• Το φαγητό
Όχι τόσο πολύ τα γλυκά (που και αυτά μ' αρέσουν ειδικά εκείνα τα κρεμμώδη - τα ταψιού δεν με συγκινούν), όσο το φαγητό. Το καλό φαγητό. Το εύγευστο φαγητό. (Δεν έχω ελπίδα για αδυνάτισμα φιλενάδα, άστο, καμμένο χαρτί σου λέω μην το ψάχνεις).
• Η Μίνα
Ποια Μίνα; Μα η λατρεμένη, αυτή εδώ
• Τα ταξίδια
Είναι το καλύτερό μου, οπουδήποτε και οποτεδήποτε, στα βουνά, στις θάλασσες, στα νησιά, στα εσωτερικά, στα εξωτερικά, παντού, ακόμα και ταξίδια που τελικά δεν μου άρεσαν οι προορισμοί ή η εκάστοτε παρέα δεν τα χω μετανιώσει ποτέ. Γιατί; Μα τι ρωτάς, επειδή ήταν ταξίδια!
• Αυτό το τραγούδι
• Τα μεγάλα μου τ αυτιά.
Αφού ξόδεψα σχεδόν 35 χρόνια να τα μισώ αποφάσισα ότι τ' αγαπώ πολύ, ακούνε καλά, έχουν θερμοστάτη που όταν κρυώνω υπερθερμαίνονται και με ζεσταίνουν και έχουν αποτελέσει και ρόλο αντικειμένου πόθου (αυτό κι αν δεν το περίμενα ποτέ αλλά η ζωή πάντα βρίσκει τρόπους να σε εκπλήσσει).
• Το χιούμορ
Επειδή η ζωή χωρίς γέλιο θα ήταν απλά ανυπόφορη, δεν θα είχε νόημα κανένα, εκτιμώ πολύ το χιούμορ και δεν αντέχω ούτε για 5 λεπτά άνθρωπο μουρτζούφλη ή άνθρωπο χωρίς αίσθηση του χιούμορ, ξέρεις αυτόν που του λες κάτι αστείο και αναρωτιέται αν του κάνεις πλάκα...
• Η θάλασσα
Η εικόνα της, ήρεμη ή αγριεμένη αλλά πιο πολύ η αίσθηση που σου χαρίζει όταν είσαι μέσα της και επιπλέεις... ό,τι πιο κοντινό υπάρχει με την αίσθηση της πτήσης (υποθέτω πάντα - δεν έχω βγάλει ακόμα φτερά σαν τη γνωστή σερβιέτα για να ξέρω).
• Το αεροπλάνο
Μιας και είπαμε για πτήσεις - μακράν το καλύτερο μεταφορικό μέσον, ειδικά αν είναι μέρα και βλέπεις κάτω τα τοπία... έχεις δει τη Βενετία από ψηλά; Πίστεψέ με, θα τα χάσεις.
• Τις μνήμες
Καλές ή κακές, όμορφες ή άσχημες, είναι μόνο δικές μου, το πραγματικά μοναδικά δικό μου, κατάδικό μου απόκτημα που ακόμα και να το μοιραστώ μαζί σου δεν μπορείς να μου το πάρεις.
• Τους γονείς μου
Είναι αμφότεροι Ε Ξ Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Ο Ι ο καθένας με το δικό του τρόπο. Τους λατρεύω πραγματικά.
• Τους φίλους μου
Τους επέλεξα και δεν με διέψευσαν, όποιος το έκανε έφαγε σουτ (σουτ λέω, τσιμουδιά).
• Το μωρό μου
Ερωτεύτηκα ρε φιλενάδα, τι να κάνω;
Τέλος
• Την εκδίκηση
Δεν την έχω γευτεί πολλές φορές, αλλά όποτε την έχω γευτεί πολύ μου άρεσε (άσε που κάτι σχεδιάζω αυτές τις μέρες, θα σου πω, χε χε χε).
Είπα να μοιραστώ μαζί σου μερικά από τα πιο αγαπημένα μου πράγματα κι άμα θες να μου πεις κι εσύ τα δικά σου βρε κούκλα μου, έτσι για το καλό!
• Ο Ύπνος
πεθαίνω απλά, είναι η υπέρτατη απόλαυση, μ' αρέσει τόσο πολύ να κοιμάμαι, ειδικά το χειμώνα, χουχουλιάζοντας κάτω απ το ζεστό μου πάπλωμα ενώ έξω ο βοριάς τ' αρνάκια παγώνει...
• Το σεξ
Μ' αρέσει το σεξ, μ αρέσει το σεξ, μ' αρέσει μ' αρέσει το σεξ - πειράζει;
• Το φαγητό
Όχι τόσο πολύ τα γλυκά (που και αυτά μ' αρέσουν ειδικά εκείνα τα κρεμμώδη - τα ταψιού δεν με συγκινούν), όσο το φαγητό. Το καλό φαγητό. Το εύγευστο φαγητό. (Δεν έχω ελπίδα για αδυνάτισμα φιλενάδα, άστο, καμμένο χαρτί σου λέω μην το ψάχνεις).
• Η Μίνα
Ποια Μίνα; Μα η λατρεμένη, αυτή εδώ
• Τα ταξίδια
Είναι το καλύτερό μου, οπουδήποτε και οποτεδήποτε, στα βουνά, στις θάλασσες, στα νησιά, στα εσωτερικά, στα εξωτερικά, παντού, ακόμα και ταξίδια που τελικά δεν μου άρεσαν οι προορισμοί ή η εκάστοτε παρέα δεν τα χω μετανιώσει ποτέ. Γιατί; Μα τι ρωτάς, επειδή ήταν ταξίδια!
• Αυτό το τραγούδι
• Τα μεγάλα μου τ αυτιά.
Αφού ξόδεψα σχεδόν 35 χρόνια να τα μισώ αποφάσισα ότι τ' αγαπώ πολύ, ακούνε καλά, έχουν θερμοστάτη που όταν κρυώνω υπερθερμαίνονται και με ζεσταίνουν και έχουν αποτελέσει και ρόλο αντικειμένου πόθου (αυτό κι αν δεν το περίμενα ποτέ αλλά η ζωή πάντα βρίσκει τρόπους να σε εκπλήσσει).
• Το χιούμορ
Επειδή η ζωή χωρίς γέλιο θα ήταν απλά ανυπόφορη, δεν θα είχε νόημα κανένα, εκτιμώ πολύ το χιούμορ και δεν αντέχω ούτε για 5 λεπτά άνθρωπο μουρτζούφλη ή άνθρωπο χωρίς αίσθηση του χιούμορ, ξέρεις αυτόν που του λες κάτι αστείο και αναρωτιέται αν του κάνεις πλάκα...
• Η θάλασσα
Η εικόνα της, ήρεμη ή αγριεμένη αλλά πιο πολύ η αίσθηση που σου χαρίζει όταν είσαι μέσα της και επιπλέεις... ό,τι πιο κοντινό υπάρχει με την αίσθηση της πτήσης (υποθέτω πάντα - δεν έχω βγάλει ακόμα φτερά σαν τη γνωστή σερβιέτα για να ξέρω).
• Το αεροπλάνο
Μιας και είπαμε για πτήσεις - μακράν το καλύτερο μεταφορικό μέσον, ειδικά αν είναι μέρα και βλέπεις κάτω τα τοπία... έχεις δει τη Βενετία από ψηλά; Πίστεψέ με, θα τα χάσεις.
• Τις μνήμες
Καλές ή κακές, όμορφες ή άσχημες, είναι μόνο δικές μου, το πραγματικά μοναδικά δικό μου, κατάδικό μου απόκτημα που ακόμα και να το μοιραστώ μαζί σου δεν μπορείς να μου το πάρεις.
• Τους γονείς μου
Είναι αμφότεροι Ε Ξ Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Ο Ι ο καθένας με το δικό του τρόπο. Τους λατρεύω πραγματικά.
• Τους φίλους μου
Τους επέλεξα και δεν με διέψευσαν, όποιος το έκανε έφαγε σουτ (σουτ λέω, τσιμουδιά).
• Το μωρό μου
Ερωτεύτηκα ρε φιλενάδα, τι να κάνω;
Τέλος
• Την εκδίκηση
Δεν την έχω γευτεί πολλές φορές, αλλά όποτε την έχω γευτεί πολύ μου άρεσε (άσε που κάτι σχεδιάζω αυτές τις μέρες, θα σου πω, χε χε χε).
Τετάρτη 4 Ιανουαρίου 2012
Raindrops on roses and whiskas on kittens...
Αχ ρε φιλενάδα, άλλα είχα στο μυαλό μου να σου γράψω σήμερα αλλά με προλαβαίνουν τα γεγονότα τα άτιμα ρε κούκλα μου και δεν ξέρω από που να τα μαζέψω βρε ψυχούλα μου...
Ήθελα να σου πω για το ταξίδι που πολύ το φχαριστήθηκα, ήθελα να σου πω και για άλλα όμορφα, τα favourite things που λεγε και η Μαριώ εκεί ψηλά στο βουνό πουν η μελωδία, ήθελα να σου πω για σκέψεις, αποφάσεις, για ομορφιές, για όνειρα τρελλά και πανέμορφα, για αγκαλιές και τοπία αλλά όταν ο άνθρωπος προγραμματίζει ο Θεός γελάει, ne ce est pas?
Γυρνάω που λες απ τα ταξίδια και ανακαλύπτω (το χα υποψιαστεί βέβαια αλλά το χα κρυμμένο στο πολύ πίσω μέρος του μυαλού μου) ότι οι εκκρεμότητες συνεχίζουν να υπάρχουν και μη σου πω ότι πληθαίνουν κιόλας...
Μα να χαλάσει ο νιπτήρας και να μπω στο σπίτι μετά από 10 μέρες και να χει νερά στο πάτωμα; Καημό το χουν τα διαολεμένα τα υδραυλικά βρε μάτια μου και χαλάνε πάντα εν τη απουσία μου; Και καλά τα νερά τα μάζεψα, τα πατάκια τα βγαλα σ αυτόν τον ήλιο τον ηλιάτορα, το βασιλιά, τ αστέρι μπας και στεγνώσουν, το βρίσιμό μου το έριξα. Τον υδραυλικό ποιος θα τον πληρώσει βρε μάτια μου που τα φαγα τα φράγκα σε γαστριμαγικές ανησυχίες (βλ. kidney pie - ότι πιο αηδιαστικό έχω γευτεί στην πολυτάραχη ζωή μου μετά τις μπάμιες, αλλά αυτό θα μπει ενδελεχώς σε άλλη ανάρτηση θέλω να ελπίζω αν τη βγάλω ζωντανός την ημέρα), σε εξόδους και σε μαγνητάκια; (καλά πήρα και κάτι βρακιά που τα χανε σε έκπτωση, το παραδέχομαι).
Και μετά από αυτό όλα καλά; Όχι βέβαια, χάλασε και το αυτοκίνητο, δουλεύει δηλαδή αλλά κάτι δεν πάει καλά και με δαύτο και πρέπει να το πάω συνεργείο, δεν πρέπει; Να μ αφήσει δηλαδή όπως κάποτε θυμάμαι στην αριστερή λωρίδα της Εθνικής (είμαι και γκαζιάρης ο άτιμος) με 1000 μαλάκες να κορνάρουν στο μαλάκα που προσπαθούσε μέσα στο χάος να σπρώξει το αμάξι ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ διότι κανείς δεν προθυμοποιήθηκε να βοηθήσει και αφού ζω ακόμα και το διηγούμαι πάλι καλά... όχι δεν μπορώ να το διακινδυνεύσω αυτό, πρέπει να το φτιάξω το ρημάδι...
Άσε που τέλειωσε και το κωλόχαρτο και πρέπει να τρέχω στα μπακάλικα να πάρω άλλο - και βαριέμαιιιιι!
Κι εκεί που τα αντιπαρέρχομαι όλα αυτά καθώς και άλλα μικρά μικρά που συμβαίνουν έτσι απλώς για να μου σπάσουν τα νεύρα, έρχομαι στο χώρο εργασίας μου και πέραν της καθημερινής μαλακίας που χρόνια τώρα έχω συνηθίσει, με ενημερώνουν ότι αναλαμβάνω και νέα καθήκοντα για τα οποία δεν έχω ιδέα αλλά τα αναλαμβάνω παρόλα αυτά και μην ανησυχώ που άλλη είναι η δουλειά μου και θα κάνω (και) άλλα χωρίς φυσικά καμία αύξηση στις αποδοχές μου έτσι; Όχι, να προσεύχομαι κιόλας να μην έχω μείωση ή απόλυση.
Και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.
Και είμαι και σε δύσκολη ηλικία.
Ηλικία εμφράγματος τη λένε και καπνίζω και σαν φουγάρο (όχι δεν πάγωσε τελικά η τσιμινιέρα, σταθερά 2 πακετάκια ημερησίως για πλάκα), και πόσα ν αντέξω γέρος άνθρωπος ρε μάτια μου πανέμορφα; Πόσα;
Υ.Γ. Α και μην ξεχάσω βρε κούκλα μου, μη μου πεις να μην παραπονιέμαι γιατί είμαι τυχερός που έχω ακόμα τη δουλίτσα μου ενώ τόσος κόσμος είναι άνεργος, γιατί δεν θες να τσακωθούμε, θέλεις;
Ήθελα να σου πω για το ταξίδι που πολύ το φχαριστήθηκα, ήθελα να σου πω και για άλλα όμορφα, τα favourite things που λεγε και η Μαριώ εκεί ψηλά στο βουνό πουν η μελωδία, ήθελα να σου πω για σκέψεις, αποφάσεις, για ομορφιές, για όνειρα τρελλά και πανέμορφα, για αγκαλιές και τοπία αλλά όταν ο άνθρωπος προγραμματίζει ο Θεός γελάει, ne ce est pas?
Γυρνάω που λες απ τα ταξίδια και ανακαλύπτω (το χα υποψιαστεί βέβαια αλλά το χα κρυμμένο στο πολύ πίσω μέρος του μυαλού μου) ότι οι εκκρεμότητες συνεχίζουν να υπάρχουν και μη σου πω ότι πληθαίνουν κιόλας...
Μα να χαλάσει ο νιπτήρας και να μπω στο σπίτι μετά από 10 μέρες και να χει νερά στο πάτωμα; Καημό το χουν τα διαολεμένα τα υδραυλικά βρε μάτια μου και χαλάνε πάντα εν τη απουσία μου; Και καλά τα νερά τα μάζεψα, τα πατάκια τα βγαλα σ αυτόν τον ήλιο τον ηλιάτορα, το βασιλιά, τ αστέρι μπας και στεγνώσουν, το βρίσιμό μου το έριξα. Τον υδραυλικό ποιος θα τον πληρώσει βρε μάτια μου που τα φαγα τα φράγκα σε γαστριμαγικές ανησυχίες (βλ. kidney pie - ότι πιο αηδιαστικό έχω γευτεί στην πολυτάραχη ζωή μου μετά τις μπάμιες, αλλά αυτό θα μπει ενδελεχώς σε άλλη ανάρτηση θέλω να ελπίζω αν τη βγάλω ζωντανός την ημέρα), σε εξόδους και σε μαγνητάκια; (καλά πήρα και κάτι βρακιά που τα χανε σε έκπτωση, το παραδέχομαι).
Και μετά από αυτό όλα καλά; Όχι βέβαια, χάλασε και το αυτοκίνητο, δουλεύει δηλαδή αλλά κάτι δεν πάει καλά και με δαύτο και πρέπει να το πάω συνεργείο, δεν πρέπει; Να μ αφήσει δηλαδή όπως κάποτε θυμάμαι στην αριστερή λωρίδα της Εθνικής (είμαι και γκαζιάρης ο άτιμος) με 1000 μαλάκες να κορνάρουν στο μαλάκα που προσπαθούσε μέσα στο χάος να σπρώξει το αμάξι ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ διότι κανείς δεν προθυμοποιήθηκε να βοηθήσει και αφού ζω ακόμα και το διηγούμαι πάλι καλά... όχι δεν μπορώ να το διακινδυνεύσω αυτό, πρέπει να το φτιάξω το ρημάδι...
Άσε που τέλειωσε και το κωλόχαρτο και πρέπει να τρέχω στα μπακάλικα να πάρω άλλο - και βαριέμαιιιιι!
Κι εκεί που τα αντιπαρέρχομαι όλα αυτά καθώς και άλλα μικρά μικρά που συμβαίνουν έτσι απλώς για να μου σπάσουν τα νεύρα, έρχομαι στο χώρο εργασίας μου και πέραν της καθημερινής μαλακίας που χρόνια τώρα έχω συνηθίσει, με ενημερώνουν ότι αναλαμβάνω και νέα καθήκοντα για τα οποία δεν έχω ιδέα αλλά τα αναλαμβάνω παρόλα αυτά και μην ανησυχώ που άλλη είναι η δουλειά μου και θα κάνω (και) άλλα χωρίς φυσικά καμία αύξηση στις αποδοχές μου έτσι; Όχι, να προσεύχομαι κιόλας να μην έχω μείωση ή απόλυση.
Και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.
Και είμαι και σε δύσκολη ηλικία.
Ηλικία εμφράγματος τη λένε και καπνίζω και σαν φουγάρο (όχι δεν πάγωσε τελικά η τσιμινιέρα, σταθερά 2 πακετάκια ημερησίως για πλάκα), και πόσα ν αντέξω γέρος άνθρωπος ρε μάτια μου πανέμορφα; Πόσα;
Υ.Γ. Α και μην ξεχάσω βρε κούκλα μου, μη μου πεις να μην παραπονιέμαι γιατί είμαι τυχερός που έχω ακόμα τη δουλίτσα μου ενώ τόσος κόσμος είναι άνεργος, γιατί δεν θες να τσακωθούμε, θέλεις;
Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2012
Αντί ανάρτησης...
...και για όσους δεν την είδαν αυτή είναι η ιστορία μου που πήρε μέρος στον Couloδιαγωνισμό!
Άντε και του χρόνου (συγχαρητήρια στα 2 παιδιά που κέρδισαν και φυσικά στην υπέροχη Coula που τον διοργάνωσε)
Άντε και του χρόνου (συγχαρητήρια στα 2 παιδιά που κέρδισαν και φυσικά στην υπέροχη Coula που τον διοργάνωσε)
Τηλεφωνητής
Έλα βρε, εκεί είσαι; Σήκωσέ το το τηλέφωνο, αμάν αυτή η παλιομηχανή, καλά Χριστούγεννα βρε, σήκωσέ το σου λέω - δεν θες καλά θα στα πω έτσι και είμαι σίγουρος πως με ακούς.
Έχω τρελαθεί στο τρέξιμο σήμερα, δεν σταμάτησαν και τα κουδούνια να χτυπάνε για τα κάλαντα, τα κερνάω μελομακάρονα που μου έφερε η γειτόνισσα μαζί με τα ψιλά, τι να τα κάνω ρε συ, να τα γλυκάνω λίγο, νηστικά είναι τα περισσότερα, βλέπεις στα ματάκια τους μια θλίψη... άστα, άρχισε και να χιονίζει απ το πρωί, πέφτουν τώρα πιο χοντρές οι νιφάδες, έχει χρόνια να ρίξει εδώ, θυμάσαι τότε που είχε ξαναχιονίσει πριν 4 χρόνια και σ έσερνα στο έλκηθρο κάτω στον κήπο; Τότε που είχε έρθει και η μάνα μου και την έπιασε μανία με τα ασημικά που μου χε αφήσει η γιαγιά, λαμπίκο το κανε το κηροπήγιο, τώρα πάλι άρχισε να μαυρίζει. Σαν την ψυχή μου ρε συ.
Που είσαι; Εκεί είσαι γιατί δεν το σηκώνεις; Γιατί επιμένεις να μην μου μιλάς; Το ξέρω ότι είσαι εκεί, στο σπιτάκι σου, το καταφύγιό σου όταν θες να είσαι μακριά από μένα. Σήκωσέ το σε παρακαλώ, συγχώρεσε με ρε συ... σε παρακαλώ. Πάρε με μετά, δεν είσαι με άλλον έ; πάρε με να μου πεις τουλάχιστον καλά Χριστούγεννα...
Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2012
Αρχιμηνιά
Τι κούραση βρε φιλενάδα αλλά τι γλυκειά, γλυκειά κούραση! Ταξίδι υπέροχο, παρέα θαυμάσια, προορισμός εξαιρετικός, οι φετινές γιορτές ήταν πραγματικά ξεχωριστές βρε κούκλα μου, με πολύ περπάτημα, πολλά πράγματα να δεις και να κάνεις μέχρι την μέρα της επιστροφής που άλλαξα 3 πόλεις και 2 μέσα... πτώμα σου λέω, πτώμα αλλά γεμάτος εμπειρίες και ξεκούραστη ψυχή.
Μπήκα μόνο για να σου ευχηθώ καλή χρονιά ματάρες μου όμορφες, καλή κι ευτυχισμένη, με υγεία, με αγάπη, με δημιουργικότητα, με φίλους καλούς κι εραστές καλύτερους, με οικογένεια λατρεμένη και ζωή ονειρεμένη, μην με κάνεις να στα ξαναλέω ψυχούλα μου, στο χω πει, στο χέρι σου είναι όλα, ζήστην αυτήν την χρονιά γιατί θα ναι μοναδική, κάντην δική σου και πέρνα την όπως εσύ καλύτερα ξέρεις και μπορείς!
Και μην ξεχνάς στις αναποδιές, ε; Εδώ είμαι και σ αγαπώ ρε μάτια μου, άντε Χρόνια Μας Πολλά!!!
Μπήκα μόνο για να σου ευχηθώ καλή χρονιά ματάρες μου όμορφες, καλή κι ευτυχισμένη, με υγεία, με αγάπη, με δημιουργικότητα, με φίλους καλούς κι εραστές καλύτερους, με οικογένεια λατρεμένη και ζωή ονειρεμένη, μην με κάνεις να στα ξαναλέω ψυχούλα μου, στο χω πει, στο χέρι σου είναι όλα, ζήστην αυτήν την χρονιά γιατί θα ναι μοναδική, κάντην δική σου και πέρνα την όπως εσύ καλύτερα ξέρεις και μπορείς!
Και μην ξεχνάς στις αναποδιές, ε; Εδώ είμαι και σ αγαπώ ρε μάτια μου, άντε Χρόνια Μας Πολλά!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)