Τα γραμματάκια μεγαλώνουν με ctrl= για τους Pcάδες, και με cmd= για τους Macάδες!
Ευχαριστώ!

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Του συρμού



Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.boemradio.com

Το Σάββατο το βραδάκι είπαμε να κάνουμε την κλασική dinner & movie έξοδο, οπότε πήγαμε στου Περιστεριού τα μέρη τα όμορφα να συνδυάσουμε το τερπνόν μετά του ωφελίμου, δηλαδή ωραιότατο μπεργκεράκι σε μπυραρία διαλεχτή και μετά ανηφορίζοντας τον πεζόδρομο, θερινό σινεμά μετά γρανίτας και δροσιάς!

Παρκάρω που λες το όχημα το αγαπημένο έξω από ένα δημοτικό σχολείο στις 21.30 και με έκπληξη ακούω μουσικές νησιώτικες και όπα όπα τα μπουζούκια – όπα και ο μπαγλαμάς. Αναρωτήθηκα τι ακριβώς συμβαίνει για να πληροφορηθώ άμεσα ότι είναι πολύ κομ ιλ φώ και του συρμού στις μέρες μας να κάνουν νυχτιάτικα τα δημοτικά εορτή κλεισίματος με γλέντια και χαρές λες και γυρίσανε τα παιδιά απ τον πόλεμο και είναι όλα τόσο όμορφα, που το γιορτάζουμε.

Επιστρέφοντας από το σινεμά για το αυτοκίνητο, κατά τη 1 προ μεσημβρίας, το γλέντι ήτο κραταιό και βεβαιωθήκαμε ότι τα παιδιά δεν θα ξανακάνουν φυλακή με τον Καπετανάκη – που χει μπούκλα το μουστάκι, που χει μπούκλα το μουστάκι και ηρεμήσαμε κάπως διότι ένα άγχος το είχαμε η αλήθεια είναι.

Ενώ το είχα λοιπόν ξεχάσει, επιστρέφοντας χτες το βράδυ κατά τις 23.30 σπίτι μετά την εκπομπή, ο δρόμος με έφερε έξω από έτερο δημοτικό το οποίο γιόρταζε ενδελεχώς το κλείσιμό του με Τσαλίκη και σε σε σε και τα τοιαύτα. Κούνησα θλιμμένος το κεφάλι γιατί  - πες με παράξενο – αλλά το όλο αυτό σε κάθε δημοτικό μου έβγαλε μια θλίψη, μια ντεκαντάνς  - παρόλο που είναι του συρμού.

Βέβαια για να λέμε τα σύκα σύκα και τα ροδάκινα νεκταρίνια, φοβούμαι ότι στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, η ντεκαντάνς είναι γενικώς πολύ του συρμού – και του διασυρμού μη σου πω.

Ας πούμε οι ατυχείς και ανόητες δηλώσεις – τύπου «ο καφές μου είναι ανάλατος» που είπε η φίλη και συνάδελφος Μαρία προ ολίγου αλλά στο πιο σοβαρό τους. Φερ ειπείν η αγαπημένη σε όλους ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ (θύμισέ μου να σου πω ότι μου ήρθε λογαριασμός ρεύματος 119€ για το σπίτι στο οποίο εδώ κι 6 μήνες πηγαίνω μόνο τα Σάββατο, βάζω πλυντήρια και φεύγω -  και το πλυντήριο σε οικονομικό πρόγραμμα, στους 40° C μη φανταστείς ότι τα βράζω σαν προβατίνα σε κάθε πλύση, όχι, σέβομαι την ίνα και την υφή), δήλωσε προ μίας εβδομάδας ότι η λεγόμενη κλιματική αλλαγή είναι ένα μύθευμα και ότι εξυπηρετεί συμφέροντα οικονομικά – κυρίως κινέζικα.

Έτσι, η αγαπημένη σε όλους ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, στηρίζει την απόφαση του προέδρου του Τραμπ, σύζυγου Μελάνιας, καλλονής υπέροχης, να αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από την συμφωνία των Παρισίων.

Χαιρετίζω με πυγμή και αδελφοσύνη την δήλωση της αγαπημένης σε όλους ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ και πάω λίγο έξω να με ξαναψεκάσουν να ισιώσω. Είναι βλέπεις του συρμού.

Όπως του συρμού είναι επίσης και η δήλωση του μέγα κου Καζάκου ότι οι νέοι που φεύγουν στο εξωτερικό μπας και φάνε κανά πιάτο φαΐ χωρίς να ζητιανεύουν, είναι προδότες διότι αφήνουν την ΠΑΤΡΙΔΑ προς ιδίον όφελος. Μετά το κράξιμο που έφαγε βέβαια ο αγαπημένος σε όλους καλλιτέχνης επειχείρησε να το μαζέψει αλλά δεν μαζεύεται εύκολα η βλακεία, η οποία όπως γνωρίζουμε κι έχουμε πει πολλάκις είναι λίγο πιο μικρή απ το σύμπαν, γιατί πρέπει να χωράει κάπου.

Άσε που είναι εντελώς του συρμού η βλακεία στις μέρες μας, ne ce set pas?


Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Ας μιλήσουμε για ανθρώπους



Κάνοντας ποδήλατο σήμερα, από το σπίτι στη δουλειά, κάτω από καιρικές συνθήκες που βοηθούν – βλέπεις η συννεφιά και το αεράκι είναι ό,τι πρέπει για το ποδήλατο – ένιωσα τα πόδια μου να ταλαιπωρούνται και να πονούν γιατί ήμουν σε ανηφόρα. Λίγα μέτρα πιο πέρα η ανηφόρα γινόταν κατηφόρα για να δώσει τη θέση της σε άλλη ανηφόρα και ούτω καθ εξής. Έτσι είναι το ανάγλυφο του λεκανοπεδίου, ευθείες δεν πολυέχει είναι σπάνιες, δυσεύρετες και ακριβές – κάτι σαν πολύτιμος λίθος, σαν όμορφο χάδι, σαν ανάσα και χαμόγελο, σπάνιες και δυσεύρετες στην πόλη που ζούμε, στη χώρα που ζούμε, στην κοινωνία που ζούμε.

Ήρθε λοιπόν, άθελά μου εντελώς, στο μυαλό μου η ατυχής δήλωσε που έκανε κάποια στιγμή στο παρελθόν – πέρσι ή πρόπερσι, θα σε γελάσω, ο γλυκύτατος κος Σιμαρδάνης, η οποία παίζει πολύ από χτες στα σόσιαλ τα μίντια επ αφορμής του Φεστιβάλ Υπερηφάνειας που έγινε το Σάββατο, και αρέσει πολύ σε πολλούς φίλους μου και αναπαράγεται και χαρακτηρίζεται ως αξιοπρεπής και είναι η εξής:

«Την ημέρα του Gay Pride μου ζήτησαν από ραδιοφωνικό σταθμό να μιλήσω, αλλά τους είπα ότι δεν συμφωνώ. Δεν είμαι περήφανος που είμαι ομοφυλόφιλος. Κανείς δεν μπορεί να είναι περήφανος για το τι κάνει στο κρεβάτι του. Είναι σαν να λες «είμαι περήφανος που έχω αυτιά». Δεν μπορείς να είσαι περήφανος επειδή είσαι θηλαστικό ή επειδή έχεις δύο αυτιά. Περήφανος μπορείς να είσαι για χίλια δύο άλλα πράγματα. Θα μου άρεσε να νιώθω περήφανος για τον εαυτό μου για κάποια ανθρώπινα χαρακτηριστικά μου. Δεν νιώθω περήφανος που είμαι gay, ούτε εσύ πρέπει να νιώθεις περήφανος που είσαι straight. Να είσαι περήφανος επειδή είσαι τίμιος, καλός άνθρωπος, ή καλός πατέρας».

Ωραία τα λέει λοιπόν ο γλυκύτατος κος Σιμαρδάνης, πολύ ωραία ακούγονται όλα αυτά σε μια κοινωνία χωρίς ανηφόρες και κατηφόρες, σε μια κοινωνία χτισμένη στην επιφάνεια της θάλασσας όπου κανείς μπορεί να πλέει αμέριμνος, χωρίς σκοτούρες μιας και όλα είναι λυμένα, μιας και ισότητα και ισοτιμία υπάρχει, ανάμεσα στα φύλα, στη διαφορετικότητα, στα πάντα.

Αναρωτιέμαι όμως (ψέμα είναι αυτό, δεν αναρωτιέμαι καθόλου – γνωρίζω) αν τα πράγματα είναι όντως έτσι. Και μιας και δεν αναρωτιέμαι ας υποκριθούμε ότι το κάνω μόνο και μόνο για την οικονομία της τοποθέτησης.

Είναι λοιπόν η κοινωνία μας - παγκοσμίως – αγγελικά πλασμένη μέσα στην ισοτιμία και σε συννεφάκια όπου παχουλά χερουβείμ χαμογελούν ανερυθρίαστα; Υπάρχει η όχι διάκριση στην έκφραση σεξουαλικής διαφορετικότητας; Υπάρχουν ακόμα και σήμερα, ουκ ολίγες περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι αυτοί δέχονται λεκτικές ή σωματικές επιθέσεις, διακρίσεις στο κοινωνικό κι εργασιακό περιβάλλον, διακρίσεις από την Πολιτεία και τους υπάρχοντες νόμους; Υπάρχουν έφηβοι που τρώνε ξύλο από συμμαθητές τους γι αυτό και μόνο το λόγο, που διώκονται από τα σπίτια τους, από τους ίδιους τους γονείς τους – που πετιούνται στο δρόμο στην κυριολεξία, που δέχονται το μίσος δικών τους ανθρώπων και μη. Που δεν έχει νομοθετηθεί ακόμα ορθά το δικαίωμά τους στη συντροφικότητα και φυσικά η παιδοθεσία – αλήθεια κύριε Σιμαρδάνη μου, λέτε ότι θα νιώσετε περήφανος αν είστε καλός πατέρας, πως θα γίνετε καν πατέρας εφόσον αυτό δεν σας επιτρέπεται;

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες – για μέρες ή χρόνια επί του θέματος αλλά δεν χρειάζεται, I rest my case και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Οπότε το ρεζουμέ μου αξιοπρεπή κύριε Σιμαρδάνη μου, υπέροχε κύριε Σιμαρδάνη μου όπως σας χαρακτηρίζουν στα σόσιαλ τα μίντια – δεν σας γνωρίζω προσωπικά και δεν έχω κανένα λόγο να ισχυρισθώ το αντίθετο, το ρεζουμέ φίλοι μου αγαπημένοι, παλιοί συμμαθητές και συγγενείς, είναι ότι η τοποθέτησή σας είναι εξαιρετικά ανεπαρκής και απευθύνεται στην ευθεία της ουτοπίας και όχι στο πραγματικό ανάγλυφο της ζωής και τη κοινωνίας. Μια ανεπαρκής και βολική τοποθέτηση από έναν άνθρωπο που ενώ θα μπορούσε να προσφέρει πολλά αρκείται στην «αξιοπρέπεια» της μη συμμετοχής. Γιατί αγαπητοί μου φίλοι, ακόμα και με το καρναβαλικό πρόσωπο που έχει ένα μικρό μέρος της παρέλασης Υπερηφάνειας, εκφράζονται προβλήματα που πρέπει κάποια στιγμή να λυθούν.

Για να μην αυτοκτονήσουν άλλα απεγνωσμένα παιδιά. Για να μην καταστραφούν άλλες ζωές. Για να έχουμε όλοι ίσες ευκαιρίες.

ΥΓ. Όχι ξάδερφε, ας μη μιλάμε για πουσταριά, ας μιλήσουμε για ανθρώπους.


Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Περί ζυγού και δαμασκήνου



Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.boemradio.com

Είδα που λες στα ιντερνέτς ότι αν βάλεις δαμάσκηνα σε νερό (100 γραμμάρια σε 1 λίτρο νερό) και το αφήσεις αυτό στο ψυγείο 1 εβδομάδα, πίνοντας 1 ποτήρι ημερησίως χάνεις κιλά χωρίς κόπο και ιδρώτα. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, με 4 φορές τη βδομάδα γυμναστήριο με τα πιλάτες μου και το κάθε τι ρίχνω αρκετό ιδρώτα αλλά κιλό δεν έχω χάσει (για να μη σου πω και για τα 11 χλμ ποδήλατο ημερησίως) οπότε στην απόγνωσή μου είπα να το δοκιμάσω.

Πήγα λοιπόν και πήρα δαμάσκηνα και τα έβαλα στο μούσκιο και τα άφησα 1 βδομάδα εκεί να να, να βγάλουν τη λιποδιαλυτική τους δράση ολάκερη στο δροσερό νερό, και με το πέρας της ζυμώσεως ξεκίνησα να πίνω το μαγικό αφέψημα για να γίνω σλιμ και φιτ και να κάνω κορμί παραλίας που εδώ και αρκετά χρόνια λέω ότι θα το έχω του χρόνου και τελικά θα βγω στη σύνταξη και κορμί παραλίας θα κάνω με το ΕΦΑΠΑΞ που θα το δώσω όλο για κρυολιπόλυση που είναι πολύ σικ και τρέντι.

Και βγήκε το αφέψημα ένα αριστούργημα, διακριτικά και δροσερά δαμασκηνό και θεσπέσιο, ό,τι πρέπει για πρωινές δροσιές και λιποδιαλυτικές χαρές που διαρκούν όλη μέρα. Έλα όμως που παρήλθε η βδομάδα και, αν εξαιρέσεις το γαστριμαγικό του θέματος, διαφορά όχι μόνο δεν έχω δει αλλά πρέπει να έχω τσιμπήσει και κανά μισόκιλο. Οπότε για να σε προλάβω πριν πειραματιστείς να σε ενημερώσω ότι τα ματζούνια δεν πιάνουν άμα δεν το ράψεις. Κι άμα βλέπεις να κυκλοφορούν κορμάρες να γνωρίζεις ότι την πατάτα την τηγανιτή τη γνωρίζουν μόνο μέσα από διηγήσεις ή φωτογραφίες.

Έχω βέβαια και ζυγαριά ηλεκτρονική, διαλεχτή, φίλη κι αδερφή, η οποία είναι πολύ ευγενής και κομ ιλ φω και δεν με έχει διαολοστείλει ακόμα. Θα μπορούσε μάλλον, γιατί έμαθα σήμερα από υπέροχη και γλυκιά συνάδελφο ότι η δικιά της, της βάζει χέρι όταν δεν ζυγίζεται και της στέλνει μηνύματα στο κινητό με διάφορα ρητά και σοφίες άμα αντιληφθεί (η ζυγαριά) ότι η συνάδελφος πάει να τσακίσει ροξάκι ή κάτι παρεμφερές και θερμιδογόνο.

Όταν μου το περιέγραφε πολύ το διασκέδασα, όταν όμως που έδειξε τα SMS της ζυγαριάς ψιλοφρίκαρα γιατί φαντάστηκα τη δικιά μου να μου στέλνει SMS, στην αρχή τρυφερά, με γνωμικά που θα μπουστάρουν τα θέλω μου, και μετά απειλητικά, βάρβαρα και υβριστικά, θα με άρχιζε στις αναπάντητες μέχρι που τελικά θα σηκωνόταν από το πάτωμα του μπάνιου για να με πλακώσει στα χαστούκια ή για να μου πάρει μετά βίας τη μπουκιά απ το στόμα. Και πίστεψέ με, έχω ανοχές και υπομονές αλλά τη μπουκιά απ το στόμα δεν αφήνω να μου την πάρουν.


Είμαι βέβαιος δε ότι αν η ζυγαριά μου μου τηλεφωνούσε ως ερωμένη που την έχω φτύσει και με βρίζει ή με παρακαλάει να γυρίσω πίσω διότι θα φαρμακωθεί (ναι, το έχω ζήσει και αυτό αλλά στο πολύ παρελθόν, όχι όμως από ζυγαριά) ή που θα την πετούσα ή που θα την μπλόκαρα στο κινητό. Γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις ένα απλό «αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις» μόλις με έπιανε με το μουσακά στο στόμα και την πάβλοβα να περιμένει υπομονετικά τη σειρά της (ω πάβλοβα, πόσο αιθέρια τα χείλη σου, η ανάσα σου δροσιά στο μούχρωμα που φτάνει), δε νομίζω ότι θα έφτανε. Επίσης δεν θεωρώ ότι αν της έλεγα ότι θα την πάρω όταν νιώσω έτοιμος θα καταλάβαινε. Είναι αυτές οι ζυγαριές επίμονες και προγραμματισμένες να κάνουν τα θέλω τους – μην τις βλέπεις σλιμ και σικ, είναι σκύλες που ζουν για να μας καταδυναστεύουν. Οπότε άστη τη δική μου, έτσι, διακριτική, χωρίς φωνή και θέλγητρα να μπορώ να την αγνοώ επιδεικτικά μέχρι τη μέρα που κανένα κουμπί δεν θα κουμπώνει πια – και η μέρα κείνη δεν θ αργήσει – όσο δαμάσκηνο κι αν πιω!